“ ไม่ว่าที่ไหนก็ยังรักษาความสะอาดเอาไว้เหมือนเดิมสินะ ”
แอ็กเซลเปิดประตูเข้าสู่ห้องพักของตนเอง นักศึกษาแต่ละคนจะได้รับห้องส่วนตัวเพื่อใช้ใน่ศึกษาที่สถาบันโนวาไพร์ม จะไม่มีการเปลี่ยนห้องใดๆทั้งสิ้นเพราะทุกห้องมีเครื่องอำนวยความสะดวกเหมือนกัน หากใครไม่พอใจสามารถออกไปพักข้างนอกได้
ภายในห้องพักของเขามีเตียงนอนอยู่ 1 เตียง บนเตียงนอนดูสะอาด ผ้าห่มถูกพับเอาไว้เป็ระเบียบไม่มีรอยยับ เมื่อหันไปด้านข้างพบเข้ากับโต๊ะหนังสือมีโคมไฟเล็กๆวางอยู่หนึ่งอัน ด้านข้างโต๊ะมีทางเดินพาไปยังห้องน้ำ แม้จะไม่มีห้องครัวเพราะที่นี่มีโรงอาหาร ห้องแห่งนี้กลับดูกว้างขวางสามารถติดตั้งหลายอย่างเข้าไปได้อีก แอ็กเซลกลับไม่คิดจะติดตั้งสิ่งใดเพิ่มเติม มันเป็ห้องที่เรียบง่ายเหมาะแก่เขา ดังนั้นจึงเข้าไปงีบหลับสักพัก เขามีเวลาอีก 2 วันที่โมน่าจะส่งของมาที่นี่
---------------------------------------------------------------
“ คุณหนู แชมเปี้ยนที่มากับเรามีทั้งหมด 342 คน เหลือรอดเพียงแค่ 23 คนเท่านั้นครับ ”
โมน่าพยักหน้ารับ ด้านหน้าของเธอมีศพแชมเปี้ยนสวมใส่ชุดสีขาวนอนเรียงกัน เธอได้แยกพวกเขาออกเป็สองฝั่ง กลุ่มที่จัดเรียงศพคือกลุ่มที่ช่วยเหลือเธอ ส่วนอีกกลุ่มที่วางศพสะเปะสะปะคือกลุ่มที่สังหารเธอ หลังจากตรวจสอบศพทั้งหมดเธอจึงให้แชมเปี้ยนระดับ 4 ช่วยกันเก็บศพ ได้เวลาเดินทางกลับดาวเทอร์ราแล้ว
“ คุณหนูลืมอะไรอีกไหมครับ ”
โมน่าส่ายหัว ไม่มีสิ่งใดที่เธอลืม หลังจากรัดเข็มขัดเรียบร้อย ยานของตระกูลก็พาเธอบินขึ้นฟ้ามุ่งหน้ากลับดวงดาวเทอร์รา ในระหว่างนี้โมน่าไม่ลืมติดต่อไปยังเพื่อนของเธอ เพื่อขอให้เขาจัดหาสิ่งที่แอ็กเซล้าแล้วส่งไปยังสถาบันโนวาไพร์มบนดวงดาวโนว่า ครั้งนี้เธอรู้สึกขอบคุณเขาเป็อย่างมาก แต่ต้องกำชับเพื่อนให้ระวังตัวเพื่อไม่ให้เื่ทางบ้านของเธอดึงแอ็กเซลเข้ามาเกี่ยวข้องหลังจากที่เธอส่งของให้กับเขา
“ หวังว่านายจะพอใจ ”
---------------------------------------------------------------
ป๊อกป๊อก
แอ็กเซลยกมือขึ้นลูบหน้าผาก เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างเขกหน้าผากของเขาเบาๆเพื่อปลุกให้ตื่นจึงลืมตาขึ้นดูพบว่ากระบองเพชรสองตัวกำลังเคาะหน้าผากของเขา
“ มีอะไรเหรอ ”
กระบองเพชรทั้งสองที่เห็นว่าเ้านายตื่นแล้ว พวกมันจึงลูบท้องตนเองแล้วชี้ไปยังปากเพื่อบอกให้แอ็กเซลหาอะไรให้กิน เขารู้สึกใไม่น้อยเพราะกระบองเพชรกำลังหิว ั้แ่เขาทำพันธะสัญญาพวกมันไม่เคยหิวมาก่อน แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปเขาพบว่าตนเองให้มันกินเซนทอร์ตลอดเพื่อเพิ่มค่าประสบการณ์ ดูเหมือนว่ากระบวนการย่อยภายในร่างของมันจะตื่นขึ้นมาทำงานจนรู้สึกหิว
