ตอนที่1 : บทนำ
อ้า.. ในที่สุดฉันก็หายเ็ปสักที
ใช่ผมป่วยป่วยหนักด้วย เป็โรคมะเร็งละ
เกิดจากอะไรน่ะเหรอฝุ่นควันพิษPM 2.5 คิดว่านะ หมอบอกอย่างนั้น หรืออาจจะเป็ผลลบบุหรี่ผมไม่แน่ใจ แต่ใช่ผมเป็มะเร็งปอด
.....
เกมหนุ่มใหญ่ไฟแรงอายุ45 ปี ขยันทำงานอย่างหนักเพื่อหน่วยงาน และเพื่อเลี้ยงตัวเองแต่ก็ยังไม่มีอะไรเลยด้วยค่าครองชีพที่สูง ไม่ว่าจะบ้านหรือรถก่อนจะพบว่าตัวเองเป็โรคร้าย ระยะสุดท้าย ใช่ มันคือมะเร็งปอด!! แน่นอนว่าเกมกำลังรู้สึกสิ้นหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะว่าเกมเองก็ เป็ลูกคนเดียวของครอบครัวและที่สำคัญเขายังไม่มีภรรยา แต่ไม่ซิง จริงๆนะ ไม่น้า!!!
ผมเป็คนขยันจริงๆนะถามหน้างานผมได้ ผมทำงานอยู่บริษัทสัญชาติญี่ปุ่น จะมีวัฒนธรรมองค์กรคือ workhard play hard เสมอ
จริงๆผมคิดว่านั่นเป็สิ่งที่ผิดนะจริงๆมันมีการ work smart not work hard แต่บ้าจริงกว่าจะรู้ก็สายไปแล้ว
ไม่ใช่ผมจะบอกทุกคนว่าอย่าทำงานหนักนะแต่การทำงานอย่างชาญฉลาดนั้นสำคัญกว่า เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยจนตายหรือมีเวลาไปเที่ยว ไปทำอย่างอื่นงานอดิเรก
มันเป็การบ่นของคนแก่วัย45 ละ เข้าเื่กันเถอะ
ใช่!! ตามคำโปรย้า ผมเป็ลูกคนเดียวของครอบครัวอายุ 45 และยังไม่มีภรรยาแต่ผมทำงานอย่างหนักนะ ขยันมาก เข้างานก่อนออกทีหลังเป็ลูกรักของหัวหน้าแม้ว่าเพื่อนร่วมงานจะกลับบ้านกันหมดแล้ว ใช่ นั้นผมเองไม่ใช่มีแค่ในมังงะ
และพ่อกับแม่ก็จากไปแล้วตอนนี้ผมมีหนี้บัตรเครดิต และหนี้ธนาคารที่กู้มาซื้อบ้านตามแบบฉบับของคนทำงานประจำ ผมคิดว่าอย่างนั้นนะ
ใช่ที่ผ่านมาผมทรมานมากจากโรคที่เกิดขึ้น และตอนนี้ความทรมานมันกำลังจะหายไป พอถึงจุดสุดท้ายของผมตอนแรกผมนึกว่าการตายคือการไปสบายซะอีก แต่ใครจะคิดแล้วนะ ชีวิตก็แบบนี้รู้สึกเสียใจนิดหน่อย
...
[ฮื้อ!! เ้ายังไปไหนไม่ได้]
“ใครนะ!!”
…
ก่อนสุดท้ายสติจะดับลงพร้อมกับเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ดัง ตี๊ดดดดดด
...
มันจ้าซะเหลือเกิน!!แสงมันแทงเข้าไปในตาขืนส่องนานๆ ตาจะบอด แต่ถ้าตาผมไม่พลาดนี่น่าจะเป็หลอดซีนอน
...
[นั่นมันของข้า!!]
