ระบบผู้ควบคุมสัตว์อสูร : มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางวิวัฒนาการที่ถูกซ่อนเร้น

        ในเวลากลางวันเซี่ยวซิงอวี่ยังคงเข้าเรียนตามปกติบรรยากาศในทุกคาบเรียนเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

        เพราะใกล้จะถึงวันสอบกลางภาคแล้วทุกคนจึงรู้สึกตื่นเต้น

        อู๋เซิงโหย่วคาบปลายดินสอไว้ในปากในมือถือหนังสือ “คู่มือพิชิตสัตว์อสูร”ด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว

        “โอย แย่แล้ว สอบตกไม่เท่าไรแต่ถ้าทิ้งชีวิตไว้ในสนามสอบนี่สิเรื่องใหญ่!”

        รถไฟขบวนที่ 13 คือสนามสอบกลางภาค

        เมื่อถึงเวลานั้นรถไฟจะแล่นผ่านจุดอันตรายต่างๆ และจะมีสัตว์อสูรหลากหลายชนิดแห่กันมาโจมตีรถไฟ

        หากรถไฟพลิกคว่ำ ตกลงไปในหุบเขาหรือแม่น้ำทุกคนบนรถไฟก็จะเสียชีวิต

        แม้โอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุเช่นนี้จะน้อยมากแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางเกิดขึ้นเลย

        ความกังวลของอู๋เซิงโหย่วคือความกังวลของเพื่อนร่วมชั้นทุกคนในชั่วโมงเรียน พวกเขากำลังพูดคุยกันเรื่อง “การเขียนพินัยกรรมล่วงหน้า”อย่างออกรส

        เลิกเรียนช่วงบ่าย

        ซ่งหู่หย่อนก้นลงบนโต๊ะเรียนของเซี่ยวซิงอวี่ในมือถือบัตรโรงอาหาร

        “ป๊าอวี่ ไปโรงอาหารไหม? วันนี้ฉันเลี้ยง!”

        “ขอบใจนะลูกบุญธรรมฉันรับรู้ถึงความตั้งใจแล้ว แต่พอดีฉันมีนัดแล้ว”

        เซี่ยวซิงอวี่เก็บกระเป๋านักเรียนปล่อยให้ซ่งหู่กับอู๋เซิงโหย่วค้างเติ่งอยู่ตรงนั้น

        “เหล่าอู๋ นายว่าป๊าอวี่นัดใครวันนี้?”

        อู๋เซิงโหย่ววิเคราะห์อย่างเป็นตุเป็นตะ:“ปะป๊าอวี่ตอนนี้เป็นคนดังที่สุดในสถาบันชิงหลงเลยนะคาดว่าดาวคณะคงตามตื๊อเขาแน่ๆ”

        “สาวสวยของสถาบันชิงหลงของเราก็มีไม่กี่คนหรอกนับนิ้วได้เลย มีรุ่นพี่เย่ซวงหนิง มู่หรงซินซิน เฉินเข่อเหรินแล้วก็ผู้หญิงที่มีดวงตาคู่พิเศษคนนั้น ชื่อว่า...”

        “ไป๋หว่านเกอ”

        “ใช่ๆ ไป๋หว่านเกอ!”

        คนที่อู๋เซิงโหย่วและซ่งหู่กำลังพูดถึงคือสี่สาวสวยของสถาบันชิงหลง

        แน่นอนว่าคนที่โด่งดังที่สุดคือเย่ซวงหนิงผู้เป็นเลิศตั้งแต่เกิด

        นอกเหนือจากเย่ซวงหนิงแล้วตอนนี้ความนิยมของมู่หรงซินซินก็มีแนวโน้มที่จะพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด

        เนื่องจากมู่หรงซินซินมักจะปรากฏตัวข้างกายเซี่ยวซิงอวี่และทั้งคู่ยังเข้าร่วมการแข่งขันซูเปอร์โนวาด้วยกัน

        ความนิยมของเซี่ยวซิงอวี่นั้นสูงกว่าสาวงามทั้งสี่มาก

        ดังนั้นความนิยมของมู่หรงซินซินในหมู่สาวงามทั้งสี่จึงมีการเพิ่มขึ้นจากชื่อเสียงของเซี่ยวซิงอวี่

        อาคารเรียนหลังเลิกเรียนก็เหมือนกับกระป๋องปลาซาร์ดีนที่เพิ่งเปิดใหม่ผู้คนหลั่งไหลออกจากประตูแคบๆ

        คนที่โดดเด่นที่สุดในฝูงชนคือสองพี่น้องผมขาว

        มู่หรงหยางซั่วและมู่หรงซินซินเดินเคียงข้างกันเนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ พี่น้องทั้งสองจึงวางแผนที่จะกลับบ้าน

        “น้องสาว ได้ยินว่าพ่อเรากลับมาแล้วคืนนี้ที่บ้านต้องมีของอร่อยแน่ๆ เลย!”

