บทที่ 9 การพนัน
หน้าประตูบ่อนพนันมีชายร่างกำยำสองคนยืนเฝ้าอยู่ ท่าทางดุร้ายน่าเกรงขาม เมื่อเห็นจื่อเชียนเกอตัวเล็กๆ เดินเข้ามา ชายคนหนึ่งจึงยื่นมือออกมาขวางพร้อมกับเตือนด้วยความหวังดีว่า
"เด็กน้อย ที่นี่บ่อนพนันนะ ไม่ใช่ที่สำหรับเด็กอย่างเ้า รีบกลับไปเถอะ"
วันนี้จื่อเชียนเกอสวมชุดคลุมสีเทาขาวที่ดูธรรมดา ใบหน้าก็ถูกทาด้วยแป้งสีเหลืองจางๆ ปิดบังใบหน้าที่แท้จริงของเธอเอาไว้
เธอตบถุงเงินในมือเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ ว่า "ข้ารู้ว่าที่นี่คือบ่อนพนัน วันนี้ข้ามาเล่นพนัน ข้ามีเงิน"
ชายร่างั์เห็นเธอไม่เชื่อฟัง เตือนแล้วยังดื้อ จึงพูดด้วยน้ำเสียงเข้มว่า "เ้าเล่นพนันเป็หรือ? ระวังตัวไว้เถอะ เดี๋ยวหมดตัวแล้วจะร้องไห้"
จื่อเชียนเกอยังคงดื้อรั้น "ข้าเคยเรียนเล่นพนัน ท่านพ่อสอนข้า ข้าไม่แพ้หรอก ข้าน่ะเก่งกว่าท่านพ่ออีก"
ชายร่างั์ยังจะพูดต่อ แต่อีกคนก็ตบบ่าเขาแล้วพูดว่า "ไหนๆ นางก็อยากเล่นเอง เตือนแล้วไม่ฟัง เราจะยุ่งอะไรนักหนา เงินมาถึงมืออย่าปล่อยให้หลุดไป เ้าขวางนางไว้เช่นนี้ ช่างโง่เสียจริง"
ชายคนแรกพยักหน้า "เ้าพูดถูก ถึงแพ้ก็เป็นางที่รนหาที่เอง" พูดจบก็เอามือออกและยอมหลีกทางให้
จื่อเชียนเกอมองเขาอย่างเฉยชา ไม่พูดอะไรแล้วเดินเข้าบ่อนไปพร้อมกับถุงเงิน
คนที่มาเล่นพนันมีทุกระดับชั้น ไม่ว่ารวยหรือจนก็อยากลองเสี่ยงโชค หากโชคดีก็อาจรวยขึ้นมาได้ในชั่วข้ามคืน ซึ่งก็มีตัวอย่างให้เห็นอยู่จริง
บ่อนพนันมีพื้นที่กว้างขวาง ผู้คนมากมายที่มาเล่นพนัน ส่วนใหญ่เป็ผู้ชายทั้งนั้น สถานที่ที่มีแต่ผู้ชายแน่นอนว่าไม่สะอาด ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อและกลิ่นเท้าที่เหม็นตลบอบอวล
จื่อเชียนเกอขมวดคิ้ว เธอเป็คนค่อนข้างรักสะอาด จึงทนกลิ่นพวกนี้ไม่ไหว เธอปิดจมูกแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะที่กำลังทอยลูกเต๋า
ความได้เปรียบจากการที่เป็เด็กตัวเล็กทำให้ทำอะไรได้คล่องแคล่ว เธอแทรกตัวผ่านฝูงชนไปถึงหน้าโต๊ะได้อย่างรวดเร็ว
ชายวัยกลางคนที่มีเคราเฟิ้มข้างๆ กำลังจะตะคอกใส่คนที่เบียดเสียด แต่พอหันไปเห็นว่าเป็เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ก็หัวเราะลั่น
"โอ้ แปลกจริง เด็กตัวเล็กแค่นี้ก็มาเล่นพนันด้วย ไม่กลัวถูกขายเป็ทาสรับใช้หรือแม่หนู ฮ่าๆๆๆ"
อีกคนก็โห่ร้องตาม "เด็กมาเล่นพนัน? ที่บ้านไม่มีใครสอนหรือว่าที่นี่มันที่แบบไหน? ไม่ใช่ที่สำหรับเด็ก รีบกลับบ้านไปปักผ้าเถอะ"
เ้ามือเป็ชายวัยกลางคนอายุประมาณสามสิบกว่าๆ ท่าทางเ้าเล่ห์ ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งมาที่เชียนเกออย่างไม่ลดละ คงกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ เขาถามว่า "หนูน้อย เ้ามีเงินหรือเปล่า?"
เขาไม่สนใจว่าลูกค้าจะเป็ผู้หญิงหรือผู้ชาย แก่หรือเด็ก ขอแค่มีเงินเขาก็ต้อนรับ ถ้าไม่มีเงินก็จะไล่ออกไปทันที
จื่อเชียนเกอยกถุงเงินขึ้นแล้วพูดด้วยท่าทางกวนๆ "มีสิ ข้าว่าเล่นพนันมันน่าสนใจดี วันนี้เลยมาลองเล่น ครอบครัวข้ารออยู่ข้างนอก ท่านลุงเ้ามือ รีบเริ่มเถอะ"
เมื่อเ้ามือได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาทันที แล้วะโว่า "มีเงินก็ดี เช่นนั้นพวกเรามาเริ่มกันเถอะ วางเดิมพัน วางเดิมพัน เลือกสูงหรือต่ำ..." เ้ามือพูดพลางเขย่ากระบอกลูกเต๋าเป็จังหวะ
คนอื่นๆ ก็เริ่มวางเดิมพัน ไม่มีใครสนใจเด็กน้อยที่ดูธรรมดาอย่างจื่อเชียนเกออีก
จื่อเชียนเกอใช้พลังจิตจับจ้องไปที่กระบอกลูกเต๋า เอาเหรียญทองทั้งหมดสามร้อยเหรียญในถุงเงินวางลงบนช่อง "สูง"
เงินที่เธอวางเดิมพันเมื่อเทียบกับคนอื่นแล้วก็ไม่ได้มากหรือน้อยไป ชายร่างผอมคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ถามด้วยความสงสัยว่า
"หนูน้อย ในถุงเ้ามีแค่สามร้อยเหรียญทอง เ้ากล้าเอาทั้งหมดมาวางเดิมพันเลยรึ?"
