“าารอเจนานไหมคะ” หลังจบประโยคคำถามของฉันาาเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปากเท่านั้น แค่ชั่วพริบตามันก็เลือนหายไปเหมือนรอยยิ้มเขาเป็แค่ภาพลวงตา คนอะไรจะยิ้มยากขนาดนั้นนะ หวงเหลือเกินนะ!
าาเปิดประตูข้างฝั่งคนขับให้ฉันด้วยสีหน้านิ่งๆ ฉันจำใจเดินเข้าไปนั่งในรถแล้วเขาที่ยืนรออยู่แล้วก็ปิดประตูลง เดินอ้อมมาด้านหน้ารถเพื่อมายังด้านฝั่งคนขับ เมื่อเขาเข้ามานั่งในรถแล้วก็ขับรถออกไปทันที โดยไม่มีการพูดคุยทักทายดังเช่นคนปกติทั่วไปเขาทำกัน ภายในรถมีแต่ความเงียบจนได้ยินเสียงหายใจของอีกคน บรรยากาศชวนอึดอัด ฉันไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้เลย ฉันเหลือบตามองดูาา เขาค่อนข้างดูตั้งใจขับรถจนเกินไปจนฉันไม่กล้าทำอะไรเสียงดังรบกวนสมาธิ
รู้สึกไหมนะว่าฉันก็มาด้วยไม่ได้อยู่คนเดียวสะหน่อย ฉันเริ่มขยับตัวเล็กน้อยเพื่อลดอาการอึดอัดแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเพื่อหาอะไรทำฆ่าเวลาลดอาการประหม่า แต่แล้วการกระทำฉันก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงคนข้างๆที่นิ่งมาเป็นานสองนาน มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก
“ฉันไม่ถนัดพูด แต่เธอคุยกับฉันได้”เสียงทุ้มต่ำๆดังขึ้น
อ่า..ก็พูดได้หนิน่า...
แต่ว่าหมายความว่ายังไงงั้นหรอ? หรือหมายความว่าเขาคุยไม่เก่งแต่อยากให้ฉันคุยด้วยใช่ป่ะ ฉันเข้าใจถูกไหม? นี่ฉันต้องแปลภาษาของาาอีกทีหนึ่งหรอเนี่ยแค่คิดก็เหนื่อยใจ ฉันจึงหันหน้าไปมองเขา
“อยากให้ฉันชวนคุยด้วยหรืออนุญาตให้คุยกับนาย นายพูดสั้นไป ฉันต้องมาแปลภาษานายอีกที?”ไม่ได้หงุดหงิดแต่แค่ฉันไม่ชอบความคลุมเครือ ไม่งั้นฉันจะทำตัวไม่ถูกและเราทั้งสองคนจะไปต่อกันไม่ได้
“อยากคุยกับเธอ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง”เขาตอบฉันโดยที่สายตายังไม่ละจากถนน
“นี่นายไม่เคยคุยกับผู้หญิงหรือไง?” ฉันก็พอรู้ว่าเขาเป็คนเ็าแต่แบบนี้ก็นะ มันไม่ดูแปลกไปหน่อยหรอ
“เธอไม่เหมือนคนอื่น!”เขาตอบสวนฉันมาทันควัน
“ยังไง?”ฉันไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นยังไงในเมื่อฉันก็เป็ผู้หญิงคนอื่นเหมือนกัน เขาคงไม่ได้มองว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงหรอกนะ
“แฟน”าาหันมาหาฉันแล้วตอบคำถามอย่างหนักแน่นสั้นๆก่อนจะหันกลับไปขับรถดังเดิม
อยู่ๆ ฉันก็รับรู้ถึงการเต้นของหัวใจที่ผิดจังหวะ ทั้งทีเป็คำสั้นๆ ห้วนๆ จากนายหน้านิ่งแค่นั้นกลับส่งผลต่อความรู้สึกภายในฉันอย่างไม่น่าเชื่อ ฉันเม้มปากแน่นหันหน้าไปมองยังข้างทางเพื่อกลบความรู้สึกบางอย่างที่กำลังผุดขึ้นมาให้กลับลงไปอยู่ที่เดิมซึ่งฉันก็ยังไม่แน่ใจว่ามันคืออะไรกันแน่ สักพักอาการก่อนหน้านี้ก็หายไป
“นี่นาย”
“าา เรียกฉันแบบเมื่อกี้เจแปน”
ฉันหันมามองหน้าเขาโดยเร็ว เป็ครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อฉัน ทำให้ฉันรู้สึกประหม่าขึ้นมาดื้อๆ เหมือนเรากระชับความสนิทสนมกันขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง
“ระ าาหิวไหม? เจยังไม่ได้กินอะไรเลย” ฉันรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเขาไป แต่คำตอบที่ได้ทำเอาฉันหัวร้อนไม่ใช่เพราะว่าไม่พอใจคำตอบถ้าเป็แบบนั้นมันยังจะดีเสียกว่า แต่ว่านี่เขาเล่นไม่ตอบอะไรฉันเลย เงียบอีกแล้ว......
