อะไร..ทำไม.. ศาสตราจารย์ฮารุมีความกังกลอะไรในใจของเขา?
ยูคาริมีความฉงนและอยากรู้เกี่ยวกับสิ่งที่ศาสตราจารย์ฮารุกำลังทำขณะที่ิญญาผีศาสตราจารย์ฮารุลอยอยู่ตรงศพเธอ ยูคาริเธอไม่สามารถเข้าไปตรงนั้นได้เธอทำได้เพียงมองดูิญญาผีศาสตราจารย์ฮารุอย่างสงสัย และเดินไปห้องเรียนต่อ เธอต้องรอให้ตำรวจออกไปก่อนแล้วกลับมาหาศาสตราจารย์ฮารุอีกครั้ง
ศาสตราจารย์ฮารุเป็คนสวยข่าวการตายแบบนี้ได้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วทั้งในและนอกมหาวิทยาลัย ในขณะที่นักศึกษาหลายๆคนโวยวายว่าจะกลับบ้านและจะไม่เข้าเรียนครูใหญ่เป็กังวลมาก แต่คนก็ตายไปแล้วและไม่อาจปฏิเสธความวุ้นวายในโรงเรียนได้จึงกลายเป็เื่ใหญ่ขึ้นมาทันที
มหาวิทยาลัยไม่มีทางเลือกนอกจากจะปรับตารางเรียนเปลี่ยนวันหยุด จนกว่านักศึกษาจะลืมเื่นี้และเหตุการณ์กลับมาเป็ปกติ
ยูคาริก็ได้รับการแจ้งเตือนเื่การปรับวันหยุดด้วยหลังจากเรียนได้เพียงวิชาเดียว เมื่อเลิกเรียนแล้วเธอก็ไปยังสถานที่เกิดเหตุขณะนี้ได้ทำการเก็บศพและตำรวจก็ทำการสอบสวนเสร็จแล้ว แต่ก็ยังมีคนมุงดูอยู่ไม่มากแล้ว
ขณะที่ยูคาริกลับมาที่เกิดเหตุอีกครั้งก็เห็นนักศึกษาชายคนนั้นนั่งจองมองร่างที่วาดอยู่บนพื้นอย่างเ็ปซึ่งเป็รูปร่างของศาสตราจารย์ฮารุที่เสียชีวิตรงนั้น
น่าจะเป็แฟนของศาสตราจารย์ฮารุ ยูคาริคิดพลางคิดไป และเม้มริมฝีปากของเธอดูเหมือนว่าจะเขายังไม่มีโอกาสได้คุยกับศาสตราจารย์ฮารุ ช่างน่าเสียดาย!
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นกับเธอ!! ทันใดนั้นิญญาของผีศาสตราจารย์ฮารุก็ลอยมาหาเธอ จ้องมองเธอด้วยสายตาที่้าความช่วยเหลือ..และพูดด้วยความประหลาดใจ:“ยูคาริ คุณเห็นฉันไหม?”
ยูคาริพยักหน้าอย่างเงียบๆ จากนั้นชี้นิ้วออกไปเพื่อให้นักศึกษาชายหันหน้าไปทางอื่นพร้อมพร้อมกับพยักหน้าและส่งสัญญาณให้ศาสตราจารย์ฮารุเดินตามเขาไป
ยูคาริเดินเลี่ยงไปตามทางด้วยขาที่สั่นเทาใช่เธอยังคงกลัวและกลัวมาก อย่างไรก็ตามศาสตราจารย์ฮารุ ก็ยังคงเป็คนที่คุ้นเคยดังนั้นความกลัวจึงไม่ได้กลัวอย่างที่สุด
เธอเดินเข้าไปในสวนสาธารณะซึ่งไม่ค่อยมีคนยูคาริก็หยุดและค่อยๆ หันกลับมามองอย่างหวาดระแวง: “ศาสตราจารย์ฮารุคุณสามารถเปลี่ยนร่างของคุณได้นะ!”