จื่อเชียนเกอพยักหน้า "ใช่ เอาทั้งหมดเลย ถ้าแพ้ก็ไม่เป็ไร แต่ถ้าโชคดีชนะก็ได้เท่าตัว มาเล่นสนุกๆ แค่นี้ไม่เสียดายหรอก"
คนที่ไม่รู้ก็คิดว่าเธอมาเล่นๆ จริงๆ มีแต่เธอและหานตานเท่านั้นที่รู้ว่าเธอกำลังแกล้งทำเป็รวยอยู่ ถ้าแพ้ขึ้นมาก็หมดตัว ต้องหาทางหาเงินใหม่แล้ว
แต่ในพจนานุกรมของเธอไม่มีคำว่า แพ้ อยู่แล้ว ด้วยพลังจิตของเธอ การเล่นทอยลูกเต๋าเป็เื่ง่ายๆ เหมือนได้เงินฟรีๆ
คนอื่นๆ เห็นเด็กตัวเล็กๆ ไม่เสียดายเงิน พวกเขาก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง จึงเร่งเ้ามือว่า "เ้ามือ เปิดได้แล้ว"
เ้ามือเหลือบมองจื่อเชียนเกอเล็กน้อย ดวงตาเป็ประกาย ก่อนจะเปิดกระบอกลูกเต๋าออกช้าๆ
"ฮ่าๆ ออกสูงจริงๆ ด้วย!" ชายร่างกำยำคนหนึ่งหัวเราะลั่น เพราะเขาก็เลือก "สูง" เช่นกัน
"ซวยจริงๆ ข้าเลือกต่ำ" มีคนสบถออกมา
"หนูน้อยคนนี้ก็เลือกสูง โอ้โห สามร้อยเหรียญทอง ได้เท่าตัวเป็หกร้อยเหรียญเลย โชคดีจริงๆ!" มีคนพูดด้วยความอิจฉา
จื่อเชียนเกอเกาหัว แสร้งทำเป็ไร้เดียงสาแล้วหัวเราะ "เอ๋ โชคดีจังเลย ข้าคิดว่าจะหมดตัวั้แ่ตาแรกเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะได้เล่นต่อ"
"หนูน้อย เก็บเงินที่เ้าชนะไปสิ" เ้ามือเลื่อนเหรียญทองที่จื่อเชียนเกอชนะไปให้ เหรียญทองอร่ามกองเป็ูเาทีเดียว ทำเอาคนรอบข้างมองตาเป็มัน
"เริ่มใหม่แล้ว วางเดิมพันๆ เลือกแล้วห้ามเปลี่ยน เลือกแล้วห้ามเปลี่ยน" เ้ามือเขย่าลูกเต๋าอีกครั้ง
ครั้งนี้จื่อเชียนเกอไม่ลังเลเลย เอาเหรียญทองทั้งหมดหกร้อยเหรียญวางลงช่อง "สูง"
ชายร่างผอมคนเดิมยิ้มแล้ววางเดิมพันตามเธอ "ฮ่าๆ ข้าขอตามหนูน้อยห้าร้อยเหรียญทอง ลองดูซิว่าโชคของเ้าจะเป็ยังไง"
จื่อเชียนเกอยิ้มแห้งๆ "ท่านลุง อย่าตามข้าเลย ข้าเลือกมั่วๆ น่ะ"
ชายร่างผอมไม่ใส่ใจ "ไม่เป็ไร เล่นสนุกๆ"
คนอื่นๆ ไม่ได้ตามเธอ ต่างก็วางเดิมพันกันไป พอเห็นว่าไม่มีใครวางเดิมพันเพิ่มแล้ว คนอื่นๆ จึงเร่ง "เ้ามือ เปิดเลย"
เ้ามือหรี่ตาลง มือที่กดกระบอกลูกเต๋าชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นชั่วขณะหนึ่ง
ทุกคนเร่ง "เปิดเร็วเข้า มัวลังเลอะไรอยู่?"
จื่อเชียนเกอมองเ้ามืออย่างใจเย็น มุมปากยกยิ้มอย่างรู้ทัน เ้ามือลังเลที่จะเปิดกระบอก คงรู้แล้วว่าลูกเต๋าออกมาเป็ "สูง" การที่รู้ล่วงหน้าว่าจะออกสูงหรือต่ำ ถ้าไม่โกงแล้วจะเป็อะไรได้อีก?
แต่วิธีโกงเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้หลอกคนอื่นได้ แต่หลอกจื่อเชียนเกอไม่ได้หรอก
การโกงเป็เื่ปกติในบ่อน สองสามตาแรกเ้ามือจะยอมให้เราชนะ ให้เราได้ลิ้มรสความหวานก่อน พอหลังจากนั้นก็จะทำให้เราแพ้จนหมดตัว เอาเงินที่เราชนะไปคืน แล้วยังเอาเงินต้นของเราไปด้วย
คนที่แพ้ก็จะคิดว่าเป็เพราะดวงซวย เลยหมดตัว ไม่เคยคิดเลยว่าโดนเ้ามือโกง
367
