เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อมองแผ่นหลังที่จากไปอย่างเร่งรีบหว่านฉือรู้ดีว่าเขาจะไปหาอวิ๋นอี้

        ในช่วงสามปีที่นางจากไปหัวใจของเขาถูกครอบครองโดยอวิ๋นอี้

        ยกโทษให้นางด้วยที่นางทนดูมิได้จริงๆพระชายาที่ด้อยกว่านางในทุกด้านมีความดีกระไรกันที่สามารถทำให้หรงซิวหลงใหลเช่นนั้นได้

        ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อก่อนหรงซิว ใส่ใจและรักนางมาก

        บุรุษพึ่งพามิได้กันสักคนจริงๆ หรือ?

        หว่านฉือนั่งอยู่ริมเตียง ถอนหายใจยาว

        มีการเคลื่อนไหวจากทางประตูห้อง นางเงยหน้าขึ้นเห็นสาวใช้เหลียนเหอมองดูรอบๆ อย่างระมัดระวังจากนั้นจึงยกกระโปรงขึ้นแล้วเดินเข้ามาช้าๆ

        หว่านฉือยักคิ้วมองเหลียนเหอนางเข้าใจแล้วบอกคนด้านนอกว่าคุณหนูต้องการพักผ่อน จากนั้นจึงปิดประตู

        “กลับไปแล้วหรือ?”

        “เขาไปที่เรือนอื่นไปหาพระชายาเจ็ดเพคะ”เหลียนเหอรู้ว่านางถามถึงหรงซิวพลันถามอีกครั้งด้วยความเป็นกังวล “คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?น้ำเย็นเช่นนั้น ข้าเกรงว่าร่างกายของท่านจะรับไม่ไหว”

        “ทนไม่ไหวก็ต้องทน”หว่านฉือกัดฟันกรอด "มิฉะนั้นจะไม่มีโอกาสได้เข้าจวนเขา!"

        เหลียนเหอกัดริมฝีปาก พูดอย่างลังเลมาก"ทว่า...ตามสถานะของคุณหนู จะต้องยอมไปเป็นสนมขององค์ชายเจ็ดนะเพคะจะไม่เป็นการลดตัวหรือเพคะ ”

        “เจ้าคิดว่าข้าจะยอมเป็นสนมไปตลอดงั้นหรือ?”หว่านฉือพ่นลม “สามปีก่อน ตำแหน่งพระชายาเคยเป็นของข้าสามปีต่อมาข้าเพียงแค่เอาของของข้าคืน จะเอากลับมาให้หมดทีละอย่าง"

        ตำแหน่งพระชายาเป็นของนางหรงซิวก็เป็นของนางเช่นกัน

        อวิ๋นอี้ครองตำแหน่งนั้น เท่ากับเป็นการขวางทางจะต้องจัดการ อวิ๋นอี้จะต้องชดใช้

        นางได้ครองตำแหน่งสามปีก็มากพอแล้ว

        เหลียนเหอกังวลใจ ยังคงไม่มีความมั่นใจ“แต่คุณหนูเจ้าคะ...ข้าคิดว่า...”

        “เจ้าคิดกระไร?” สายตาคมกริบกวาดไป แฝงไปด้วยความดูถูกเล็กน้อย“คิดว่าหรงซิวมิได้ชอบข้าแล้วหรือ?”

        “มิใช่เจ้าค่ะ...”เหลียนเหอจะกล้าพูดเช่นนั้นได้อย่างไร นางตกใจจึงก้มลงคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาด้วยน้ำเสียงอ่อน “มิใช่นะเพคะ!ข้าเพียงคิดว่าองค์ชายดูจะใส่ใจพระชายามาก คุณหนู...”

        หว่านฉือยกนิ้วขึ้นกรีดกรายเส้นผมของนางคว้าผมมาด้านหน้า แล้วใช้นิ้วลูบเบาๆ

        นางดูภูมิใจและเย้ยหยัน“เมื่อก่อนหรงซิวก็ใส่ใจข้ามากเช่นกัน ข้าจะกลัวไปทำไม? อวิ๋นอี้ดีกว่าข้าตรงที่ใดบ้างหรือ?นางเป็นแค่ตัวคั่นเวลาในยามที่หรงซิวเหงา นางเป็นแค่ตัวแทนของข้าในตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว ตัวแทนที่มิมีประโยชน์ใดหรงซิวจะใส่ใจนางอย่างไรก็ต้องกลับมาอยู่ข้างกายข้า! รู้หรือไม่!”