        มู่หรงหยางซั่วเม้มริมฝีปากน้ำลายสอแทบจะไหลออกมา

        มู่หรงจิ้นเป็นพลเรือเอกแห่งกองทัพเรือหลงกั๋วมีภาพลักษณ์ที่น่าเกรงขามและสง่างาม

        แต่ที่บ้านเขาเป็นพ่อบ้านที่เชี่ยวชาญการทำอาหาร

        เพราะภรรยาของมู่หรงจิ้นเสียชีวิตตั้งแต่ยังสาวมู่หรงจิ้นในฐานะพ่อจึงเลี้ยงดูสองพี่น้องทั้งสองคนมาตามลำพัง

        แม้เขาจะไม่สามารถมอบความรักแบบแม่ให้ลูกได้แต่เขาก็ทำหน้าที่ทุกอย่างที่แม่พึงกระทำ เช่น การทำอาหาร

        ใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของมู่หรงซินซินเผยรอยยิ้มออกมาได้ยาก

        “ฉันก็คิดถึงอาหารที่พ่อทำแล้วเหมือนกัน”

        ทันใดนั้น มู่หรงหยางซั่วก็หยุดฝีเท้าแล้วหันไปมอง

        “พี่ เป็นอะไร?”

        “น้องสาว ดูคนนั้นสิ คุ้นๆ ไหม?”

        มู่หรงซินซินมองตามสายตาของมู่หรงหยางซั่วไป

        “เซี่ยวซิงอวี่”

        มู่หรงซินซินแค่เห็นเงารางๆ ในฝูงชนนับพันก็จำเซี่ยวซิงอวี่ได้แล้ว

        “ไอ้หมอนั่นจริงๆ ด้วย!”

        มู่หรงหยางซั่วจับแขนของมู่หรงซินซินแล้ววิ่งตรงไปยังเซี่ยวซิงอวี่

        “ซิงอวี่!”

        เซี่ยวซิงอวี่รู้สึกว่ามีคนแตะไหล่ตัวเองหันกลับไปมองก็เห็นสองคนรู้จัก

        “พี่หยางซั่ว ลิ่วจิน บังเอิญจังเลยนะ~”

        “ซิงอวี่ นายยิ้มมีความสุขจังปากจะฉีกถึงหูแล้ว ฟันเหงือกก็โผล่หมดเลย มีเรื่องอะไรดีๆ เหรอ?”

        เซี่ยวซิงอวี่วันนี้มีความสุขเป็นพิเศษมู่หรงหยางซั่วอดไม่ได้ที่จะสงสัย

        “ฉันก็เหมือนเดิมแหละ มีความสุขแบบคนจน~”

        มู่หรงซินซินแทรกขึ้นมาทันที“วันนี้นายตั้งใจทำผมทรงใหม่ แถมยังเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ด้วย”

        เซี่ยวซิงอวี่ปกติไม่ค่อยใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเองวันนี้เขาแต่งตัวเป็นพิเศษ ทำให้ดูหล่อเหลาขึ้นมาก

        มู่หรงหยางซั่วโอบไหล่เซี่ยวซิงอวี่

        “ซิงอวี่ คืนนี้ไปกับเราสิ”

        “ไปไหน?”

        “ไปบ้านเราไง!”

        มู่หรงหยางซั่วชวนเซี่ยวซิงอวี่กลับบ้าน

        การไปเป็นแขกที่บ้านตระกูลมู่หรงเป็นโอกาสที่ดีในการสร้างความสัมพันธ์

        ต้องรู้ไว้ว่าคนทั่วไปทั้งชีวิตก็ไม่อาจจะผูกสัมพันธ์กับตระกูลมู่หรงซึ่งเป็นตระกูลขุนนางระดับนี้ได้เลย

        “วันนี้พ่อฉันกลับบ้านนายมาบ้านฉันกินข้าว ทำความรู้จักกันหน่อยสิ!”

        มู่หรงหยางซั่วเป็นคนซื่อสัตย์เขาอยากจะช่วยเซี่ยวซิงอวี่สร้างความสัมพันธ์เพื่อให้น้องชายของเขามีที่พึ่งในอนาคต

        เซี่ยวซิงอวี่เกาหัวด้วยความลำบากใจพอคิดถึงตัวเองในฐานะชายชุดดำที่ต่อสู้กับมู่หรงจิ้นอย่างดุเดือดที่เกาะเหมันต์อัคคีในคืนนั้นเขาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่จะไปเป็นแขกที่บ้านตระกูลมู่หรง

        “พี่หยางซั่ว ขอบคุณสำหรับคำเชิญนะไว้คราวหน้าดีกว่า”

        “ไม่จริงน่า น้องชาย นายจะปฏิเสธทำไมเนี่ย?”

