แสงแดดสุดท้ายของวันเริ่มลับขอบฟ้า เมืองจงซานค่อยๆ เปลี่ยนเป็สีส้มแก่ บรรยากาศภายในบ้านหลังเก่าของตระกูลเฉินดูมืดมัวกว่าภายนอก เฉินเฟิงวางถุงผ้าใบเก่งลงบนโต๊ะไม้ที่ขาบิ่น เขารู้สึกถึงความอ่อนล้าที่กัดกินลึกเข้าไปในกระดูก แต่ความกังวลที่เกาะกุมหัวใจนั้นหนักอึ้งยิ่งกว่า กลิ่นหมูแดงอบอวลอยู่ในอากาศ แต่กลับไม่มีใครหยิบตะเกียบ
หลินชิงนั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง เธอหลบตาเฉินเฟิงพลางจัดระเบียบตะกร้าหวายเก่าๆ เป็การแก้เก้อ ส่วนเฉินไห่นั่งเงียบอยู่ในเงามืดของมุมห้อง ดวงตาที่เคยสบประสาทอย่างท้าทายกลับมองลงต่ำ แต่เส้นเืที่ขมับที่เต้นตุบๆ และลมหายใจที่กระชั้นชิด เป็สัญลักษณ์ที่ 'วิชาฟังเสียงมัจจุราช' ของเฉินเฟิงจับได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ... บางอย่างที่ร้ายแรง
เฉินเฟิงถอนหายใจยาว เขายังจำคำสอนของอาจารย์กู่ได้ดี: 'ในเกมพันหน้า... คนที่โกหกได้ดีที่สุด คือคนที่เชื่อในคำโกหกของตัวเอง... และคนที่จับโกหกได้ดีที่สุด คือคนที่เข้าใจความกลัวของผู้โกหก' เขาเลือกที่จะไม่โวยวาย แต่จะ "คุมเกม" ในแบบของเขา
"วันนี้ที่ตลาดค้าส่งวุ่นวายมาก" เฉินเฟิงเริ่มบทสนทนาเสียงเรียบ พลางเดินไปที่ถุงผ้า เขาจงใจหันหลังให้ลูกชาย แต่หูทั้งสองข้างกลับดึงข้อมูลทุกอย่าง... เสียงผ้าที่ขยับเมื่อเฉินไห่ขยับตัว, เสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ "เถ้าแก่โรงรถนั่นขี้เหนียวจริง... แต่ก็ให้โอกาสฉัน"
เฉินไห่ยังคงเงียบเฉย เฉินเฟิงเปิดถุงผ้า ทำทีเป็ค้นหาอะไรบางอย่าง เขาเอื้อมมือเข้าไปในถุง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เขาััได้ถึงห่อกระดาษสีขาวเล็กๆ ที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนั้น... บางอย่างที่เบา ห่อหุ้มอย่างลนลาน แต่อาบไปด้วยกลิ่นอายมรณะ
หัวใจของเฉินเฟิงกระตุกวูบ ความเ็ปเสียดแทงจนเขาเกือบจะพ่นคำด่าทอออกมา แต่เขาอดกลั้นไว้... ลูกชาย... ลูกชายเพียงคนเดียวของฉัน... ยอมหักหลังพ่อตัวเองเพียงเพื่อทางลัดที่ไม่มีอยู่จริงเหรอ? เขารู้จักกลลวงนี้ดี... มันคือการ 'ซ้อนแผน' เพื่อฆ่าไม่ให้เหลือซาก
แต่เฉินเฟิงไม่ใช่ผีพนันที่โง่เขลาเมื่อสิบปีก่อน เขาใช้เวลาในคุกฝึกฝนการ 'สับไพ่' และ 'การบลัฟ' ที่ไม่ใช่แค่ระดับโต๊ะพนัน... แต่เป็ระดับของการบลัฟชีวิต
เขาใช้ปลายนิ้วกลางขยับห่อกระดาษนั้นอย่างแ่เบา โดยไม่ทำให้ผ้าขยับแม้แต่น้อย จากนั้นจึงแอบสะบัดห่อกระดาษเล็กๆ อีกห่อหนึ่ง... ห่อที่มีเพียงแป้งฝุ่นเล็กน้อย... เข้าไปแทนที่! แล้วค่อยๆ ดึงมือออกมา
เฉินไห่มองดูจากรอยแตกของบานประตู หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นพ่อเอื้อมมือเข้าไปในถุง... สำเร็จเหรอ? เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขาเห็น เป็เพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความเร็วของนิ้วมือที่เหนือชั้น
"ไห่... พ่อบอกแล้วไงว่าการพนันมันไม่มีทางลัด" เฉินเฟิงพูดต่อ น้ำเสียงมีความจริงใจที่ยากจะปลอมแปลง "มันคือการบลัฟเพื่อเอาชนะความกลัวของคน... และคนที่จะชนะในเกมนี้คือคนที่ไม่มีความโลภ"
เฉินไห่ลุกขึ้นพรวดพราด "พูดจบหรือยัง! ผมไม่ได้มาเพื่อฟังคุณเทศนา!" เขารู้สึกผิดและโกรธตัวเอง แต่ความโลภที่เหมยลี่หยิบยื่นให้มันหอมหวานเกินไป
"ฉันไม่ได้มาเพื่อเทศนา... ฉันแค่หวังว่าสักวันคุณจะเข้าใจ" เฉินเฟิงจ้องมองเข้าไปในดวงตาของลูกชาย... ดวงตาที่สะท้อนเงาของความขลาดและหลุมพรางที่เขาเองก็เคยตกลงไป
ทันใดนั้นเอง! เสียงกระแทกประตูบ้านดังสนั่น! ประตูไม้เก่าๆ พังครืนลงมาพร้อมกับเสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังลั่น! ชายในชุดผู้คุมและตำรวจหลายคนบุกเข้ามาในห้อง... ผู้นำทีมคือ พัศดีจาง คนเดิมที่เขาเคยแก้เผ็ดในคุก!