        "ข้ารู้...ข้ารู้เจ้าค่ะ..."เหลียนเหอตกใจ ไม่กล้าแม่แต่จะเงยหน้าขึ้น“เช่นนั้นตอนนี้ข้าจะไปเฝ้าดูสองผู้นั้นก่อนนะเพคะ?”

        “ไปเถิด อย่าให้ผู้ใดรู้เล่า”

        เหลียนเหอรีบลุกขึ้นและในตอนที่จะออกไปก็ถูกเรียกไว้อีกครา

        เสียงเบาๆ ของหว่านฉือ ดังมาจากด้านหลังอย่างช้าๆ“ข่าวลือพวกนั้นที่ให้เจ้าไปปล่อย อย่าลืมจัดการให้เรียบร้อยข้าได้ยินมาว่าหรงซิวตรวจสอบอยู่ ข้ามิอยากให้สาวมาถึงข้าได้”

        “คุณหนูอย่าได้กังวลเพคะข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว”

        "อืม..."ได้รับคำตอบที่น่าพอใจแล้ว หว่านฉือก็ยืนขึ้น โบกมือให้นาง "ออกไปเถิด"

        เหลียนเหอเดินออกมา ถอนหายใจแล้วถึงได้เดินออกไปและมุ่งหน้าไปยังเรือนอื่น

        นางหวนคิดถึงสามปีที่ผ่านมา

        เดิมคิดว่าคุณหนูต้องตายอย่างแน่นอนทว่าใช้เวลารักษากับเซียนหมอสามปี อาการป่วยของคุณหนูดีขึ้นเรื่อยๆแต่นิสัยของคุณหนูยิ่งร้ายขึ้นเรื่อยๆ

        ในอดีตนางเป็นคนอ่อนโยนใจกว้างก็กลับกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวและเจ้าเล่ห์

        ดูเหมือนจะมิรู้จักนางแล้ว

        เห้อ......

        ทว่าอย่างไรเสียนางก็เป็นแค่ทาส คุณหนูเป็นเจ้านายจะด่าว่านาง นางก็ทำได้เพียงอดทน

        เหลียนเหอจดจ่ออยู่กับสิ่งที่คิดมากเกินไปจึงมิได้สังเกตว่าข้างหน้านางมีคน นางจึงชนเข้าอย่างจัง

        “ไอหยา!”

        ชนโดนจมูกเจ็บจนน้ำตาไหลนางเอามือปิดจมูกแล้วเงยหน้าขึ้นมองอย่างโกรธเคืองกลับนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเป็นหรงซิว

        “อง...องค์...องค์ชายเจ็ด!”

        เหลียนเหอประหลาดใจมาก นางรีบมองไปรอบๆมาถึงอีกเรือนโดยมิรู้ตัว ทว่าที่แปลกไปกว่านั้นคือ เมื่อครู่หรงซิวมิได้ไปหาพระชายาหรือเหตุใดถึงยังไม่เข้าไปอีก?

        หรงซิวชำเลืองมองนาง พ่นลมหายใจเบาๆ"ลุกขึ้นเถิด!"

        "ขอบพระทัยเพคะ..."เหลียนเหอพูดเสียงเบา "ฝ่าบาทมาหาพระชายาใช่หรือไม่เพคะเหตุใดยังไม่เข้าไปเล่าเพคะ มิรู้ว่าอยู่ที่ใดหรือเพคะ? เดี๋ยวข้านำไปนะเพคะ”

        หรงซิวมิรู้ตำแหน่งของอวิ๋นอี้จริงๆรู้เพียงว่านางอยู่อีกเรือนหนึ่ง ทว่าเมื่อมาถึงอีกเรือนก็พบว่าพื้นที่กว้างเกินไป

        หากเขาจะเข้าไปดูเองทีละห้อง คงจะเสียเวลามาก

        ข้อเสนอของเหลียนเหอถือเป็นการให้ถ่านกลางหิมะ [1] เขารีบพูดตามนั้น"เช่นนั้นเจ้านำทางเถิด”

        ด้วยความช่วยเหลือของนาง หลังจากเดินไปสักพักหรงซิวก็ได้มายืนอยู่หน้าห้อง

        เขามองให้เหลียนเหอเดินออกไป แล้วเคาะประตูเอง

        “ผู้ใดกัน!”เสียงไม่พอใจของอวิ๋นอี้ดังมาจากข้างใน"มิรู้หรือว่าข้ากำลังอารมณ์เสีย!"

