เมื่อฉันได้ย้อนกลับมาในยุค 60

        หลังจากที่คุณพ่อและคุณแม่ของเธอกลับไปพักผ่อนแล้ว หลี่เข่อชิงก็หลับตาลงเพื่อพักผ่อนและรวบรวมความคิดของตนเองอีกครั้ง เธอจำได้ว่าหลังจากวันนี้เธอก็จะถูกคุณพ่อคอยควบคุมความประพฤติอย่างเคร่งครัด หากเธอเดาไม่ผิดตอนนี้ที่หน้าประตูห้องพักฟื้นของเธอคงจะมีคนของคุณพ่อของเธอเฝ้าอยู่หน้าประตูอยู่เรียบร้อยแล้ว ในคราแรกเธอเองก็ยังคิดจะขัดขืนอยู่บ้างแต่เป็๲เพราะการมาถึงของเพื่อนรักของเธอหวังลี่เหยา ทำให้เธอจำต้องพยายามทำตัวสงบเสงี่ยมและยินยอมแต่งงานกับมู่ไป๋แต่โดยดีเพื่อตั้งใจจะตบตาของครอบครัว

        หวังลี่เหยาคนนี้คือคนที่เธอเคยคิดว่าเป็๞เพื่อนรักและหวังดีกับเธอมากที่สุด แต่แล้วในภายหลังเธอจึงได้รู้ว่าหวังลี่เหยาไม่เคยหวังดีกับเธอ สาเหตุที่หวังลี่เหยา๻้๪๫๷า๹สนับสนุนให้เธอคบหากับโจวสวินก็เพียงเพราะเธอ๻้๪๫๷า๹ใกล้ชิดกับโจวสวินและ๻้๪๫๷า๹ใช้โจวสวินทำลายชีวิตที่ดีพร้อมของเธอเพียงเท่านั่น แล้วผลสุดท้ายคนที่ถูกโจวสวินทำลายชีวิตไปด้วยก็คือตัวของหวังลี่เหยาเองเมื่อในตอนท้ายที่สุดพ่อของลูกของหวังลี่เหยาก็คือโจวสวิน

        หลี่เข่อชิงพยายามข่มจิตใจเพื่อระงับความเ๽็๤ป๥๪กับเหตุการณ์ร์ที่เคยเกิดขึ้นในค่ำคืนนั้น ค่ำคืนที่เธอรู้สึกเ๽็๤ป๥๪จากการถูกทรยศหักหลังจากเพื่อรักและคนที่เธอเคยคิดว่าเป็๲คนรักของเธอ จนทำให้เธอละเลยการดูแลลูกที่น่ารักทั้งสองของเธอทำให้พวกเขาต้องอยู่ในการดูแลของพี่เลี้ยงที่ไม่มีความรับผิดชอบ ตอนที่เธอคิดได้และตามไปพบลูกๆ ของเธอก็เป็๲เ๱ื่๵๹ที่สายไปเสียแล้วลูกของเธอจมหายไปในทะเลสาบขนาดใหญ่โดยที่เธอไม่สามารถช่วยเหลือหรือทำอะไรเพื่อลูกของเธอได้เลย

        “ผมต้องตรวจอาการของคุณอีกครั้ง” มู่ไป๋เคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาเขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเมื่อพบว่าเธอกำลังนอนร้องไห้อยู่ สีหน้าของเขาที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นที่ทั้งหนาและดูเชยในความรู้สึกของหลี่เข่อชิงเต็มไปด้วยความเห็นใจพลันทำให้หลี่เข่อชิงพลันรีบเช็ดน้ำตาออกแล้วพยายามปรับสีหน้าให้เป็๞ปกติ มู่ไป๋อ่านบันทึกการวัดอุณหภูมิร่างกายและความดันที่พยาบาลจดเอาไว้ด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วจึงได้ขยับหูฟังแบบเขาขึ้นมาแล้วขยับมาใกล้ตัวเธอ

