ณ คฤหาสน์หรูตระกูลอิศรา บ้านของ "จีจี้" หรือจักรพงศ์ เพื่อนที่พิมมี่สนิทที่สุดครอบครัวนี้ทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างและอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ ถึงจีจี้จะเกิดมาเป็ผู้ชายแต่หัวใจรักความเป็หญิงเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ โชคดีที่ครอบครัวเข้าใจและสนับสนุนทุกทางวันนี้สองเพื่อนซี้นัดกันมาทำขนมที่บ้าน เพราะจีจี้นึกสนุกอยากลองทำคุกกี้ขึ้นมา
ระหว่างที่พิมมี่กำลังตั้งอกตั้งใจหยอดแป้งลงบนถาดอบเธอก็เหลือบมองเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งกระดิกเท้าเคี้ยวขนมกรุบกรอบไปเรื่อยเปื่อยโดยยังไม่เริ่มทำอะไรสักอย่างพิมมี่เลยอดหัวเราะไม่ได้
"นี่พิมมี่... วันนี้นอนค้างบ้านชั้นเหอะนะอยากดูหนังผีอ่ะ ไม่มีเพื่อนดูด้วยเลย" จีจี้เอ่ยชวนเสียงอ้อน
"เอ้า ก็ดูกับ 'พี่เจมส์'สิ" พิมมี่ตอบ พี่เจมส์คือพี่ชายแท้ๆ ของจีจี้ที่แก่กว่าห้าปี
"อี๋! ไม่เอาอ่ะ" จีจี้ทำหน้าหยีใส่ทันที"มาดูด้วยเดี๋ยวก็หลับคาห้องชั้น นอนน้ำลายยืด แหวะ เหม็นจะตาย"
พิมมี่หัวเราะกับท่าทางของเพื่อน สองพี่น้องคู่นี้ถึงจะรักกันดีแต่ก็ชอบทะเลาะกันเป็ประจำ
"แล้วทำไมทำซะเยอะแยะเลยอ่ะ กินหมดเหรอ" จีจี้ขมวดคิ้วสงสัยเมื่อเห็นเธอหยิบถาดอบมาหยอดคุกกี้เพิ่ม
"อ๋อ... จะเอาไปฝากใครบางคนน่ะ"พิมมี่ตอบเสียงใส
"ห๊ะ! ใครยะ บอกมาเดี๋ยวนี้เลย ฝากใคร!"จีจี้ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตาโตเป็ประกายจับผิด
"ผู้มีพระคุณไง" พิมมี่หัวเราะคิกคัก
จีจี้หรี่ตามองด้วยความสงสัย ในขณะที่พิมมี่นึกย้อนไปในอดีต...ทำไมเธอจะจำคินน์ไม่ได้ล่ะ? เขาคือคนที่ให้เ้าปุกปุยตุ๊กตาหมีตัวโปรดกับเธอถึงตอนนั้นเธอจะแค่ 7 ขวบแต่ก็ยังจำได้ไม่ลืม ภาพผู้ชายตัวสูงใหญ่อุ้มตุ๊กตาหมีตัวโตสีชมพู คินน์ยังดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย เขาคงไม่รู้หรอก ว่าเ้าปุกปุยมันช่วยเธอได้มากแค่ไหน หลายคืนที่เธอนอนร้องไห้แล้วกอดเ้าปุกปุยหลับไปบางทีก็ฝันซ้ำๆ ว่าจมอยู่ใต้น้ำ แล้วเ้าปุกปุยก็ลงไปช่วยดึงเธอขึ้นมา นึกถึงตรงนี้พิมมี่ก็เผลอยิ้ม
"ผู้มีพระคุณอะไร ที่ไหนยะ ยัยพิมมี่!มีอะไรปิดบังชั้นป่ะเนี่ยะ เล่ามาเลยนะ!" จีจี้ที่คอยจ้องอยู่แล้วคาดคั้น
"ไม่มีซะหน่อย!"พิมมี่ส่ายหน้าดิกปฏิเสธเสียงสูง ก่อนจะถาม"แล้วเมื่อไหร่เธอจะยอมทำคุกกี้ของเธอสักทีห๊ะ ยัยจีจี้!"
พูดจบ พิมมี่ก็กำแป้งในมือปาใส่หน้าเพื่อนสาวทันที!
"กรี๊ด! ยัยพิมมี่ กล้าทำชั้นเหรอยะ!"จีจี้หวีดร้องลั่นด้วยความใ ก่อนจะคว้าแป้งมาปาสวนกลับไปบ้าง และแล้วห้องครัวก็กลายเป็สมรภูมิรบขนาดย่อมโดยมีแป้งเป็อาวุธพร้อมกับเสียงหัวเราะใสๆ ของสองสาวที่ดังไปทั่วบ้าน
เกือบสองทุ่มแล้วพิมมี่เพิ่งกลับมาถึงบ้าน สองแขนกอดกระปุกคุ๊กกี้ที่ทำเองไว้สามกระปุกขณะกำลังจะเดินเข้าบ้าน สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนยืนอยู่ตรงม้านั่งในสวนพิมมี่จึงเปลี่ยนทิศทางเดินเข้าไปหาทันที พร้อมกับส่งเสียงเรียก"พี่คินน์!"
คินน์หันขวับกลับมาตามเสียงเรียกนั้นทันที เห็นพิมมี่ที่กำลังเดินกอดอะไรบางอย่างเข้ามาใกล้แล้วตอนนั้นเอง ความรู้สึกแปลกๆ แบบเมื่อตอนกลางวันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง....เขายืนนิ่งบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร รู้แต่ว่ามันเกิดขึ้นทุกครั้งที่เขาเห็นเด็กคนนี้!
พิมมี่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าก่อนจะยื่นขวดโหลแก้วส่งให้เขา "คุกกี้ค่ะ พิมมี่ทำมาให้!" พูดพร้อมรอยยิ้มใสๆ
"แล้วพี่คินน์มาทำอะไรตรงนี้ล่ะคะ ตรงนี้ตอนกลางคืนยุงเยอะจะตาย"
"ขอบคุณค่ะ" คินน์รับขวดโหลมาถือไว้ พูดแล้วส่งยิ้มบางๆ ให้เพราะพูดอะไรไม่ออก
พิมมี่เห็นชายหนุ่มนิ่งเงียบไม่พูดอะไรต่อ เลยคิดว่าเขาอยากจะอยู่คนเดียว"งั้น... พิมมี่เข้าบ้านก่อนนะคะ" เธอเอ่ยลาพร้อมกับนึกบ่นอยู่ในใจ 'คนอะไร พูดด้วยยากชะมัด'
พิมมี่หันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปแล้ว แต่คินน์ยังคงยืนอึ้งอยู่ที่เดิมเขามองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั้นไป
ทำไมเขารู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ... แล้วยังรู้สึกเหมือน.....เจ็บงั้นหรือ? ไม่ใช่สิ มันโหวงเหวงในอกแบบบอกไม่ถูก เขาจำได้ว่าไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว!
2K