        ฟังน้ำเสียงของนางปากที่เกร็งอยู่ของหรงซิวผ่อนคลายออก แต่กลับเปลี่ยนเป็นเส้นตรงอีกเพราะเขานึกถึงหว่านฉือ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในทันใด

        “ไม่พูดหรือ?” อวิ๋นอี้ในห้องขมวดคิ้ว นางเงยหน้าขึ้น ถือพู่กันอยู่ในมือ มองจากแสงแล้วที่ประตูน่าจะมีคนสิ “ถ้าจะไม่พูดกระไรก็ไม่ต้องเคาะ!”

        หงุดหงิดจะตายอยู่แล้ว

        ไทเฮาลงโทษกระไรไม่ลงโทษกลับลงโทษให้นางคัดหนังสือ

        นางเขียนอักษรแต่ละตัวก็ยากจะตายอยู่แล้วให้มาคัดหนังสืออีกนี่มันฆ่านางชัดๆ

        น่าสงสารนางที่ต้องตายทั้งที่อายุน้อยเพราะต้องคัดหนังสือ หากวันหนึ่งมีเขียนไว้ในประวัติศาสตร์ นางคงจะเป็นผู้ที่ตายได้อย่างน่าอนาถที่สุด

        “อวิ๋นเออร์ ข้าเอง"หรงซิวเปล่งเสียง ทำให้นางวางพู่กันลงทันใดแล้วลุกขึ้นไปเปิดประตู

        เมื่อนางเปิดประตูไปก็เป็นบุรุษของนางจริงๆ

        นางคิดอยู่ว่าเงาที่ได้เห็นเมื่อครู่คุ้นตามาก

        “มาแล้วหรือเพคะ!”อวิ๋นอี้มาจูงมือเขาพาเข้าไปในห้องด้วยรอยยิ้มหรงซิวประหลาดใจกับความกระตือรือร้นอย่างกะทันหันของนางไม่พูดกระไรจนกระทั่งถูกนางกดลงบนโต๊ะ เขาถึงได้เข้าใจความหมายของนาง

        ทำตัวน่ารักหวังผลสินะ

        “ฝ่าบาท ท่านเก่งไปเสียทุกเรื่องงั้นช่วยข้าคัดหน่อยสิเพคะ ดูสิเพคะข้าคัดเองได้เพียงนี้ ถ้าจะให้คัดร้อยรอบจะต้องถึงปีจอเดือนมะแม [2] แน่ ข้าเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!หากจะต้องคัดอีกร้อยรอบ ข้าต้องหมดแรงตายเป็นแน่!” นางพูดอ้อนอย่างน่าสงสาร

        “ได้สิ” หรงซิวคว้ามือของนางเห็นว่าเลอะหมึกดำเต็มไปหมดก็อดมิได้ที่จะยิ้ม “เมื่อก่อนเจ้าเคยชอบเขียนหนังสือวาดรูปมากที่สุดเลยนะ”

        อวิ๋นอี้พูดขึ้นทันที“เป็นเพราะว่าเมื่อก่อนชอบมากไงเพคะ ตอนนี้ถึงไม่ชอบแล้วคนเราต้องเปลี่ยนกันบ้างจริงหรือไม่”

        “อื้ม อวิ๋นเออร์พูดถูก”หรงซิวลุกขึ้น มองออกไปข้างนอก “ตอนนี้เรากลับบ้านกันเถิดเมื่อครู่ท่านย่าพูดแล้วว่าเจ้ากลับไปเขียนที่บ้านได้”

        “เช่นนั้นกลับบ้านฝ่าบาทต้องช่วยข้าเขียนนะเพคะ”นางไม่ลืมเสนอเงื่อนไข

        “แน่นอนสิหากข้าไม่เขียนแล้วจะให้เจ้าเขียนหรือ?” เขายิ้มแล้วเอามือของนางมาแตะริมฝีปากตัวเองแล้วจูบลงแผ่วเบา“ถึงเจ้าจะยอมได้ แต่ข้ายอมมิได้หรอก มือเล็กๆ นี้มีไว้เพื่อตีข้ามิใช่มีไว้เพื่อเขียนหนังสือ"

        อวิ๋นอี้ถูกเกลี้ยกล่อมจนหน้าชื่นตาบานทำให้ความคับข้องใจที่ได้รับในจวนหว่านฉือกับความโมโหเล็กๆ สลายหายไปจนหมด

        เชิงอรรถ

        [1] ให้ถ่านกลางหิมะ 雪中送炭 หมายถึง ให้ความช่วยเหลือในยามที่คนคับขันได้อย่างทันท่วงที

        [2] ปีจอเดือนมะแม 猴年马月หมายถึงวันเวลาที่ไม่มีจริง ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่