ตอน 6 วังใหญ่ที่ซ่อนอสรพิษ
ณวังหลวงแห่งฉางอาน
"องค์ชายขอรับขบวนสาวงามบุตรีสกุลใหญ่ทั่วนครเข้าสู่เขตวังแล้วตอนนี้กำลังมุ่งหน้ามาที่วังหลังเพื่อตรวจร่างกาย" หูป๋อจับตามองขบวนสาวงามคาบข่าวคอยรายงาน เถียจ้านจวิ้นเป็ระยะๆ
* เว่ยหูป๋อ คือยอดมือสังหาร นักรบผู้เคียงบ่าเคียงไหล่ ผู้ติดตามรับใช้คนสนิทราชองครักษ์ประจำกายองค์ชายรองเถียจ้านจวิ้น*
"หูป๋อ... เ้าจะเป็เดือดเป็ร้อนแทนข้าไปไย...ต่อให้หาสตรีนับร้อยมาบำเรอข้าผู้นี้ก็ไม่อาจให้มันมาลบล้างแผนการของเราได้หรอก"
"ด้วยนิสัยมอมเมาสตรี มั่วโลกีย์ของเสด็จพ่อสักวันหนึ่งต้องถูกงูพิษร้ายอย่างฮองเฮา ที่เขาเลี้ยงไว้ข้างกายฉกชิงบัลลังก์เข้าสักวัน เพียงแค่นางเอ่ยวาจาแค่ไม่กี่คำให้หาสตรีมาบำเรอข้าเสด็จพ่อก็ออกคำสั่งโดยไม่ตรองแม้แต่น้อย" องค์ชายรองเถียจ้านจวิ้นผู้เ็าพูดด้วยน้ำเสียงเชื่องช้าเหมือนคนมิสนโลก แม้ในยามที่น่าตื่นเต้นขนาดนี้เขายังยกจอกชาดื่มอย่างใจเย็น
ณตำหนักหลวงของฝ่าา
"ฝ่าาขอรับ ฮองเฮาเสด็จ"เสียงกงกงกล่าวรายงานต่อฝ่าาที่กำลังอ่านตำราราชการ
"อืม... ให้นางเข้ามา"ฝ่าาที่กำลังง่วนอยู่กับภารกิจบ้านเมือง มิได้มีใจสนเื่น้อยใหญ่ในวังมากนักเขาไว้ใจและยกยอให้ฮองเฮาดูแลทั้งสิ้น
"เสด็จพี่เพคะ ขบวนสาวงามถึงวังหลังแล้วท่านไม่คิดจะเสด็จไปทอดพระเนตรสักหน่อยหรือ"ฮองเฮาถึงขั้นมาตามฝ่าาด้วยตนเอง
"หืม... วันนี้น่ะหรือที่เ้าเรียกคนเข้ามาคัดสนมข้าภารกิจรัดตัว ลืมไปเลยว่าออกราชโองการแทนเ้า" ฝ่าาวางตำราลงยกมือสองข้างขึ้นกุมขมับมิวายยกมืออีกข้างกักเรียกฮองเฮาตัวดีขึ้นมานั่งตักบนบัลลังก์ั
"ฝ่าาเพคะ หากเหนื่อยล้านัก ก็พักผ่อนเถิด เื่เล็กน้อยแค่นี้ ให้หม่อมฉันจัดการให้" ฮองเฮาปากคอเจาะแจ๊ะช่างประจบประแจง มีหรือที่ฝ่าาผู้คลั่งรักจะไม่ตามใจ
"มีเพียงฮองเฮาของข้าผู้เดียวที่เข้าใจข้ามากที่สุดชั่วชีวิตนี้ข้าไม่้าสนมคนไหนมาบำเรออีก "ฝ่าาผู้คลั่งรักขยันพูดหว่านล้อม โยนคำหวานซะเหลือเกินทั้งที่ทั่วทั้งวังหลวงต่างรับรู้กันสิ้นว่าฝ่าาผู้นี้ชมชอบการร่วมรักกับสตรีหลายนางขนาดไหน แม้กระทั่งขันทีหน้าใหม่ ฝ่าาก็ยังไม่เว้นเรียกเข้าไปถวายตัวถึงตำหนักบรรทม
"ฝ่าากล่าวยกยอหม่อมฉันมากจนเกินไปตำแหน่งฮองเฮาที่ประทานให้ ข้านั้นซาบซึ้งและจดจำใส่ใจ ไม่ทำให้ผิดหวังแน่"ฮองเฮาตัวร้ายหอมฝ่าาหนึ่งฟอดใหญ่
