คืนวันอาทิตย์ก่อนเข้านอนพริมาส่งไลน์ถึงคเชนทร์ นัดเขาเจอใน วันพรุ่งนี้ ภารดีฝากของไปให้เขาแม่ของหล่อนซื้อไว้เมื่อตอนที่สองสาวไปเดินเล่นในห้าง...ถ้าไม่เจอคเชนทร์ไม่รู้ว่าพริมาจะเป็อย่างไรและฝากให้ลูกสาวนัดเด็กหนุ่มด้วย...เขาว่างเมื่อไหร่ให้บอก หล่อนอยากเลี้ยงข้าว
“พรุ่งนี้พี่ตุลย์ไปโรงเรียนรึเปล่าคะ?”
“ไปสิ! ถึงจะี้เีเรียน แต่ก็ไม่เคยโดดหรอกนะ ว่าแต่ทำไมเหรอ?” คเชนทร์ตอบไลน์กลับมาอย่างไวพริมาเดาว่าเขาคงเล่นโทรศัพท์อยู่พอดีตอนหล่อนไลน์ไปถาม
“แม่ฝากของไปให้ค่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้ลูกแก้วเอาไปให้ที่ห้องนะคะ พี่ตุลย์อยู่ห้องอะไร?”
“ไม่ต้องลำบากหรอกยังไงวันนั้นพี่ก็ไปโรงเรียนอยู่แล้วไม่ได้ไปส่งลูกแก้วนอกเส้นทางซะหน่อย”พริมาคะยั้นคะยอบอกว่าไม่ได้เด็ดขาด เพราะแม่ของหล่อนตั้งใจฝากไปให้เขาและภารดีก็ซื้อมาแล้วคเชนทร์จึงไม่ได้ค้านอะไรเขาบอกห้องและชั้น นัดเวลากับพริมาเรียบร้อยในวันพรุ่งนี้พริมาส่งสติ๊กเกอร์ O.K. และ Goodnightกลับมาและไม่วายส่งรูปนพคุณ...ไก่แจ้ แสนสวยของหล่อนไปอวดเขาด้วย
“หืม?” คเชนทร์มองรูปในมือถือพร้อมเลิกคิ้ว
“อ้อ...ไอ้นพคุณ”เขานึกขึ้นได้ เพราะพริมาเอารูปไก่อวดเขาไปหลายรูปแล้ว เมื่อตอนที่คุยกันครั้งก่อน คเชนทร์มองแล้วยิ้ม เขาลุกหายไปที่ห้องพี่สาว
“เมษ์! ขอไก่ตัวเด่ะ” คณิสราพี่สาวคนโตของคเชนทร์นั่งทำงานอดิเรก ของหล่อนอยู่ในห้อง ่นี้หล่อนกำลังบ้าทำพวงกุญแจที่แกะจากหนังแล้วถักออกมาเป็รูปต่างๆหล่อนมีเพจเป็ของตัวเอง ทำแล้วโชว์ในเพจ “ประดิดประดอยสไตล์คณิสรา”ในเพจนี้จะทำทุกอย่างที่คณิสราสนใจ พักก่อนหล่อนบ้าถักไหมพรมแต่่นี้อากาศเริ่มร้อนและไหมพรมก็เริ่มจะน่าเบื่อ หล่อนก็หันมาทำอย่างอื่นส่วนใหญ่งานประดิดประดอยของหล่อนนั้น ทำออกมาได้ดีทั้งหมด เพียงแต่น่าเสียดายที่เ้าของเพจเป็คนขี้เบื่อ จึงทำงานอดิเรกของหล่อนแต่ละอย่างไม่ได้นานแต่ถึงอย่างนั้นหล่อนก็มีลูกเพจไม่น้อยทีเดียว
“ไก่อะไร? คราวก่อนก็เอาไปแล้ว นี่ฉันจะไว้ขาย” หลังๆ มานี่พอมี ลูกเพจติดตามหล่อนมากขึ้นจากทำเล่นปกติแก้เซ็งก็พอจะหารายได้ได้บ้าง
“น่า! ขอตัวหนึ่ง เอาแบบนี้เลย” คเชนทร์เอารูปไก่ที่พริมาส่งมาให้พี่สาวดูคณิสราเลิกคิ้วนิดนึงแล้วดูรูปในมือถือ
“ตัวนี้ไม่เหมือนของแกนี่นา...หูขาวด้วย”พี่สาวคเชนทร์พินิจไก่แจ้ พริมาชัดๆ
“ก็ทำให้หน่อย...แกเก่งทำได้อยู่แล้ว”
“จะเอาไปให้สาวเหรอ?” คราวนี้พี่สาวทำหน้าล้อเลียน
“ให้น้อง...เอาน่าไม่แน่นะถ้ามีใครมาเห็น อาจจะสั่งซื้อก็ได้ ได้ลูกค้าเพิ่มไปอีก”น้องชายบิ๊วอารมณ์เต็มที่
“จะขายของต้องลงทุนได้พรีเซ็นเตอร์ดีด้วยนา” คเชนทร์เห็นพี่สาวมีท่าทีสนใจจึงรีบเสนอ คณิสราหรี่ตามองปกติน้องชายหล่อนไม่ค่อยมาเซ้าซี้กับหล่อนมากนัก วันนี้มาแปลกเขาคงอยากได้จริงๆ
“เออๆเดี๋ยวค้นดูอันที่ทำไว้แล้วมาแต่งหูเพิ่มให้ รอได้ป่ะล่ะ?”
