[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์

เมดสาวเมื่อได้ยินชุนพูดอย่างนั้นถึงกับแปลกใจขึ้นมาและได้กล่าวออกไป

"นี่ดิฉันเองค่ะ นายน้อย  มิเอะยังไงล่ะคะ " 


'มิเอะ.. ใครกัน ' ชุนได้ครุ่นคิดในใจของตนทันใดนั้นเองจู่ๆเขาก็ปวดหัวขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำต่างๆมากมายในไหลเข้ามาในหัวสมองของเขาจนทำให้ชุนต้องล้มลงคุกเข่าด้วยความเจ็บปวด

"อ๊ากกก นี่มันบ้าอะไรกัน.." เมื่อมิเอะเห็นเช่นนั้นก็ไม่รอช้านางรีบเข้าไปหาชุนโดยเร็ว

"นายน้อยเป็นอะไรไปคะ.. นายน้อยตอบดิฉันด้วยค่ะ นายน้อย.." มิเอะพยายามที่จะทำให้ชุนมีสติกลับคืนมาแต่ก็ทำไม่สำเร็จ  จู่ๆความเจ็บปวดทั้งหมดก็ได้หายไปอย่างปริศนา ชุนได้แต่ทำท่าทีแปลกใจ จนทันใดนั้นเขาก็ได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้าของร่างนี้ เด็กคนนี้มีนามว่า ชุนมะ อายุเพียง13ปี แต่กลับไม่มีพลังเวทย์เลย เมื่อเขาอายุครบ12ปีได้ไปทำการทดสอบพลังเวทย์แต่กลับพบว่าตนนั้นไม่มีพลังเวทย์หรือไม่สามารถกลายเป็นจอมเวทย์ได้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมามันเป็นเพราะเขาถึงทำให้ตระกูลที่เขาอยู่ต้องเสียชื่อเสียงด้วยความอัปยศที่ไม่มีพลังเวทย์ของเขาและอีกอย่างชุนมะเป็นถึงเจ้าชาย แต่ตอนนี้กลับถูกเรียกว่า เจ้าชายไร้ค่า พ่อที่เป็นราชาและแม่ที่เป็นราชีนีได้ถอยห่างออกจากเขา แต่มีแค่มิเอะเมดสาวที่คอยอยู่เคียงข้างเขามาตั้งแต่ยังเด็กๆ ตอนนี้นางมีอายุเพียง 25 ปีเท่านั้น แต่ถึงแม้จะมีมิเอะคอยอยู่ด้วยเขากลับเศร้าโศกลงทุกที ทุกวันเขาได้แหงนหน้ามองท้องฟ้าและอธิฐานต่อพระเจ้าขอให้ใครสักคนมาเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเขาถึงแม้เขาจะตายก็ยอม .. เมื่อชุนรับรู้ทุกอย่างถึงได้เข้าใจมัน เขาได้หลับตาลงและกล่าวในใจ
' เด็กน้อยข้าจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเจ้าเอง หลับให้สบายเถอะ.. ' 


เมื่อชุนกล่าวจบจู่ๆก็มีเสียงแทรกเข้ามา
"นายน้อยคะ.." ทันใดนั้นชุนก็ได้ลืมตาขึ้นและมองไปยังมิเอะ 

"... ขอโทษทีนะ ข้าไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ" 

"ถ้าเป็นอย่างงั้นก็ค่อยยังชั่วค่ะ นึกว่านายน้อยจะเป็นอะไรไปเสียอีก " 


"มิเอะ ข้าขออยู่คนเดียวสักพักจะได้ไหม " 


"ก็ได้อยู่หรอกค่ะ...ถ้างั้นดิฉันขอตัวนะคะ" มิเอะที่ดูตกใจเล็กน้อยและได้เดินออกจากห้องไป ปกติแล้วชุนมะจะอยู่กับมิเอะตลอดเวลาเพราะชุนมะคนก่อนได้หลงรักมิเอะเปรียบดั่งแม่ของตนไปเสียแล้ว ที่มิเอะตกใจก็ไม่แปลกใจเลย..
เมื่อมิเอะออกไปเรียบร้อยชุนก็ได้คิดอยู่ว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงไม่มีพลังเวทย์ 


"แปลก เด็กคนนี้ไม่มีพลังเวทย์เลย สักนิดก็ยังไม่มี โชคชะตาเล่นตลกอย่างงั้นหรอ หรือว่าจะไม่ใช่กัน.. " ชุนนั้นได้ตรวจดูร่างกายของตัวเองว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่ จู่ๆชุนก็สังเกตุเห็นอะไรบางอย่างบนหน้าอกข้างซ้ายของเขามันเป็นวงแหวนเวทย์วงเล็กๆสีดำทมิฬ 

"นี่มัน!! เวทย์สะกดไม่ใช่หรอ เหตุใดมันถึงมาอยู่บนตัวของข้าได้ล่ะ " หลังจากที่ตกตะลึงอยู่ชั่วหนึ่งชุนก็ได้ยิ้มออกมา
"หึ ที่แท้มันเป็นอย่างนี้เองสินะ เด็กคนนี้โดนเวทย์สะกดเข้าให้ เวทย์สะกดนั้นจะปิดผนึกมานาของคนที่โดนเวทย์นี้เข้าให้ แต่ว่ามันน่าสงสัยอยู่นะ ใครกันที่เป็นคนร่ายเวทย์นี้เพราะเวทย์สะกดนั้นทำได้ยากมากอย่างน้อยก็ต้องระดับรัตติกาลเวทย์ขึ้นไป .." เมื่อชุนได้แต่คิดว่าใครเป็นคนทำคิดแล้วคิดอีกก็ไม่สามารถบอกได้ว่าใครจนเขาได้ตัดใจและรีบทำให้เวทย์สะกดนี้หายไปจากตัวเอง