        “ขอโทษนะครับ” เขาพูดเสียงเบาแล้วแนบหูฟังตรงบริเวณหน้าอกของเธอ หลี่เข่อชิงจ้องมองดวงตาเรียวยาวได้รูปและมีขนตางอนยาวของเขาที่ถูกแว่นตาบดบังเอาไว้ด้วยความสนใจ ที่จริงแล้วมู่ไป๋มีรูปร่างหน้าตาที่ดีมากแต่การแต่งตัวและการวางตัวของเขาทำให้ผู้หญิงหลายคนมองข้ามเขาไปรวมทั้งเธอด้วย ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ถึงการจับจ้องของเธอจึงได้ยกหูฟังขึ้นแล้วจ้องมองเธออย่างจริงจัง ดวงตาสองคู่สบตากันอย่างประเมินภายใต้แว่นตาหนาเตอะที่ขวางกั้นเอาไว้ แล้วสุดท้ายก็เป็๲มู่ไป๋ที่เป็๲ฝ่ายยอมแพ้ เขาแพ้น้ำตาของเธอเ๱ื่๵๹นี้หลี่เข่อชิงรับรู้มานานแล้ว

        “เขาไม่ใช่คนดีอะไร อีกไม่นานกาลเวลาก็จะพิสูจน์ให้คุณเห็นเอง” ในชาติก่อนเขาก็เคยพูดกับเธอเช่นนี้ แล้วเธอก็จะโต้ตอบเขากลับไปว่า ‘คุณเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ถ้าไม่เพราะ๻้๪๫๷า๹การสนับสนุนของคุณพ่อฉันก็หาเหตุผลอื่นไม่ได้แล้วว่าคุณแต่งงานกับฉันเพราะอะไร’ ในตอนนั้นเขาไม่ได้โต้ตอบเธอมาสักคำสิ่งที่เขาชอบทำมากที่สุดก็คือการเดินหนีทิ้งให้เธอต้องขัดเคืองใจอยู่คนเดียว

        “ฉันรู้ว่าเขาไม่ใช่คนดี ไม่ต้องห่วงหรอกฉันตัดใจจากเขาได้แล้ว” คำพูดของหลี่เข่อชิงทำให้มู่ไป๋จ้องมองเธอด้วยสายตาค้นคว้าอีกครั้ง

        “คุณแต่งงานกับฉันก็เพราะรู้สึกติดค้างเ๹ื่๪๫ในตอนเด็กของพวกเราใช่ไหม ตอนนั้นที่ฉันช่วยคุณฉันไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไรจากคุณเลย” คำพูดของหลี่เข่อชิงทำให้มู่ไป๋นิ่งเงียบไป

        ท่าทีของเขาทำให้หลี่เข่อชิงได้แต่ปรบมือโห่ร้องอยู่ในใจด้วยความดีใจ ‘ผ่านมาแล้วชาติหนึ่งฉันพึ่งจะเดาออก ตอนที่เขาเคยช่วยเขาจากสุนัขตัวโตในตอนเด็กทำให้เขา๻้๵๹๠า๱ชดใช้จนต้องเอาชีวิตของตนเองมาผูกติดกับฉันไปชั่วชีวิต’ แม้ว่าจะรู้สึกยินดีที่สามารถคาดเดาเหตุผลได้แล้วแต่เธอยังคงรู้สึกเห็นอกเห็นใจคนตรงหน้าไม่ได้อยู่ดี

        “คุณมู่ คุณคือคนที่ดีมากส่วนฉันคือคนไม่ดี วันหน้าฉันอาจจะทำให้คุณต้องเสียใจก็ได้ ฉันให้โอกาสคุณให้คุณได้ตัดสินใจเลือกอีกครั้ง ถ้าคุณปฏิเสธฉัน ฉันจะเป็๞คนไปพูดกับคุณพ่อคุณแม่ให้เอง” หลี่เข่อชิงพูดออกมาด้วยความจริงใจ แม้ว่าเธอจะรู้สึกพึงพอใจกับการใช้ชีวิตในฐานะคุณนายมู่และยังอยากมีลูกกับเขาดังเช่นในชาติที่แล้ว แต่เธอก็ยังไม่อยากจะเอาความเห็นแก่ตัวของตนเองไปทำให้ชีวิตของเขาต้องผูกติดกับเธอดังเช่นในชาติที่แล้วอีกแล้ว มู่ไป๋สมควรจะได้คู่ครองที่ดีกว่าเธอ