“ ไม่กินไม่ได้เหรอ ”
กระบองเพชรทั้ง 2 ส่ายหน้า แอ็กเซลจึงมองดูเวลาพบว่าเป็เช้าของอีกวัน เขาหลับข้ามวัน ดูท่าการล่าจะหนักพอสมควร ดังนั้นจึงลุกขึ้นอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็ชุดของสถาบันแล้วพาพวกมันทั้งสองออกไปด้านนอก
ในระหว่างเดินแอ็กเซลไม่ลืมถามสิ่งต่างๆ เขาอยากรู้ว่าพวกมันกินอะไร หาก้าให้เขาตามหาศพมอนสเตอร์ให้คงไม่สามารถทำได้ กระบองเพชรพยายามชี้มือออกไปนอกตึกเพื่อให้เขาพาเดินออกไป กระทั่งแอ็กเซลเดินตามทางที่มันชี้จนมาเจอเข้ากับต้นไม้ใหญ่ ทั้งสองจึงกระโจนลงไปใกล้ๆรากของมันแล้วเปลี่ยนเท้าให้เป็รากแทงตนเองลงพื้น
“ พวกแกทำอะไร ”
กระบองเพชรน้อยเอียงคอสงสัย พวกมันกำลังกินอาหาร เมื่อเห็นว่าเ้านายไม่เข้าใจจึงชี้พื้นดินแล้วชี้ปาก แอ็กเซลจึงเข้าใจได้ในทันทีเลยว่าพวกมันสามารถกินสารอาหารที่อยู่ภายในดินได้ จึงปล่อยให้มันกินจนกว่าจะอิ่ม ในระหว่างนี้เขาไม่ลืมอัญเชิญเวิร์ธรูทออกมาสอบถามว่ามันจะกินสารอาหารในดินด้วยหรือเปล่า อีกฝ่ายกลับไม่รู้สึกหิว มันกินพลังงานภายในพื้นที่พิเศษที่ใช้เก็บมันพอแล้ว แอ็กเซลจึงเก็บเวิร์ธรูทเข้าไปในสกิลอัญเชิญแล้วมองดูกระบองเพชรทั้งสองที่ดูประหลาด พวกมันควรจะอิ่มเหมือนเวิร์ธรูทแต่กลับพยายามหาของกินข้างนอก
แชะ!
กล้องถ่ายรูปกระบองเพชรทั้งสองแล้วนำเข้าไปค้นหาว่ามันคือตัวอะไร ทันใดนั้นแอ็กเซลก็พบเข้ากับรายละเอียดสายพันธุ์ของพวกมัน
อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขียนระบุเอาไว้ในอินเทอร์เน็ตกลับทำให้เขาเกิดความสงสัยเพราะชื่อกระบองเพรชทั้งสองตัวนี้คือ เพอร์ม่า หน้าต่างสถานะของมันที่เขาเห็นผ่านกลับบอกว่าเชื่อเพอร์มาเทียร์ แอ็กเซลจึงใช้ชื่อของมันค้นข้อมูลก่อนจะเบิกตาโตเมื่อพบสิ่งที่น่าสนใจ
“ นี่พวกแกเป็สายพันธุ์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วเหรอ ”
เ้าตัวน้อยไม่รู้เกี่ยวกับสิ่งที่แอ็กเซลพูด พวกมันรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้อิ่มแล้วจึงดึงตัวออกมาจากดินแล้วเกาะไหล่ของแอ็กเซล
จากข้อมูลที่เขาค้นพบ เพอร์มาเทียร์คือกระบองเพชรดึกดำบรรพ์ พวกมันสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพอากาศทุกรูปแบบได้ หากอยู่ในพื้นที่หนาวเย็นมันจะเปลี่ยนตัวเองให้ทนต่อความหนาว หากอยู่ในพื้นที่ร้อนมันจะปรับตัวเองให้เข้ากับพื้นที่นั้นๆ โดยความสามารถที่เป็จุดเด่นของมันนอกจากการเลียนแบบสภาพแวดล้อมแล้วปรับตัวคือการขยายร่างใหญ่