"เวทย์กระจอกๆแบบนี้ช่างน่าขันเสียจริง " ทันใดนั้นเองเขาก็ได้หยิบมีดที่วางอยู่บนชามผลไม้และเอามากรีดเข้าไปที่มือข้างขวาของตน จนเลือดได้ไหลรินออกมาเขาก็ได้เอามือที่มีเลือดไหลเข้าไปเขียนวงแหวนเวทย์ซ้ำรอยเดิมที่เป็นรอยเวทย์สะกด และเขียนตัวอักษรโบราณลงไป ทันใดนั้นก็เกิดแสงสีขาวขึ้นมาเวทย์สะกดที่เคยมีก็ค่อยๆสลายจางหายไปในที่สุด..
"หึ แค่นี้ข้าก็ใช้มานาได้แล้ว ชุนมะ เจ้าหลับให้สบายเถอะ คำขอของเจ้าเป็นจริงแล้วและข้าไม่แปลกใจเลยทำไมเจ้าถึงเอาเวทย์สะกดออกไม่ได้เพราะผู้ที่จะเอาออกได้จะต้องมีระดับราชันย์จอมเวทย์หรือ! จะต้องมีความรู้ในการคลายเวทย์สะกดเป็นอย่างมากถ้าเกิดทำผิดพลาดแม้แต่น้อยมันหมายถึงมีชีวิตของคนๆนั้นเป็นเดิมพัน.. " เมื่อกล่าวจบจู่ๆชุนก็ได้หัวเราะออกมา


"ฮ่าๆ เวทย์มนต์ข้าก็ใช้ได้แล้ว แต่ถึงแม้พลังมานาของข้ายังน้อยอยู่ก็ตามแต่กระบวนท่าต่อสู้หรือคาถาเวทย์มนต์ข้าไม่ลืมมันหรอก เพียงแต่ไม่สามารถใช้ได้ก็เท่านั้น "
"เฮ้อนี่ข้ากลับมาเริ่ม1ใหม่อย่างงั้นหรอ ... " ทันใดนั้นเขาก็ได้ยิ้มออกมา

"ดี งั้นข้าจะสร้างตำนานของตัวข้าเองขึ้นมาใหม่อีกครั้งหนึ่ง.."

และแล้วชุนก็ได้เดินออกจากห้องไปและเดินเข้าไปยังตัวเมืองเมื่อไปถึงเขาก็ต้องเบิกดวงตากว้างด้วยความตกใจเพราะมีผู้คนจำนวนมากกำลังเดินไปมาอยู่เต็มเมือง ทันใดนั้นเองจู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงร้องออกมาเวลาเห็นผู้ชายหล่อๆ

"กริ๊ดดดดดดดดด ดูนั่นสิ หล่อเป็นบ้าเลย" 


"ไหนๆ "   "นั่นไงๆ "    "เห๊ะ จริงด้วย หล่อมากกกก "

เมื่อชุนได้ยินเช่นนั้นก็ได้อ้าปากค้างเพราะเขานั้นก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีหน้าตาที่หล่อเหลาขนาดนี้ ชุนมีใบหน้าที่หล่อราวกับเทพที่ลงมาจุติยังโลกมนุษย์ ทรงผมสีดำไม่ยาวมาก ดวงตาสีฟ้าราวกับน้ำทะเลใสๆที่มีออร่าเปล่งประกายออกมายามแดดสาดส่อง มีรูปร่างที่สมกับเป็นชายชาตรีที่งดงามถึงแม้จะอายุ13ย่าง14ปีก็ตาม 

แต่ทว่าเหตุการณ์ก็ได้แปลกไปเมื่อมีหญิงสาวคนหนึ่งกล่าวออกมา


"นี่ๆ พวกเจ้า ข้าว่าหน้าของเด็กหนุ่มนั่นมันคุ้นๆนะว่าไหม ...หรือว่านั่นมันเจ้าชาย ชุนมะ ใช่ไหม " เมื่อกล่าวจบหญิงสาวที่กริ๊ดกันอยู่ก็ได้หยุดลง 


"ไม่จริงใช่ไหม...  ช่างน่าเสียดาย.. "
"นั่นสิ ไม่น่าเลย.." ทันใดนั้นหญิงสาวที่กล่าวในตอนแรกว่าหน้าตาคุ้นๆก็ได้กล่าวมาอีกที
"นั่นมัน เจ้าชายไร้ค่าแห่งตระกูลเชน .. ฮ่าๆ " พวกผู้หญิงก็ได้พากันหัวเราะเยาะเย้ยชุนเพราะข่าวเรื่องที่ชุนไม่มีพลังเวทย์เลยได้กระจายไปทั่วเมืองและอาณาจักรต่างๆ  ชุนที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่กำหมัดตัวเองแน่นทั้งสองแต่กลับแสดงสีหน้าที่เย็นชาออกมา
'หึ คอยดูเถอะ พวกเจ้าหัวเราะเยาะเย้ยเข้าไปอีกไม่นานก็หัวเราะไม่ออกแล้ว..' ชุนกล่าวในใจ