“รอได้...คืนนี้นะ”คเชนทร์นอนลงบนเตียงอีกฝั่งของพี่สาวเขาไม่ได้กดดันเพียงแต่ว่าถ้าไม่เสร็จและไม่ได้ของกลับไปคืนนี้ก็คงจะนอนที่นี่
“นี่แกรอได้เนอะ...ไม่ได้กดดันเลยเนอะ”คณิสราหมั่นไส้ แต่พวงกุญแจไก่หล่อนมีอยู่แล้ว แค่เพิ่มหูนิดเดียวใช้เวลาไม่นานหล่อนก็ไล่ไอ้ตุลย์กลับห้องตัวเองไปได้แน่นอน
พริมามาถึงแต่เช้าหล่อนไลน์หาคเชนทร์แล้วว่าจะเอาของไปให้เขา
ที่ห้องเช้านี้ก่อนเข้าแถวหล่อนจึงเดินไปตึกฝั่งตรงข้าม เพราะฝั่งมัธยมปลายอยู่คนละตึก
“พี่ถึงแล้วอยู่ที่ห้องเอากระเป๋ามาเก็บ เดี๋ยวลงไปหา” คเชนทร์ไลน์บอก
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวลูกแก้วขึ้นไปหา พี่ตุลย์จะได้ไม่ต้องเอาของไปเก็บอีกรอบ”
“เคๆ “ คเชนทร์พิมพ์ไลน์ตอบกลับมาสั้นๆ ด้วยภาษาวัยรุ่น ที่ผู้ใหญ่บางคนอ่านแล้วคงไม่เข้าใจชั้น ม.5 อยู่ชั้นสอง ห้องของคเชนทร์อยู่ห้องแรก ห้องวิทย์ – คณิตขึ้นมาถึงก็เจอเลย พริมาจึงไม่ต้องเดินไปไกล หล่อนไปชะโงกหน้ามองหาคเชนทร์อยู่ตรงประตูด้านหน้าในห้องยังไม่ค่อยมีคนมามากนัก แต่ก็เรียกสายตาให้คนหันมามองหล่อนไม่น้อยเหมือนกัน...และหนึ่งในนั้นคือนพคุณ! นพคุณประหลาดใจ...ยัยตัวปัญหามาทำอะไรที่นี่? หรือหล่อนจะมาป่วนเขา นี่หล่อนพัฒนาถึงขั้นตามมาแสดงตนว่ารู้จักเขาถึงในห้องเรียนเลยหรือ? เด็กหนุ่มจ้องหน้าพริมาเขม็ง เขาเคยบอกหล่อนแล้วว่าเวลาอยู่ที่โรงเรียนไม่ต้องทำมาเป็รู้จักกันแต่นี่หล่อนเล่นหนักถึงขนาดตามมาถึงห้องของเขา...เด็กนี่ชักจะล้ำเส้นไปใหญ่แล้ว
“ลูกแก้ว!” เสียงคนเรียกยัยตัวปัญหาของเขาดังมาจากด้านหลังห้องนพคุณหันไปมอง คเชนทร์นั่นเอง...หมอนั่นรู้จักพริมาได้อย่างไร? นพคุณเห็นพริมามองไปตามเสียงเรียกแล้วส่งยิ้มหวานสดใสไปให้คเชนทร์