บางทีฉันก็สงสัยปากของเขามีเวลาจำกัดในการขยับมันหรือป่าว?...
ไม่นานาาก็พาตัวรถมาถึงยังจุดหมายปลายทาง เขาเข้ามาจอดรถที่ชั้นวีไอพีห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เมื่อรถจอดนิ่งสนิทฉันรวบเอาของทุกอย่างของตัวเองด้วยความรวดเร็ว และรีบเดินเข้าไปโซนร้านอาหารด้านในโดยทันที
“เจแปน” ฉันได้ยินเสียงเขาเรียกอยู่ด้านหลัง แต่ฉันก็ไม่ได้ให้ความสนใจสักนิดเหมือนก่อนหน้านี้ที่เขาเมินฉันตอนนี้ฉันหิวมาก และก็ไม่สนใจว่าเขาจะเดินตามฉันมาไหม? ในเมื่อถามแล้วก็ไม่ตอบฉันก็ไม่จำเป็ต้องคุยอะไรมากมายแยกย้ายเลยก็ได้
“เจแปน”
“เจตัวเล็ก!”
กึก!!! เมื่อกี้าาเรียกฉันว่าอะไรนะ!? ขาฉันหยุดเดินอัตโนมัติจนาาเดินมายืนข้างๆ ฉันจึงได้สติกลับมา
“เมื่อกี้าาเรียกเจว่าอะไรนะ?”ฉันถามเขาด้วยความไม่เชื่อหู
“เจตัวเล็ก เดินเร็วไปนะ” าาโน้มตัวมาใบหน้าเราอยู่ระดับเดียวกันโดยที่มีสายตาเขาจ้องหน้าฉันอยู่ แล้วเขาค่อยๆเลื่อนใบหน้าตัวเองไปยังด้านข้าง น้ำเสียงทุ้มที่ทรงดูมีเสน่ห์และลมหายใจเป่ารดที่ข้างหู ทำเอาร่างกายร้อนวูบวาบฉันก้มหน้างุดบีบมือแน่น ไม่เห็นต้องใกล้ขนาดนี้เลย ฉันได้ยินชัดแล้ว อาการประหลาดเริ่มจะกลับมาอีกครั้ง
ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าที่เขาเรียกฉันแบบนี้แล้วมันดูน่ารักนะ รู้สึกเหมือนจะชอบขึ้นมาเฉยเลย
ชอบงั้นหรอ?