“หึ!! น้าค่อม”
[ไม่ใช่ ข้าคือพระเ้า เทวดา สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ซักอย่างแล้วแต่เ้าจะเรียก]
“ ไม่น่าใช่”
[ฮือไอ้สองให้พี่เดินสะดวกเถอะ]
“น้าค่อมชัดๆ”
[บ๊ะ!! ไอ้นี้!! ข้าต้องตบมุกให้เ้าอีกนานไหมเนี่ยเข้าเื่เถอะ ข้าเริ่มเหนื่อยแล้ว]
“อันนี้นรกบ่”
[เวร!! ์ สิวะ! คนดีอย่างข้าจะลงนรกได้ยังไง ข้าเปลี่ยนเป็ลงโทษเ้าแทนได้ไหม]
“ผมหยอกเล่นเฉยๆ”
[ตัวข้าจะแสดงในรูปลักษณ์ที่เ้าอยากให้เป็เห็นแล้วสบายใจ]
อ๋อถึงว่านี่คือเหตุผมเห็นท่านเป็รูปลักษณ์แบบนี้ สงสัยก่อนตายจะดูคลิปตลกมากเกินไปหน่อยแต่ทำไมถึงไม่เห็นเป็รูปพ่อหรือแม่นะ ในขณะที่เกม กำลังใช้ความคิด พระเ้าก็เอ่ยขัด
[อาจจะเป็เพราะเ้าอยากมีรอยยิ้มในวาระสุดท้ายล่ะ ข้าก็ไม่เข้าใจ แต่กฎมันเป็แบบนั้นแหละ บางทีข้าแค่ี้เีหาคำอธิบายละมั้งเอาเถอะ ข้ามีเวลาอธิบายเ้าไม่มาก อย่างแรก เ้าตายแล้วทำใจซะ อย่างที่ 2เ้าเป็คนดีเกิน และมีเงื่อนไขที่น่าสมเพชเกินไป จึงทำให้เ้าได้มีโอกาสไปใช้ชีวิตที่ 2 ดังนั้นขอบคุณข้าซะ]
“อ๊ะนี่ท่านอ่านความคิดได้นั้นน่ากลัวนิดหน่อยนะเนี่ย แล้วนี่ผมต้องไปเหนื่อยอีกแล้วเหรอเนี่ย”
[ขนาดชีวิตที่ 2เ้าก็อยากจะไปทำงานอีกเหรอะ!! และใช้ก็ข้าเป็พระเ้าไงความสามารถเล็กๆน้อยๆ แค่นี้ข้าพอทำได้อยู่นะ]
“ก็ทั้งชีวิตั้แ่ผมเรียนจบก็ทำงาน ไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวเลย ก็เลยคิดอะไรไม่ออกครับ”
[นั้นมันน่าเศร้าเกินไปนะเ้าควรรู้จักใช้ชีวิต ถ้าให้ข้าแนะนำนะลองหางานอดิเรกทำ ออกเที่ยว สำรวจดาวที่เ้าอยู่มีครอบครัว ภรรยา ลูก หรืออาจจะเป็ลูกหมา ซักอย่างที่ทำให้เ้า รู้สึกอบอุ่นใจ]
“อืมมม นั้นน่าสนใจนะผมจะลองดูครับ”
[โอ้! เ้าพูดง่ายกว่าที่คิดนะเนี่ย]
“ก็ถึงต่อให้ผม พูดขัดหรือขอกลับไปเกิดที่โลกเดิม หรือย้อนเวลา ทำได้ไหมครับ”
[แน่นอน!]
“ได้”
[ไม่ได้! ยังพูดไม่จบเฟ้ยย!! โช๊ะเข้าให้!!] พระเ้าประทานมะเหงกใส่หัวเกมไป 1 ที
“โอ๊ย!! เจ็บเฉย” เกมพูดขณะ ที่มองดูตัวเอง ไม่มีร่างกาย
ใช่ เป็ดวงไฟลูกขาวๆเหลืองๆล่ะเป็ิญญา
[ข้าจะส่งเ้าไปเกิดใหม่ที่ดาวดวงใหม่ เพราะข้าเอง ไม่สามารถ แหกฎของโลกนี้ได้ โดยเฉพาะ การฟื้นชีวิตคนตายและ การย้อนเวลา แต่แน่นอนโลกที่เ้าจะไปสามารถทำได้นะ เ้าเคยอ่านนิยายไหมหรือดูการ์ตูน อ่านมังงะ ใช่! เ้าจะได้ตั๋วเดินทางขาเดียวไปที่อีกโลกหนึ่ง]
[และโลกนั้นมีพลังเวทย์มนตร์แฟนตาซี ดาบ า มอนสเตอร์ ดันเจี้ยน แต่พอมีสิ่งเ่าั้ทำให้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไม่ก้าวหน้าเท่าที่ควรหรืออาจจะเป็เพราะเวทมนตร์มันก้าวหน้า หรือความเชื่อ ข้าก็ไม่รู้ เพราะดาวดวงนั้นไม่ใช่ของข้าเป็ของรุ่นพี่ข้า]
“ถ้าเป็อย่างงั้นผมจะได้พลังพิเศษไหมครับ”
[แน่นอน!]