“เข้ามาทางประตูด้านหลังนี่” คเชนทร์ส่งเสียงบอกมา พริมาเดินตามเสียงเรียกไปด้านหลังห้อง นพคุณเห็นหล่อนกับคเชนทร์ยืนคุยอะไรกันสักอย่าง แต่เขาอยู่หน้าห้องจึงไม่ได้ยินว่าพวกนั้นคุยอะไรกันแต่เห็นคเชนทร์หยิบโทรศัพท์และยื่นให้หล่อนดูพริมาดูสนใจไม่น้อยและหล่อนยิ้ม...รอยยิ้มนั่น เขาไม่ชอบใจเลย หงุดหงิด!!! เด็กหญิงยื่นถุงอะไรสักอย่างให้คเชนทร์ เขารับไว้และพวกนั้นก็ออกจากห้องไปพร้อมกันนพคุณดูนาฬิกา...จะได้เวลาเข้าแถวแล้ว เขาต้องไปเข้าแถวนี่นาจะมานั่งอยู่ในห้องอ่านหนังสือได้อย่างไร เขาลุกและออกทางประตูหน้า เพราะนพคุณนั่งหน้าจึงเข้าออกประตูห้องได้อย่างสะดวก...เหมือนคเชนทร์ที่นั่งแถวหลังสุดจึงเข้าออกประตูหลังได้สะดวกเหมือนกัน จังหวะที่นพคุณ เดินออกไปนั้น พวกพริมาก็เดินมาถึงประตูหน้าพอดีสาวน้อยชะงักเล็กน้อย
“อ้าว? รู้จักกันเหรอ?“คเชนทร์ทักขึ้นพร้อมมองสลับระหว่างพริมากับนพคุณ
“เปล่าค่ะ” พริมาตอบอย่างไว เล่นเอานพคุณขมวดคิ้วเบาๆ
“อ่อ...เห็นมองหน้ากันนึกว่ารู้จักซะอีก งั้นไปกันเถอะจะเข้าแถวแล้ว”พริมาพยักหน้า หล่อนกับคเชนทร์เดินผ่านหน้านพคุณไปแล้ว นพคุณไม่ได้เดินตามไปเขาเว้นให้พวกนั้นนำหน้าไปก่อน แต่สายตาเขามองตามไปตลอดยัยเด็กนั่นตอบแบบไม่คิดเลยสักนิดแถมยังไม่มองหน้าเขาอีกด้วย
“โห...น้องพริมาเอาของมาให้ไอ้ตุลย์ว่ะ พวกสาวๆ นี่ก็ต้องชอบคนหล่อๆเป็ธรรมดา แกกินแห้วแล้วไอ้ดลย์” เสียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“สงสัยงานนี้กินแห้วกันอีกหลายคนนั่นแหละหมั่นไส้ไอ้ตุลย์เว้ยดูดิเดินออกไปพร้อมกันด้วย” นพคุณได้ยินทุกคำเขาไม่รู้ว่าเป็เื่จริงหรือไม่ เพราะเขาไม่แน่ใจว่าพริมารู้จักกับคเชนทร์ั้แ่เมื่อไหร่อาจจะเทอมก่อน...ตอนที่เขายังไม่ได้มาเรียนที่นี่เพราะถ้าเป็เทอมนี้เขาไม่เห็นว่าสองคนนี้จะมีโอกาสได้ไปเจอกันตอนไหนแต่ก็อย่างว่าเขาจะไปเห็นพฤติกรรมพริมาตลอดเวลาได้อย่างไรขนาดวันก่อนยังเห็นหล่อนไปนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ผู้ชายผ่านหน้าเขาอยู่เลย...