        “วันนี้ฉันมีนัดแล้ว”

        คำพูดของเซี่ยวซิงอวี่ทำให้มู่หรงซินซินรู้สึกไม่สบายใจ

        มู่หรงหยางซั่วทำหน้าตาขี้สงสัย

        “นัดใคร? ผู้ชายหรือผู้หญิง?”

        “นัดพี่สาวคนหนึ่ง”

        “เซี่ยวรั่วเสวี่ย?”

        “เปล่า เป็นพี่สาวต่างสายเลือด”

        เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เซี่ยวซิงอวี่รับสาย

        เสียงของฉินเยียนหรานดังขึ้น:

        “น้องซิงอวี่พี่รออยู่ที่ประตูหลังโรงเรียนนะ~”

        “พี่เยียนหราน ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”

        หลังจากวางสายเซี่ยวซิงอวี่ก็โบกมือลาพี่น้องตระกูลมู่หรง

        “พี่หยางซั่ว ลิ่วจินไว้เรานัดเจอกันใหม่นะ เดี๋ยวฉันเลี้ยง!”

        มู่หรงหยางซั่วอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็พึมพำ“พี่สาวต่างสายเลือด? นั่นก็คือไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดใช่ไหม...”

        “น้องสาว ตามไปดูกัน!”

        พี่น้องตระกูลมู่หรงมาถึงประตูหลังสถาบันชิงหลงและเห็นรถสปอร์ตเปิดประทุนราคาแพงจอดอยู่ริมถนน

        หญิงสาวสวยสง่าคนหนึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับเธอดูเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาก

        เธอคือฉินเยียนหรานลูกสาวของประธานสมาคมชางฉยง

        “พี่เยียนหราน!”

        “น้องซิงอวี่ ไม่เจอกันนานเลยนะพี่คิดถึงนายแทบตาย!”

        พี่น้องต่างสายเลือดกลับมาพบกันอีกครั้งและกอดกัน

        พี่น้องตระกูลมู่หรงเห็นทุกอย่างเต็มตามองเซี่ยวซิงอวี่นั่งเบาะข้างคนขับของฉินเยียนหรานจนกระทั่งลับสายตาไปจากหัวมุมถนน

        “สาวสวยคนนั้นไม่ใช่ฉินเยียนหรานแห่งสมาคมชางฉยงหรอกเหรอเนี่ยหุ่นนี่มันเด็ดจริงอะไรจริง~”

        มู่หรงหยางซั่วพูดไปเรื่อยๆทันใดนั้นก็รู้สึกถึงความหนาวเย็นยะเยือก

        “เอ่อ ฉินเยียนหรานหุ่นดีก็จริงแต่ก็สู้ความสวยของน้องสาวพี่ไม่ได้หรอก!”

        นี่คือสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมู่หรงหยางซั่วในฐานะพี่ชายแท้ๆของมู่หรงซินซิน

        มู่หรงซินซินยืนจ้องมองหัวมุมถนนอย่างเหม่อลอยไม่มีใครรู้ว่าเด็กสาวคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

        มู่หรงหยางซั่วเขกหน้าผากมู่หรงซินซินเบาๆทีหนึ่ง

        “น้องสาวน้องก็เห็นแล้วนะว่าผู้ชายที่มีพรสวรรค์และหน้าตาดีอย่างซิงอวี่น่ะเป็นที่นิยมในหมู่สาวสวยมาก”

        “ถ้าอยากให้ซิงอวี่มาเป็นลูกเขยของตระกูลมู่หรงเธอก็ต้องรุกหนักหน่อยนะ!”

        มู่หรงซินซินกะพริบตาเส้นผมสีขาวบนหัวปลิวไหวตามลม

        “ฉันไม่รู้ว่าจะรุกยังไง”

        “เรื่องเดตแบบนี้ผู้หญิงรุกก่อนก็ไม่ค่อยดีเท่าไร เพราะต้องสงวนท่าทีบ้าง...”

        มู่หรงหยางซั่วครุ่นคิดอยู่นานแล้วก็คิดอะไรบางอย่างออก “น้องสาว แบบนี้ดีไหมพอสอบกลางภาคเสร็จพี่จะหาโอกาสสร้างสถานการณ์ให้พวกเธอสองคนได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง!”

        ก่อนหน้านี้มู่หรงหยางซั่วเคยต่อต้านเซี่ยวซิงอวี่มากแค่ไหนตอนนี้เขาก็อยากให้เซี่ยวซิงอวี่มาเป็นน้องเขยของเขามากเท่านั้น แผนการร้ายๆผุดขึ้นมาไม่หยุด