“หมับ” าาเอื้อมมือมาจับมือฉันให้แยกออกจากกัน แล้วกุมมือฉันเอาไว้แทนเขาก้าวเดินนำให้ฉันต้องก้าวตามอย่างเลี่ยงไม่ได้มันเป็ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยแต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่ เขาก้าวเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อนโดยมีสายตาของผู้หญิงที่มองเขาเป็ระยะ ต้องยอมรับเลยว่าความโดดเด่นเขามีมากจริงๆฉันได้แต่ก้มหน้างุดแต่เดินตามเขาไปแบบนั้น จนเขายืนหยุดนิ่งที่หน้าร้านแห่งหนึ่งและพาฉันเดินเข้าไปร้านฉันจึงมีโอกาศเงยหน้าขึ้นมองจึงรู้ว่ามันเป็ร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งหนึ่งที่ฉันเคยคิดอยากจะทานหลายครั้งแต่ไม่เคยมีโอกาสได้มาสักครั้ง
“าา จองไว้” พนักงานสาวสวยด้านหน้าส่งยิ้มให้าา แล้วเดินนำไปยังโซนวีไอพีด้านในสุด สายตาที่มองาามันช่างหยาดเยิ้มเชื้อเชิญจนดูเกินหน้าที่ถ้าเรียกว่า อ่อย ก็คงไม่ผิดไปจากความจริงเท่าไหร่นัก
คนหน้านิ่งเสน่ห์แรงเหลือร้าย...
“เจตัวเล็กสั่งเลย” เรียกแบบนี้อีกแล้วทำเอาคนฟังถึงกับใจแกว่ง
หลังจากฉันสั่งอาหารเสร็จแล้วาาก็ไม่สั่งอะไรเพิ่มเติมพนักงานคนสวยก็ยังยืนยิ้มหวานส่งสายตาให้าาอยู่แบบนั้น เฮ้ออ!! บางครั้งเสน่ห์ก็เป็ปัญหาอย่างที่ฉันกำลังพบเจออยู่ในตอนนี้ วันนี้จะได้กินไหมนะมัวแต่ยืนจ้องหน้าเขาบิดไปบิดมาอยู่อย่างนี้? ฉันมั่นใจว่าตัวเองถอนหายใจออกมาแค่เบาๆ แต่าาเหมือนจะได้ยินเขาจึงมองหน้าฉัน ฉันจึงส่งสายตาให้เขาเผื่อเขาอาจจะยังไม่รู้สึกตัวประมาณว่า ‘จะสานต่อก็รีบทำ ฉันหิว’ แต่ไม่รู้ว่าาาเข้าใจแบบไหน ถึงได้พูดแบบนี้ออกมา
“ไปสะ ฉันมีแฟนแล้ว” ฉันตาโตให้กับคำตอบของเขา ตึก ตึก ตึก ตึก คงต้องยอมรับจริงๆ แล้วว่าใจฉันกำลังเต้นแรง หน้าเห่อร้อน มือไม้เย็บเฉียบ คนหน้านิ่งชัดเจนจนฉันอึ้งตัดขาดอย่างไร้เยื่อใยแต่ถ้าเป็อีกคนล่ะก็....
อ่า เผลอคิดถึงเขาจนได้สินะหัวใจไม่รักดี...