“ไอ้ตุลย์ขี่บิ๊กไบค์...” นพคุณนึกได้ เพราะสาวๆ ในห้องพูดกันบ่อยๆว่าอยากนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เขา
“อ๋อ...คงจะคบกันมานานแล้ว”นพคุณคาดเดาเอาจากสิ่งที่เห็น เขายักไหล่ ถ้าสองคนนั่นคบกัน ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา แต่ทำไมใจมันหวิวๆ แปลกๆ พริมาลืมไปว่านพคุณก็อยู่ม.5 และอยู่ห้องวิทย์ – คณิต นี่เขาจะคิดว่าหล่อนแอบตามเขามารึเปล่านะ? แต่เมื่อกี้ตอนคเชนทร์ถามหล่อนก็รีบตอบอย่างไวแล้วว่าไม่รู้จักเขาคงไม่มีใครรู้หรอกว่าหล่อนกับนพคุณรู้จักกัน
“หวังว่าคุณชายใหญ่จะไม่กริ้วนะ” พริมาพึมพำเบาๆ
“อะไรนะ?” คเชนทร์หันไปชะโงกถาม
“อ่อ...เปล่าค่ะ” พริมารีบตอบโดยไว
“วันนี้พูดเป็คำเดียวรึไงนะ เปล่าค่ะ เปล่าค่ะ” คเชนทร์ถามยิ้มๆ
“แหะๆ แม่ฝากมาบอกด้วยว่าวันหลังไปกินข้าวกันนะคะ แม่จะเลี้ยง”พริมาเปลี่ยนเื่คุย ขืนคุยต่อไปหล่อนกลัวจะหลุดพูดอะไรออกไป
“ได้ๆ นัดมาเลยนะ ของฟรีพี่ชอบ”
“ขอบคุณสำหรับพวงกุญแจนะคะ ลูกแก้วชอบมากๆ เลย ฝากขอบคุณพี่เมษ์ด้วยนะคะ”สาวน้อยแกว่งพวงกุญแจที่คเชนทร์ให้หล่อนพร้อมยิ้มสดใสให้เขา คเชนทร์ยิ้มตอบ
“ได้ๆ ถ้าใครถามก็บอกว่าสั่งได้นะ ตามลิ้งค์ที่ให้ดูเมื่อกี้เลย”คเชนทร์ส่งลิ้งค์เพจของคณิสราให้พริมาหล่อนเข้าไปดูแล้วกดถูกใจในเพจนั้นมีแต่ของน่ารักๆ เต็มไปหมด พี่สาวคเชนทร์มีความชอบคล้ายๆ กันกับหล่อน
“โห...อยากไปเจอพี่เมษ์จัง” พริมาเอาพวงกุญแจใส่กระเป๋ากระโปรงหล่อนพูดจากใจจริง ดูจากงานอดิเรกของคณิสราแล้ว พวกหล่อนน่าจะเข้ากันได้เป็อย่างดี
“แต่แปลกดีนะ...ไก่แจ้ของลูกแก้วชื่อเหมือนเพื่อนในห้องพี่เลย คนที่เดินออกมาจนเกือบจะชนกันเมื่อกี้น่ะหมอนั่นก็ชื่อนพคุณเหมือนกัน ฮ่าๆ”คเชนทร์ขบขัน คนชื่อนี้ก็มีไม่เยอะ น่าแปลกที่ยังมีคนเอาชื่อนี้ไปตั้งชื่อไก่อีกเด็กหนุ่มมองอยู่ว่าพริมาจะตอบว่าอย่างไรแต่ก็มีเสียงเรียกขัดขึ้นมาก่อนพอดี
“ลูกแก้ว!” เสียงยามาเรียกมาจากที่ไกลๆหล่อนนั่งอยู่กับพวกเพื่อนๆ ในห้อง พริมาโบกมือกลับไป...ยามาไลน์มาตามหล่อนั้แ่เช้าแล้วเพราะวันนี้เพื่อนหล่อนจัดติวหนังสือก่อนเข้าแถวแต่เพราะพริมาติดธุระต้องไปส่งของที่ห้องคเชนทร์หล่อนจึงไม่ได้เข้าร่วมติวกับเพื่อนๆคนอื่น ดูจากสีหน้านักเรียนจำยอมทั้งหลายหล่อนคิดว่าเทอมนี้คงจะมีคนมาโรงเรียนเวลาเข้าแถว พอดีหรือไม่ก็มาสาย เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมานั่งเรียนกับติวเตอร์จอมโหดแน่ๆ
“ลูกแก้วไปก่อนนะคะ ไว้จะไลน์หา” พริมาโบกมือลาแล้ววิ่งไปหาพวกเพื่อนๆที่ยืนตาละห้อยเหมือนจะขอตัวช่วย ให้ยามาเปลี่ยนความคิดที่จะ “เข็น”เกรดนิยมให้กลายเป็เกียรตินิยมซะที แต่ตัวช่วยอย่างหล่อนคงจะทำอะไร หรือช่วยใครไม่ได้เลยเพราะหล่อนคงจะเป็ลำดับต้นๆ ในลิสต์รายชื่อที่ต้องเข็นของยามาแน่ๆ
1K