แอ็กเซลยังไม่เห็นสกิลขยายร่างเขาจึงคิดว่ามันน่าจะปรากฎออกมาไม่ระดับใดก็ระดับหนึ่ง เขาจึงจะพยายามพามันเก็บค่าประสบการณ์จนกว่าจะถึงระดับนั้น
เมื่อเห็นข้อมูลที่ทำให้มันสูญพันธุ์ แอ็กเซลถึงขั้นเบิกตาโต ดาวดวงที่พวกมันอาศัยอยู่ใกล้กับสนามรบ พวกมันจึงต่อสู้กับวอเรนไคน์สุดท้ายก็พ่ายแพ้ถูกกินไปพร้อมดวงดาว เขาที่อ่านประวัติความเป็มาของเ้าตัวน้อยถึงขั้นแสดงความรู้สึกตะลึง ไม่คิดว่ามันจะแข็งแกร่งพอฟัดเหวี่ยงกับสิ่งมีชีวิตที่กินดวงดาวได้เป็เวลานานนับเดือน
“ พวกแกปรับสภาพร่างกายได้เรื่อยๆตามสภาพแวดล้อมสินะ แล้วถ้าหากเกิดว่าฉันสร้างสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์ขึ้นมา พวกแกจะปรับตัวยังไง ชักอยากจะรู้แล้วสิ ”
แอ็กเซลรู้สึกตื่นเต้น ในโลกก่อนมีศาสตร์เวทมนตร์เกี่ยวกับโกเลม มันคือหนึ่งในศาสตร์ที่ทำให้จอมเวทกลายเป็ผู้แข็งแกร่ง เขากลับไม่ได้เดินทางสายนั้นเพราะเชื่อมั่นในพลังของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้วิธีการใช้ศาสตร์โกเลมเพราะเขาคือจอมเวทหลวงที่ศึกษาทุกศาสตร์ของเวทมนตร์จนแตกฉาน
เมื่อเห็นว่ากระบองเพชรตัวน้อยเหล่านี้สามารถแข็งแกร่งได้มากกว่าที่ตาเห็น แอ็กเซลจึงจะทุ่มทรัพยากรไปกับมัน ในอนาคตกองทัพเผ่าพันธุ์ต้นไม้ของเขาจะกลายเป็กองทัพที่สุดยอด
“ ที่นี่สินะ ”
ประตูเลื่อนขนาดใหญ่เปิดอ้าออกจากกัน แรงกดดันมหาศาลจากพื้นที่ด้านในไหลทะลักออกมากระแทกหน้า ดวงตาทั้งสองของแอ็กเซลพยายามกวาดดูภาพชั้นขนาดใหญ่มากมายภายในตึกที่ถูกเรียกว่าโถงทักษะ
สถานที่แห่งนี้คือจุดรวบรวมความรู้ทางศิลปะการต่อสู้บนดาวโนวา นักศึกษาสามารถเข้ามาใช้งานได้หากพวกเขามีสิทธิการเข้าถึงที่มากพอ
ภายในห้องโถงกว้างใหญ่สุดสายตา พื้นที่กำลังเดินเหยียบเข้าไปมีสีขาวสะอาดตาสะท้อนไปกับแสงไฟรอบด้าน ในความทรงจำแอ็กเซลเคยมาที่นี่บ่อยครั้ง เพียงแต่ว่าเขาไม่สามารถขึ้นไปยังชั้นอื่นได้เพราะสิทธิในการเข้าถึงไม่มากพอ
ขณะที่กำลังจะเข้าไปตรวจสอบทักษะระดับ 1 ดาวและ 2 ดาวที่เป็พื้นฐานถูกจัดเอาไว้ในชั้น 1 แอ็กเซลกลับถูกเตือนจากนักศึกษาที่เหมือนจะเป็บรรณารักษ์เขาจึงรีบเก็บกระบองเพชรป้องกันการสร้างความเสียหายให้กับพื้นที่แห่งนี้
“ อย่าส่งเสียงดัง อย่าใช้พลัง ห้ามทำให้สิ่งของภายในนี้เกิดรอยขีดข่วน ”
คำเตือนเอ่ยออกมาจากบรรณารักษ์อีกครั้ง แอ็กเซลจึงพยักหน้าด้วยความเข้าใจแล้วมุ่งหน้าไปยังชั้นวางทักษะภายในชั้น 1 ที่นี่ไม่ได้มีสมุดหรือหนังสือวางเรียงกันบนชั้นวางจนยากจะค้นหาสิ่งที่้าได้ ทักษะทั้งหมดถูกเปลี่ยนให้อยู่ในรูปแบบข้อมูลเก็บเอาไว้ในเครื่องบันทึก เขาสามารถเปิดมันได้ด้วยการใช้บัตรนักศึกษาเพื่อเข้าถึงข้อมูล ทันทีที่แอ็กเซลมองหาโต๊ะว่างเพื่อใช้เครื่องบันทึกทักษะ เขาจึงแตะบัตรประจำตัวก่อนจะมีแผ่นกระจกขุ่นมัวโผล่ออกมาจากพื้นปิดล้อมเขาเอาไว้ไม่ให้ภายนอกมองเห็น