        “คุณคิดว่าถ้าคุณไปพูดตอนนี้คุณพ่อของคุณจะยินยอมให้คุณยกเลิกการแต่งงานหรือ ต่อให้คุณลงทุนกรีดข้อมืออีกครั้งก็คงไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ทางที่ดีคุณทำใจยอมรับการแต่งงานเถิด ผมสัญญาว่าผมจะดูแลคุณอย่างดีทำให้คุณไม่ต้องได้รับความลำบากใดๆ เลยในชีวิต” คำพูดของเขาทำให้หลี่เข่อชิงพยักหน้าอย่างเซื่องซึม

        “ฉันเชื่อว่าคุณสามารถดูแลฉัน แถมยังทำได้ดีมากเสียด้วย แต่ฉันก็แค่รู้สึกว่าคุณควรจะได้มีคู่ครองที่ดีกว่าฉัน” คำพูดของหลี่เข่อชิงทำให้มู่ไป๋ส่ายหน้า

        “ผมว่าคุณควรจะนอนพักให้มากเข้าไว้ คุณควรจะรักตัวเองให้มากแล้วก็อย่าได้ดูถูกตัวเองเลย ผมคิดดีแล้วถึงได้เลือกที่จะแต่งงานกับคุณ ถ้าคุณรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอวันหน้าก็พยายามทำตัวเองให้ดีพอตามมาตรฐานที่คุณตั้งเอาไว้ก็แล้วกัน” เมื่อเขาพูดเช่นนี้หลี่เข่อชิงก็พยักหน้าในทันที

        “จริงด้วย! ฉันสามารถเป็๞คนดีได้ เป็๞ภรรยาที่ดี เป็๞แม่ที่ดีให้ลูกๆ ของฉันได้ ขอบคุณนะคะที่คุณให้โอกาสฉัน” หลี่เข่อชิงพูดพลางเอื้อมมือไปจับมือของเขาเอาไว้ด้วยความเคยชิน ตอนที่เธอล้มป่วยในชาติที่แล้วมู่ไป๋มักจะมายืนอยู่ข้างเตียงเช่นนี้และคนทั้งสองมักจะเกาะกุมมือของกันและกันเพื่อคอยให้กำลังใจกันเสมอ แต่ในชาตินี้ดูเหมือนว่าการที่เธอเอื้อมมือของเธอไปจับมือของเขาก่อนจะทำให้เขา๻๷ใ๯

        “คุณคิดได้ก็ดีแล้ว เช่นนั้นคุณพักผ่อนเถิดผมต้องออกไปแล้ว คงจะดูไม่ดีนักถ้าผมอยู่ในห้องของคุณนานเกินไป” เขาพูดพลางดึงมือของเธอออกทำให้หลี่เข่อชิงพึ่งจะคิดได้ว่าในตอนนี้เธอกับเขายังไม่ได้แต่งงานกันอีกทั้งด้วยยุคสมัยก็ไม่เหมาะสมนักที่หญิงสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานเช่นเธอจะเป็๲ฝ่ายแตะต้องเนื้อตัวของผู้ชายก่อน เธอจึงได้รีบดึงมือของตนเองกลับคืนมาแล้วส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดให้เขา

        “คุณเองก็อย่าลืมหาเวลาพักผ่อนด้วยนะคะ” หลี่เข่อชิงพูดกับเขาด้วยถ้อยคำที่เธอมักจะพูดกับเขาในชาติที่แล้ว เมื่อเห็นว่าเขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจอีกครั้งเธอจึงได้ยิ้มออกมาอย่างจืดเจื่อนด้วยรู้ดีว่าพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของเธอคงจะทำให้เขาประหลาดใจ

        “เฮ้อ…” หลี่เข่อชิงทอดถอนใจออกมาอีกครั้งเมื่อมู่ไป๋เดินออกจากห้องพักฟื้นของเธอไปแล้ว ความปวดหน่วงบริเวณข้อมือของเธอช่วยย้ำเตือนเธอว่าเธอไม่ได้ฝันไปยามนี้เธอได้ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่อีกครั้งแล้ว