ฉันแสร้งทำเป็ไม่ได้ยินแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นเล่นทั้งที่ใจแทนจะหลุดกระเด็นออกมาด้านหน้า กลบเกลื่อนอาการตัวเอง แน่นอนว่าเื่ความชัดเจนเป็สิ่งที่ผู้หญิงทุกคน้าตัวฉันเองก็เช่นกันเมื่อพนักงานเดินไปแล้ว ฉันจึงเลิกสนใจหน้าจอมือถือ เงยหน้ามาเจอเขากำลังมองฉันอยู่พอดี
“ทำไมเรียกว่าเจตัวเล็กอ่ะ” มันค่อนข้างคาใจฉันพอสมควร ฉันเท้าคางยื่นหน้าเข้าใกล้เขา จ้องลึกไปในแววตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้น วูบหนึ่งแววตาเขาแปลกไป ก่อนจะกลับมานิ่งเป็เหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว
“ชื่อเจแปนตัวเล็ก.....น่ารัก” าากระตุกยิ้มมุมปาก ส่งให้ใบหน้าเขาดูหล่อร้ายขึ้นไปอีก
อ่ออออ เลยย่อเป็เจตัวเล็กสินะ ฉ่าาาาา อุณหภูมิตัวฉันสูงขึ้นมาโดยฉับพลัน นี่ฉันกำลังเขินอยู่ใช่ไหม? อยู่ๆ ก็ทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเมื่อเป็คนถามเองและก็เสียอาการเอง
“หึ” าาหัวเราะฉันหรอ? อื้มมม!! ฉันว่าเสียงาาเริ่มน่าหมั่นไส้ขึ้นมาแล้วสิ
หลังจากที่เราทานอาหารเสร็จแล้วก็เดินมาโรงภาพยนตร์ ฉันกวาดตามองรอบหนังและเื่ที่ฉันอยากดู เมื่อเลือกที่เื่แล้วาาก็เป็ฝ่ายไปซื้อบัตรชมภาพยนตร์มา ฉันแบมือขอบัตรจากเขาาาวางมันลงบนฝ่ามือฉันโดยไม่ถามอะไร ฉันหามุมแล้วจึงถ่ายรูปบัตร 2 ใบอัพลงสตอรี่ทันทีโดยไม่ได้สังเกตว่ามีเสี้ยวหน้าของาาแฝงเข้ามาด้วย คงไม่มีอะไรมั้งไม่ใครดูออก?! เนื่องจากเื่โฉมงามกับเ้าชายอสูรเป็เื่ที่ฉันรอคอยมานาน และไม่คิดว่าาาจะชอบดูหนังแนวนี้มันเกินคาดไปหน่อย าาเลือกที่นั่งอยู่ตรงกลางแถว แล้วดูท่าจะไม่มีคนนั่งแถวเดียวกับเราเลย ไม่ใช่สิ!!! ไม่ใช่แค่แถวเดียว แถวด้านหน้า กับด้านหลังก็ไม่มีคนนั่งเลย ทั้งที่แถวอื่นเต็มหมด เหมือนมันดูแปลกๆ ไปหรืออาจเป็ฉันที่คิดมากไปเอง...
เมื่อหนังเริ่มฉายฉันก็นั่งดูหนังด้วยความตั้งใจโดยไม่ได้ให้ความสนใจาาเลยสักนิด เสมือนว่าลืมไปเลยว่าตัวฉันเองมากับเขายิ่งเนื้อเื่เข้มข้นเท่าไหร่ความคิดฉันก็ถูกดึงเข้าไปในภาพยนตร์มากเท่านั้นจนกระทั่ง....
“ฟุ๊บ!”
ฉันเริ่มรู้สึกถึงความหนักอึ้งของไหล่ฉันจึงไปหันไปมอง าากำลังหลับสนิทขนมองเห็นขนตางอนยาวโดยที่เขาพิงไหล่ฉันอยู่ ฉันกำลังเอื้อมไปดันหัวเขาออก แต่ก็มีหนึ่งความคิดแวบเข้ามาในหัวถ้าฉันทำแบบนั้นจะดูใจร้ายไปไหมนะ? มือที่ยกค้างในอากาศจึงเลื่อนลดระดับลงวางไว้ที่เดิม
“เจจะใจดีกับาา ตอบแทนเื่ในวันนี้แล้วกันนะ” ฉันพึมพำเบาๆ ก่อนหันหน้ากลับไปสนใจดูหนังต่อ ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อให้เขาพิงได้สบายขึ้นและยอมให้าาเอนตัวพิงไหล่ฉันอยู่แบบนั้น
หลังจากเจแปนพูดจบ ถ้าเจแปนหันมามองดีๆ จะเห็นว่ามีใครบางคนกำลังยิ้มกว้างกว่าทุกครั้ง ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว........
=============================
ยังเปิดพรีออเดอร์เล่มอยู่นะคะ แฟนเพจ เฌอตาล
https://www.facebook.com/เฌอตาล-107657463946420/
2K