เปลี่ยนร่าง?ศาสตราจารย์ฮารุกระพริบตาและมองลงมาที่ตัวเอง เขาพบว่า ขาข้างหนึ่งบิดผิดรูปแปลกๆและแขนทั้งสองข้างทิ้งตรงข้างลำตัว ใบหน้าเปียกและขาวซีดเขาเปลี่ยนร่างด้วยความงุนงงและเชื่องช้า กล่าวว่า “โอเคร”
ผีไม่ใช่พลังงานความคิดเดียวเท่านั้นที่สามารถเปลี่ยนร่างของพวกเข้าได้คือสิ่งที่จะรู้โดยธรรมชาติหลังจากที่กลายเป็ผีการเป็คนหลังความตายจะไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเอง ดังนั้นพวกเขาจึงรักษาร่างตามแบบที่เป็อยู่เมื่อเสียชีวิตก็น่ากลัวอยู่แล้ว ยิ่งใครที่มองเห็นได้ก็จะยิ่งน่ากลัวมากขึ้น
แบบนี้สวยหรือยัง!? ยูคาริถอนหายใจด้วยความโล่งออก และหันไปรอบๆเธอเห็นศาสตราจารย์ฮารุในสภาพปกติ ยังคงสวยบริสุทธิ์และสวยงามมาก
“คาดไม่ถึงว่าคุณจะเห็นคนตายจริงๆ” ก่อนที่ยูคาริจะพูดศาสตราจารย์ฮารุก็อุทานออกมาเบาๆ “ฉันตายแล้ว!”
เมื่อเห็นศาสตราจารย์ฮารุถอนหายใจยูคาริก็ย่นคิ้วแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัย “ศาสตราจารย์ฮารุทำไมคุณะโตึกจริงๆ แล้วคุณคิดสั้นเหรอ?”
“ฉันคิดสั้น?” เมื่อพูดถึงคำสามคำนี้ น้ำเสียงของศาสตราจารย์ฮารุก็ดังขึ้นและสีหน้าของเขาก็ดูเคร่งขรึมและพูดด้วยความเสียใจว่า“ฉันยังเด็กมากฉันยังไม่ได้แต่งงานและมีลูก อาชีพของฉันก็ดี ทำไม! ฉันอยากตายเหรอ! ฉันถูกใครบางคนผลักลงมา!”
“อะไรนะ!” ยูคาริใตาของเธอเบิกกว้างและถามด้วยน้ำเสียงและความประหลาดใจ: “ศาสตราจารย์ฮารุ ใครเป็คนทำร้ายคุณ!”
ฉันคิดว่าการสื่อสารโดยตรงกับศาสตราจารย์ฮารุที่ตายไปแล้วเขาน่าจะสามารถเห็นฆาตกรแต่ไม่คาดคิดว่าศาสตราจารย์ฮารุจะขมวดคิ้วแล้วพูดด้วยความลำบากใจ“ฉันมองไม่เห็นมัน!”
อึม…………..
ยูคาริกระพริบตาอย่างประหลาดใจและไม่เชื่อ “ไม่เห็นเหรอ?”
“ใช่!ฉันไม่เห็น”ศาสตราจารย์ฮารุกล่าวด้วยความรู้สึกผิดหวังและเสียใจ เธอไม่รู้ว่าเธอตายอย่างไรมันน่าเศร้า เธอคิดว่าเธอถูกฆ่า แต่ฆาตกรเป็ใคร! เธอเหมือนจำอะไรไม่ได้ นึกได้แค่เห็นภาพลางๆและพูดอย่างพึมพึม: “ฉันในเวลานี้ของทุกวันฉันมักจะขึ้นไปข้างบนเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ แต่วันนั้นหลังจากที่ขึ้นมาถึงดาดฟ้าแล้วจู่ๆ รู้สึกเวียนหัว เหมือนจะเป็ลม เดินเซจนต้องอิงผนังไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงแต่ฉันรูสึกว่ามีใครสักคนตามฉันขึ้นมา และได้ผลักฉันหลังจากนั้นฉันก็ไม่รู้สึกตัวอะไรเลย”
ศาสตราจารย์ฮารุแน่ใจหรือว่ามีคนผลักคุณ” ยูคาริ ทำอะไรไม่ถูก..แต่ก็ไม่มีเงื่อนงำ
เมื่อศาสตราจารย์ฮารุได้ยินถาม ก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น และพยักหน้าอย่างมันใจ “ฉันไม่ได้ทำไรอะไรเพื่อป้องกันตัวเลยถ้าฆาตกรไม่ได้มีกำลังมากพอจะผลักฉันลงไปได้อย่างไร!”