"เฉินเฟิง! มีสายรายงานว่าบ้านนี้มียาเสพติดซุกซ่อนอยู่!" พัศดีจางแสยะยิ้มเหี้ยม "เตรียมตัวกลับไปเข้าคุกตลอดชีวิตได้เลย!"
หัวใจของเฉินไห่เต้นแรงจนเขาแทบจะอาเจียน... นี่เหรอ? แผน 'ตรวจค้น' ที่เหมยลี่บอก? มันไม่ใช่การตรวจค้น... มันคือการจับกุมเพื่อส่งพ่อเขากลับไปลงนรก!
"ตรวจถุงผ้าใบนั้นสิ!" พัศดีจางชี้ไปที่ถุงผ้าที่เฉินเฟิงวางไว้บนโต๊ะ
ตำรวจสองคนกรูกันเข้าไป พวกเขาค้นหาในถุงผ้าอย่างรวดเร็ว และ... พบห่อกระดาษสีขาวเล็กๆ!
"พัศดี... เจอแล้วครับ!" ตำรวจคนหนึ่งะโพร้อมชูห่อกระดาษขึ้นมา
พัศดีจางหัวเราะลั่นอย่างสะใจ "แกคิดว่าแกเก่งงั้นเหรอเฉินเฟิง? สุดท้าย... แกก็แพ้! แพ้ให้กับความฉลาดของคุณหวังคุน! และ... แพ้ให้กับความโลภของ..."
แต่ก่อนที่พัศดีจางจะพูดจบ เฉินเฟิงกลับนิ่งสงบ เขาไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "พัศดีจาง... ก่อนจะตัดสินฉัน... ทำไมไม่ลองดูว่าห่อกระดาษนั่นคืออะไรล่ะ?"
พัศดีจางขมวดคิ้ว "มันก็คือยากลับเข้าคุกของแกไง!" เขาคว้าห่อกระดาษมาฉีกออกอย่างรีบร้อน... และ... เศษแป้งฝุ่นสีขาวกลับร่วงหล่นลงมาอย่างเดียวดาย! ไม่มีกลิ่นของยาเสพติด ไม่มีอะไรเลย!
ทุกคนในห้องอึ้งไปครู่ใหญ่... แม้กระทั่งตำรวจที่บุกเข้ามาด้วยกัน
"นี่มัน... นี่มันคืออะไร!" พัศดีจางตะคอก
"แป้งฝุ่นเล็กน้อยครับ... พอดีเถ้าแก่โรงรถสั่งให้ฉันเอาไปโรยใส่ยางรถยนต์" เฉินเฟิงตอบเสียงเรียบ แววตาคมปลาบจ้องมองเข้าไปในดวงตาของพัศดีจาง... ดวงตาที่ตอนนี้มีเพียงความสับสนและความกลัว
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้... มันคือความเงียบที่อาบไปด้วยชัยชนะของการบลัฟ
พัศดีจางหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากสั่งตำรวจให้ถอยกลับ "ฝากไว้ก่อนเถอะเฉินเฟิง... หวังคุนจะไม่ปล่อยแกไว้แน่!" เขาเดินหนีไปพร้อมกับความพ่ายแพ้
เมื่อเสียงไซเรนและเสียงฝีเท้าของตำรวจลับหายไป เฉินไห่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ร่างกายของเขาสั่นเทา... ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อมาเฟีย แต่เป็ความกลัวต่อพ่อที่เขายังไม่เข้าใจ... พ่อที่เหนือชั้นกว่าที่เขากล้าจะจินตนาการ
เฉินเฟิงหันไปมองลูกชาย ดวงตาของเขาไม่มีความโกรธแค้น มีเพียงความเ็ปและความหวัง... "ไห่... พ่อบอกแล้วไงว่าเกมนี้ไม่มีทางลัด... คนที่จะชนะคือคนที่คุมเกมได้"
เขารู้ดีว่าายังไม่จบ หวังคุนจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่... และห่อกระดาษที่เฉินไห่แอบเอามาวางไว้... มันคือสารมรณะที่ยังคงอยู่ในถุงผ้า... และเฉินเฟิง... ก็ต้องใช้ 'วิชา' เพื่อแก้ไขมันให้ได้!
แต่... ห่อกระดาษสีขาวที่แท้จริง... ที่ถูกเฉินเฟิงสับเปลี่ยนออกไป... มันไปอยู่ที่ไหน? และที่สำคัญกว่านั้น... ใครคือคนที่แอบส่งห่อกระดาษแป้งฝุ่นเข้ามาในถุงผ้าเพื่อช่วยเฉินเฟิงบลัฟในนาทีสุดท้าย?
2K