"อะฮ่า ทำอะไรของเ้าน่ะทำเหมือนวัยหนุ่มสาวไปได้" ฝ่าาหัวเราะชอบใจ
"ฝ่าายังดูหนุ่มเสมอในสายตาหม่อมฉันเพคะ "ฮองเฮาเอาใจฝ่าาอย่างต่อเนื่อง ยิ่งนางทำเช่นนี้ฝ่าายิ่งเอ็นดูหลงรักหัวปักหัวปำ หารู้ไม่ว่าอาการประชวรที่ฝ่าากำลังเผชิญเกิดจากฝีมือของเมียรักคนนี้ทั้งสิ้น
"ฮองเฮาต้องลำบากเ้าหน่อยนะข้ารู้ว่า่นี้เ้ากำลังพยายามทำบางสิ่งและทุ่มเทมันเพื่อเถียจ้านจวิ้นอย่างสุดตัว เท่าที่มารดาผู้หนึ่งจะทำได้ข้าภูมิใจในตัวเ้าจริงๆ " ฝ่าาโน้มจูบฮองเฮาอย่างไม่อายฟ้าดิน
"บุตรของฝ่าาเหลือเพียงจ้านจวิ้นผู้เดียวข้าจะละเลยได้อย่างไร ถึงแม้ว่าเขาจะสูญเสียการมองเห็น ก็ยิ่งต้องได้รับการดูแลเป็พิเศษจากผู้เป็มารดาอย่างข้า..."
"เชื่อเถอะว่า ข้าจะดูแลเขาประดุจบุตรในไส้"ฮองเฮาพูดสิ่งที่ฝ่าาอยากได้ยินที่สุด ทั้งที่ในใจแสร้งทำทั้งนั้น
"เถียเป่ยลู่องค์ชายใหญ่ของราชวงศ์ต้องสิ้นใจในสนามรบ ส่วนองค์ชายรอง ดันไม่สมประกอบตาบอดสนิทแล้วเช่นนี้ข้าจะเหลือผู้ใดให้สืบทอดบัลลังก์ได้อีก"ฝ่าานึกเสียใจทุกครั้งที่คิดถึงเื่ในอดีต
"ฝ่าาเพคะ ลืมอวิ่นเต๋อของเราไปได้อย่างไรแม้จะเป็โอรสคนสุดท้าย แต่ลูกข้าคนนี้ก็พร้อมขึ้นเป็ใหญ่ภายภาคหน้าปกครองคนไม่ด้อยไปกว่าท่านแน่" ฮองเฮาไม่พอใจหนัก ที่ฝ่าามองข้ามบุตรของตัวเอง
*เถียอวิ่นเต๋อโอรสของฝ่าาและฮองเฮา อายุ 18 ปี*
ย้อนไปเมื่อ 5 ปีก่อน วังหลวงถูกบุกทะลวงจากกองทัพหลายด้าน
เถียเป่ยลู่ องค์ชายใหญ่ว่าที่ไท่จื่อหรือองค์รัชทายาท ผู้ที่ฝ่าาภูมิใจปลุกปั้น หนักแน่นดุจหินผาเก่งกาจด้านการรบ อ่อนโยนมากไมตรี เมตตาทุกสรรพสิ่ง ไม่เคยเอาเปรียบปวงประชา เขาต่างถูกขนานนามว่ามหาจอมพลแห่งแผ่นดิน เถียเป่ยลู่แม้จะภารกิจหนักอึ้งแต่เขาไม่ลืมที่จะทำหน้าที่พี่ชายที่แสนดี เอ็นดูน้องรองเถียจ้านจวิ้นเป็ที่สุดทุกครั้งที่กลับเมือง พี่ชายคนนี้ต้องเข้าพบเพื่อเล่นหมากกันสักตามิหนำซ้ำของฝากจากต่างเมืองไม่เคยได้ขาด
กระทั่งเขาถูกส่งตัวไปต้านศึกฝ่ายใต้กะทันหัน ไหนเลยจะทราบได้ ว่านั่นจะเป็ครั้งสุดท้ายที่เขามีชีวิตกองพลฝั่งศัตรูร้ายกาจเกินคณา เล่นสารพัดวิธีที่แสนสกปรก ไม่สนเกียรติขอเพียงแค่สังหารคนฝั่งฉางอานให้ได้มากที่สุด