การปิดกั้นของกระจกเพื่อป้องกันไม่ให้นักศึกษาคนอื่นๆที่มีสิทธิในการเข้าถึงไม่เพียงพอแอบเรียนทักษะของคนอื่น แอ็กเซลที่เห็นว่าที่นี่ปลอดภัยมากพอจึงเลื่อนดูข้อมูลทักษะที่ถูกบันทึกเอาไว้เป็หมวดหมู่ชัดเจน
โดยทักษะมีด้วยกัน 4 หมวดหมู่หลักได้แก่ ทักษะโจมตี ทักษะป้องกัน ทักษะเคลื่อนที่ และสุดท้ายทักษะพิเศษ เขารู้สึกใไม่น้อยที่ทางสถาบันมีทักษะพิเศษให้นักศึกษาได้เรียนรู้เพราะผู้ที่จะเข้าถึงมันได้ส่วนมากมีเพียงแค่ขุมอำนาจใหญ่ อย่างไรก็ตามไฟล์ทักษะพิเศษกลับว่างเปล่า มีเพียงประโยคยาวเหยียดอธิบายให้นักศึกษาทุกคนที่กดเข้ามาดูรู้ว่าจะต้องใช้แต้มกาแล็กซี่จำนวนมากในการเข้าถึง ซึ่งเขาจะต้องขึ้นไปชั้นบนสุดเพื่อเปิดดูมันเช่นเดียวกัน
แต้มกาแล็กซี่ที่เอ่ยถึงนั้น คือแต้มผลงานที่จะมอบให้กับนักศึกษา ทุกคนสามารถหาแต้มได้จากสนามรบปฐมภูมิ ภายในสถานที่แห่งนั้นถูกจัดเตรียมเอาไว้จากสหพันธ์ โดยมีสถาบันใหญ่ของดวงดาวทั้ง 7 เป็ผู้ดูแล นักศึกษาแต่ละคนสามารถเดินทางไปที่แห่งนั้นเพื่อหาแต้มกาแล็กซี่ได้
แอ็กเซลรู้สึกสนใจสนามรบปฐมภูมิเขาจึงใช้โทรศัพท์หาข้อมูล เพียงแต่ว่าโทรศัพท์ของเขากลับไม่สามารถใช้งานได้ เขาจึงมองป้ายด้านข้างพบว่าที่นี่มีระบบที่ใช้ปิดอุปกรณ์ทุกอย่างเพื่อป้องกันการคัดลอกทักษะออกไป เขาจึงให้ความสนใจกับทักษะระดับ 1 ดาวแทน
ทักษะโจมตีนั้น ถูกแยกออกเป็หลายหมวดหมู่ย่อยตามประเภทของอาวุธ ทักษะป้องกันแยกออกเป็สองส่วนคือทักษะฝึกร่างกายและทักษะที่ใช้กับโล่ป้องกัน ส่วนทักษะเคลื่อนไหวนั้นไม่มีการแยกประเภท ทุกทักษะเกี่ยวกับการฝึกเท้าทั้งหมด แอ็กเซลจึงเลือกดูทักษะด้วยความสนใจ แต่เขากลับแสดงใบหน้าตื่นตระหนก ทักษะทั้งหมดที่เขาเห็น ต่อให้จะมีระดับสูงกว่า 5 ก็ตาม มันมีเพียงแค่ชื่อ เขาต้องขึ้นไปชั้น 5 ของตึกหากจะอ่านมัน ซึ่งที่นั่นมีแรงกดทับที่ระดับของเขาขึ้นไปไม่ได้
แอ็กเซลจึงมองดูทักษะระดับ 2 ดาว เขาจำได้ว่านักศึกษาปี 2 สามารถใช้สิทธิในการเข้าถึงทักษะได้ 2 อย่าง ทันใดนั้นเขาก็พบว่าตนเองเลือกเปิดทักษะป้องกันไป 2 อย่างเขาถึงขั้นปวดหัว ดูท่าอายุ 20 ปีจะทำให้เ้าของเดิมพยายามหาวิธีก้าวข้ามขีดจำกัด เมื่อพบว่าเขาไม่สามารถดูทักษะอื่นได้นอกจากคำอธิบายเกี่ยวกับพลังของทักษะต่างๆ แอ็กเซลจึงเข้าไปดูทักษะป้องกันทั้ง 2 อย่างน้อยเขาก็ตั้งเป้าเอาไว้แล้วว่าจะหาทักษะต้านพิษ หากร่างกายของเขาแข็งแกร่งการต้านพิษก็คงจะทำได้เช่นเดียวกัน.
164