ใช่! ยูคาริพยักหน้าอย่างเห็นดัวย และถามอย่าไม่แน่ใจ“ศาสตราจารย์ฮารุ คุณเคยมีเื่ขัดแย้งกับใครบ้างหรือไม่หรือคุณเคยทำให้ใครอกหักไหม หรือทำให้ใครโกรธจนคิดที่จะทำร้ายคุณ หรือฆ่าคุณ? หรือมีใครอิจฉาคุณ?
คำถามเหล่านี้ทำให้ยูคารินึกไปถึงนักศึกษาชายที่น่าสงสัยคนหนึ่งที่ยื่นอยู่ในที่เกิดเหตุและคาดเดาถึงแรงจูงใจในการฆ่าศาสตราจารย์ฮารุ
ศาสตราจารย์ฮารุเม้มมุมปากและพูดอย่างพึมพัม:“มีหลายคนที่ถูกฉันปฏิเสธและมีคนจำนวนมากที่อิจฉาฉันด้วย ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะ!”
สวยมากเกินไป เสน่ห์มากเกิดไปก็ไม่ดียูคาริพูดอย่างช่วยไม่ได้ “ศาสตราจารย์ฮารุ คุณเป็คนแบบนั้นฉันช่วยคุญไม่ได้จริงๆ!”
“ยูคาริ ช่วยฉันช่วย ฉันยังไม่อยากตาย!” ศาสตราจารย์ฮารุปฏิเสธที่จะไปยมโลกเพราะเธอรู้ว่ามีคนผลักเธอให้ตกลงไป แต่เธอก็ไม่รู้ว่าใครทำร้ายเธอและทำเพื่ออะไรเธอจะไม่ยอมไปยมโลกตราบใดที่เธอยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ!
“ฉันอยากช่วยเธอเหมือนกัน แต่ไม่มีหลักฐานอะไรเลยฉันก็ไม่รู้จะช่วยเธออย่างไร มาดูกันดีกว่าว่าตำรวจจะตัดสินคดีนี้อย่างไร!” ยูคาริได้แต่ภาวนาให้ตำรวจจับฆาตกรได้ ถ้าพบหลักฐานที่เกี่ยวข้องในที่เกิดเหตุก็สามารถที่จะหาตัวฆาตกรได้
ศาสตราจารย์ฮารุพยักหน้าเห็นด้วยกับวิธีการนี้
เป็ไปไม่ได้! ตำรวจตัดสินคดีของศาสตราจารย์ฮารุฆ่าตัวตายศาสตราจารย์ฮารุะโด้วยความโกรธจากหัวใจ เป็ไปไม่ได้ตำรวจตัดสินคดีแบบนี้ได้อย่างไร มันชัดเจน ที่จะต้องมีการฆาตกรรม ฆาตกร ฆาตกร!
หลังจากการสนทนานั้นศาสตราจารย์ฮารุ ได้ติดตามยูคาริไปทุกแห่ง ในเมื่อยูคาริเห็นเธอและพูดคุยกับเธอ!
“ใจเย็นๆ” ยูคาริพูดและตัดสินใจที่ขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้าของอาคารนั้น
－－ บนชั้นดาดฟ้าของอาคารเรียน
ยูคาริกางแขนออกไป และหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวชม:“ไม่แปลกใจที่คุณขึ้นมาบนนี้ทุกเช้า อากาศที่นี่ดีจริงๆ”
ศาสตราจารย์ฮารุเหวี่ยงยูคาริด้วยความโกรธ และลอยไปยังที่ที่เขายืนอยู่ในเวลานั้น และค่อยๆพูดว่า:“ฉันจะยื่นอยู่ที่นี่ทุกวันเพื่อต้อนรับการมาของวันใหม่”
418