"เสด็จพ่อ กองกำลังฝ่ายใต้ของเราอ่อนแอฝั่งศัตรูแข็งแกร่ง น้องรองยังอ่อนหัด ไม่พร้อมสำหรับการฆ่าฟันการส่งน้องรองเป็ผู้ติดตามข้าออกรบในครั้งนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะเสด็จพ่อโปรดไตร่ตรอง" คำร้องขอจากเป่ยลู่ เขาถึงขั้นคุกเข่าต่อหน้าบิดาในใจนั้นแสนห่วงความเป็ภัยของจ้านจวิ้น
"ถ้ามันอันตรายนัก เ้าก็แค่ปกป้องเขา "ฝ่าายังคงเพิกเฉยต่อคำขอนั้น
"เสด็จพ่อ แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกันข้าไม่้าให้เขามาเสี่ยงมิสู้ให้น้องรองหนุนอยู่กับกองพลทับหลังหน้าวังหลวงเป็อย่างไร "ในเมื่อบิดาไม่ยอมเห็นดี เถียเป่ยลู่จนปัญญาจะดันเถียงได้แต่หาทางออกที่ดีที่สุดให้จ้านจวิ้น
"เถียเป่ยลู่เพียงแค่ปกป้องน้องรองของเ้าแค่คนเดียวทำไมจะทำไม่ได้่ อย่าทำให้ข้าผิดหวังคำสั่งของกษัติย์คืนคำไม่ได้อีกอย่างนี่จะเป็การสั่งสอนที่สำคัญแก่น้องรองของเ้า หากอินทรีย์ไม่รู้จักโผบินเอาแต่ขดตัวในรัง วันข้างหน้าจะผงาดง้ำค้ำฟ้าได้อย่างไร" คำสั่งอันเด็ดขาดของฝ่าาเป็ใหญ่ เขาจำยอมทำตาม
ณชายแดนรบฝ่ายใต้
เถียเป่ยลู่นำทัพทหารนับหมื่นไปพร้อมกับน้องรอง เถียจ้านจวิ้น ที่วรยุทธอ่อนหัดการออกศึกครั้งนี้ทหารฝั่งศัตรูเก่งกาจมากอุบายยังไม่พอ เขายังต้องคอยพะวงหน้าพะวงหลังเพราะห่วงแหนจ้านจวิ้นสุดใจ ทว่าสู้ศึกยังไม่ทันถึงครึ่งวันเป่ยลู่พลาดท่าถูกทหารมดปลวกเสียบดาบแสกร่างจนเืสาด
"ท่านพี่!"เสียงะโเรียกสุดเสียงแทบขาดใจของน้องรอง พร้อมกระโจนวิ่งเข้าหาโดยไม่สนคมดาบใคร
เถียจ้านจวิ้นถูกทหารร้ายเล็งดาบเตรียมเสียบร่างโดยไม่รู้ตัวพี่ใหญ่คนนี้ออกแรงหักดาบที่ถูกเสียบกลางลำตัวเพื่อใช้ร่างของตนเคลื่อนไปเป็เกราะกำบังปกป้องน้องรองคนนี้จวบจนวินาทีสุดท้าย
"ไม่นะ! พี่ใหญ่ ไม่!!! "
"เถียเป่ยลู่ !!! ตื่นขึ้นมา ตื่นขึ้นมาพูดกับข้าไหนท่านบอกว่าสิ้นศึกนี้ เราจะไปเล่นหมากกระดานด้วยกันสักครั้งเหมือนอย่างเคย"เถียจ้านจวิ้นวัย 20 ปี ใมากเขาฟุบลงกอดรับร่างพี่ใหญ่เอาไว้ในอก แหกปากเรียกทหารทั้งน้ำหูน้ำตา
"ทหาร!! คุ้มกันข้าและพี่ใหญ่!!"ในเมื่อผู้นำทัพสิ้นแล้ว ทหารย่อมฟังคำสั่งของจ้านจวิ้นหลังจากนั่งกอดร่างอย่างอาลัยอยู่ครู่หนึ่งจ้านจวิ้นตัดสินใจยกธงขาวขอยอมแพ้ฝั่งศัตรู ชายแดนรบฝั่งใต้แพ้ราบคาบมิหนำซ้ำองค์ชายรองผู้อ่อนหัดยังถูกจับไปเป็ตัวประกันเพื่อต่อรองกดดันฝ่าาผู้ปกครองฉางอาน ครั้งนี้ทำจ้านจวิ้นเสียขวัญไม่น้อยและถือเป็บทเรียนครั้งใหญ่ที่เขาไม่อาจลืมเลือนไปชั่วชีวิต
25K