“ไม่ได้”
[ได้! ยังพูดไม่จบเฟ้ยย!! โช๊ะเข้าให้!!] พระเ้าประทานมะเหงกใส่หัวเกมไปอีก 1 ที
“โอ๊ย!! เจ็บนะเนี้ย”
[ก็เ้ากวนประสาทข้าก็เลยต้องโดนเข้าให้ ถึงข้าจะไม่สามารถฟื้นชีวิตคนตายและย้อนเวลาในโลกนี้ได้ เพราะผิดกฎแต่ข้าก็ยังสามารถ มอบพลัง และให้สิทธิพิเศษเ้าเล็กๆน้อยๆได้]
“อย่างเช่น”
[อายุนับพันปี]
“หรืออย่างเช่น”
[พลังเวทย์หลากหลายธาตุ]
“หรืออย่างเช่น”
[โช๊ะเข้าให้!!เ้ากำลังกวนตีนข้า] พระเ้าประทานมะเหงกใส่หัวเกมไปอีก1 ที
[อย่างแรกข้าจะให้เ้าเลือกพร ได้ 3 ข้อ รวมถึงเลือกครอบครัวที่เ้าจะไปเกิด อ๋อใช่! ข้าต้องบอกเ้า โลกที่เ้า จะไปเกิดนั้น เป็โลกยุคกลาง มีานิดหน่อยเพราะยังมีการแย่งชิงพื้นที่บุกเบิกต่างๆ แน่นอน ามีทั้งกับมนุษย์ และเหล่ามอนสเตอร์รวมถึงปีศาจ อาจจะรวมถึงเทพด้วยนิดหน่อย]
“ ากับเทพหรอนั่นมันโคตรอันตราย”
[ไม่หรอกเ้าแค่อยู่ให้ห่างก็ใช้ได้แล้ว เนอะ]
พูดจาไม่รับผิดชอบเลยเกมคิด
[ข้าได้ยินเ้านะ เ้านี่เริ่มไม่มีมารยาทแล้วนะเอาล่ะ นอกจากพร 3 ข้อและการเลือกครอบครัวแล้วเ้าอยากได้อะไรเป็พิเศษไหมข้าจะแถมให้เ้าข้าไม่เคยใจดีขนาดนี้กับใครมาก่อน]
“หมายความว่าผมไม่ใช่คนแรกใช่ไหม ที่ต้องไปเกิดใหม่ในต่างโลก”
[ก็ใช่น่ะสิอะไรทำให้เ้าคิดว่าเ้าพิเศษกว่าคนอื่น บางครั้งก็มีการเกณฑ์ ผู้คนจากดาวดวงนี้ไปอีกดวงเพื่อช่วยเหลือ และฟื้นฟูอารยธรรมมนุษย์ อย่างเช่นพวกอุบัติเหตุที่มีคนหายตัวไปเป็จำนวนหลายร้อย แต่กับเ้าครั้งนี้ไม่ใช่]
[ครั้งนี้ข้าแค่บังเอิญ ผ่านมาเห็นเ้า ในขณะที่กลับมาสำรวจดาวนี้ถึงแม้ว่าข้าจะเป็พระเ้าหน้าใหม่ แต่ก็มีดาวต้องดูแลถึง 3 ดวง รวมถึงงานอดิเรก่นี้โซโล่ เลเวลลิ่ง กำลังมันส์]
“ห๊ะ!”
[นั่นแหละการเป็พระเ้ามันลำบากจริงๆนั่นแหละนะ อ๋อใช่ สาเหตุที่เ้าได้ย้ายไป ก็แค่ข้าสงสารเ้า]
“สงสาร”
[มาสรุปเข้าเื่เถอะเ้าอยากเกิดในครอบครัวชนชั้นไหน าา ขุนนาง พ่อค้าผู้มั่งคั่ง ชาวบ้าน]
“ขุนนางแล้วกันครับ”
[ยศใหญ่หรือยศเล็ก]
“ยศใหญ่แล้วกันครับขอแบบขุนนางที่ไม่ต้องไปทำาจะขอบคุณมาก”
[อืมมมขอข้าดูแปปนึงนะ......] พระเ้า เอ่ยขณะเปิดหนังสือขึ้นมาในมือและไล่ดูข้อมูล
[หมด]
“เอ้า!! แล้วเหลือแบบไหนบ้างครับ”
[มีแต่ขุนนางยศใหญ่ที่ต้องออกทำศึก ถ้ายศเล็กก็ต้องบุกเบิกพื้นที่แหะ]
“งั้นขอเป็ยศเล็กก็ได้ครับ”
[อยากเป็ลูกคนแรกหรือคนรอง หรือคนเล็ก]
“คนรองหรือคนเล็กก็ได้ครับผมไม่อยากเป็คนแรกแล้วเพราะผมอยากมีพี่น้องบ้างน่ะครับ”
[อืมเ้าไม่ต้องห่วง ดาวที่เ้าจะไป ขุนนางและพ่อค้า ผู้มั่งคั่งมักมีภรรยามากกว่าหนึ่งมันเป็วัฒนธรรมสืบเชื้อสาย ของพวกเขาน่ะดังนั้นส่วนใหญ่ครอบครัวจะมีเด็กมากกว่าหนึ่งคน บางทีอาจจะมากถึงหลาย10 คน]
[แล้วเ้าอยากเกิดเป็ชายหรือหญิงล่ะ]
“ชายครับผมยังไม่เคยมีภรรยาครับ”
[ได้ ตอบไม่คิดเลยนะ]
“ครับผมคิดว่าถ้ายังมีความทรงจำอยู่แล้วต้องไปเกิดเป็ผู้หญิงทั้งๆที่ใช้ชีวิตเป็ผู้ชายมา 45 ปี มันอาจจะทำให้จิตใจผมรับงานหนักเกินไป”
[ข้าไม่เคยบอกว่าเ้าจะได้ความทรงจำไปด้วยนะแต่จะแถมไปให้ก็แล้วกัน]
ป.ล. ไม่ได้เขียนนานพึ่งกลับมาเขียนถ้าสนุกก็กดติดตามด้วยนะครับ ขอบคุณมากๆครับ