เสียงฝนเทลงมาต่อเนื่องั้แ่บ่ายจนค่ำ
เม็ดฝนเกาะกระจกหน้าต่างห้อง B3 ชั้นบนสุดของตึกเก่า
ห้องนั้นเคยเป็ห้องเรียนดนตรีที่ปิดใช้งานแล้ว
ลินยืนพิงผนัง
มองออกไปยังลานกว้างที่แสงไฟสลัวสะท้อนหยดน้ำ
เธออยู่คนเดียว
หรืออย่างน้อย…เธอก็คิดว่าอยู่
“ลิน…”
เสียงแ่ ๆ จากประตูที่เปิดเข้ามาโดยไม่เคาะ
ภูยืนอยู่ตรงนั้น
เขาใส่เสื้อกันฝนเปียกโชก
มือที่สั่นของเขากำลังถือบางอย่างแน่น — แผ่นกระดาษบาง ๆ ที่ถูกพิมพ์จากระบบ
บนแผ่นนั้นคือภาพของลิน
ภาพในวิดีโอที่เธอส่งเข้าระบบเมื่อคืน
เธอเปลือยทั้งกาย และใจ
และ…เธอยิ้ม
—
“ทำไม…”
ภูถามเสียงเครือ
“ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น…”
ลินไม่ตอบ
เธอแค่เดินเข้าหาเขาช้า ๆ
สายตาไม่ไหวเอน ไม่มีความรู้สึกผิด ไม่มีคำแก้ตัว
“นายยังอยู่ตรงนี้ทำไม?”
เธอถาม
“นายควรหนีไปนานแล้ว”
—
ภูไม่พูด
แต่เดินเข้าไปกอดเธอแน่น
ลินยืนนิ่ง…ปล่อยให้กอด
ก่อนจะพูดเบา ๆ ตรงข้างหู
“อยากรู้มั้ย…ว่าสิ่งที่เห็นในวิดีโอนั่น มันรู้สึกยังไง”
เขาชะงัก
แต่ลินไม่รอคำตอบ
เธอจูบเขาเอง — ไม่ใช่จูบแบบเร่าร้อน แต่เป็จูบที่ปนเปื้อนทั้งความโกรธ ความเจ็บ และความว่างเปล่า
เธอผลักเขาลงกับเบาะเก่า
ถอดเสื้อตัวเองออก
แต่ครั้งนี้ เธอไม่ได้แสดง
เธอ…กำลังเปิดาแให้ดูทั้งหมด
—
เสียงฝนยังคงตก
เสื้อของภูเปียกแนบตัว ลินขึ้นคร่อมบนตักเขา
มือของเขาสั่น — ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะ “รัก”
รักเธอในแบบที่เธอไม่เคยได้รับ
แต่ในขณะที่เขากำลังจะพูด
เธอกลับเริ่มขยับสะโพก
ปลดซิปกางเกงเขาอย่างช้า ๆ
กดสะโพกลง — โดยไม่ถอดกางเกงในของตัวเอง
แค่แหวกออกพอจะให้สอดได้เท่านั้น
—
เสียง “ฉึ่บ…ฉับ…ฉึ่บ…” ดังเบา ๆ จากการเสียดสีของผ้าชื้น
เธอไม่เร่ง
ไม่คราง
แค่ขยับขึ้น–ลงอย่างนิ่งเรียบ
น้ำตาของเธอไหล…แต่ใบหน้ายังนิ่ง
ภูพยายามลูบแขนเธอ
แต่เธอหยุดมือเขาไว้
“อย่าใจดี”
เธอพูด
“ถ้านายยังจะอยู่กับฉัน…นายต้องเห็นทั้งหมด”
“แม้แต่ว่า ฉัน…ตายไปแล้วบางส่วน”
—
ภูร้องไห้
เขายอมให้เธอขยับต่อ
เสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นชัดในห้องเงียบ
ตับ… ตับ… ตับ…
แต่ไม่มีเสียงเสียว
ไม่มีเสียงซี้ด
มีแค่เสียงสะอื้นของผู้ชายคนหนึ่ง
ที่รู้ว่าเขาอาจ “รักคนที่ไม่มีตัวตนอยู่แล้ว” ไปทั้งชีวิต
—
จังหวะสุดท้าย ลินแอ่นตัวแรง
มือจิกลงบนอกของภู
ร่างกายสั่น
แต่สายตายังมองตรง
จ้องไปที่กล้องวงจรปิดที่อยู่ในมุมมืด — กล้องที่เธอรู้ว่าติดอยู่
เธอพูดกับมัน
เสียงชัด
“พอได้รึยัง?”
—
หลังจากนั้น
ภูยังคงนั่งนิ่ง
เธอกอดเขาไว้
ไม่มีใครพูด
ผ่านไปเกือบสิบห้านาที
ลินเป็ฝ่ายลุกขึ้น
แต่งตัว
แล้วเดินไปที่ประตู
—
“เราจะไปจากที่นี่ด้วยกันใช่มั้ย…”
เสียงของภูดังแ่
ลินหยุด
ไม่หันมา
เธอพูดแค่ประโยคเดียว
“ขอบใจนะ…ที่ยังกล้ามายืนตรงนี้”
“แต่ตอนนี้ ฉันไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นที่เดียวกับใครแล้ว…”
—
ประตูปิดลง...
651
