เช้าวันต่อมา โชคนั่งคิดเล่นๆ ตรงหน้าบ้าน “ของกินในโลกนี้... น่าเบื่อไปนิด ข้าว ผัก เห็ด เนื้อจืดๆ ผลไม้ ถ้ามีน้ำหวาน เครื่องปรุงรสคงดี”
เขาหันไปบอกนินกับโอ “วันนี้ทุกคนยังขุดบ่อน้ำต่อ ผู้ใหญ่บ้านช่วยดูแลให้ พี่กับสองคนขับรถเข้าเมืองกันอีกสักรอบ”
นินยิ้ม “ได้ค่ะพี่”
โอตาเป็ประกาย “โอขับตามพี่ได้มั้ยคะ?”
ทั้งสามออกเดินทาง โชคขับรถตุ๊กๆ คันนำช้าๆ โอขับตามหลัง นินซ้อนข้างๆ
“คุ้นเคยรึยัง?” โชคหันไปถาม
โอตอบเสียงดังลมพัด “ก็เริ่มๆ พอได้แล้วพี่โชค! ดูไม่ได้ยากเท่าไหร่”
“ดีเลย ทำได้ดี!” โชคยิ้ม
รถสองคันวิ่งผ่านหลายหมู่บ้าน โชคะโบอก “โอ กับนิน เข้าไปในเมืองไปหาซื้อของนะ ลูกปัดพี่ให้ไปยี่สิบอัน จะซื้ออะไรก็ซื้อ คิดก่อนซื้อนะ ซื้อเยอะๆ ถ้าไม่ได้ใช้ไม่ได้กินมันก็เสีย ของใช้จะซื้ออะไรก็ซื้อเลย เหมือนเดิม ตอนกลับนินขับกลับ ปักหมุดทางกลับหมู่บ้านจำได้นะ”
นินพยักหน้า “จำได้ค่ะพี่!”
ทั้งสามแยกกันในเมือง โชคขับรถแยกไปดูร้านตีเหล็ก
พอไปถึง ลุงช่างกำลังยืนมองรถจักรยาน 3 ล้อคันแรกที่ทำเสร็จ โชคแวะทักทาย “ลุงครับ เป็ไงบ้าง? ทำรถจักรยานได้รึเปล่าจากพิมพ์เขียว?”
ลุงช่างยิ้มกว้าง “ทำได้แล้วหลาน! คนงานเข้าใจง่าย ทำตามแม่พิมพ์ ออกมาได้ดีเลย ชิ้นส่วนประกอบครบ”
โชคปั่นรถคันใหม่ดู “โอ้วว... ใช่ได้นิลุง! เป็ไงบ้างครับ?”
ลุงหัวเราะ “ยากนิดหน่อยแต่ก็น่าจะทำได้นะ หลาน”
“ดีเลยครับ ถือว่าเข้าใจแบบการสร้าง” โชคยิ้ม “ตอนเช้า ลูกชายลุงปั่นไปซื้อของในตลาด รถที่ผมเอามาขายให้ มีคนถามด้วยเหรอครับ?”
ลุงพยักหน้า “มี! คนถามว่าอะไรอ่ะ ดูสะดวกมากเลย มีขายรึยัง? ลูกชายลุงบอกยังไม่ขาย แต่เดี๋ยวก็คงจะมีขาย ตอนนี้ทดลองใช้ดูก่อน ของเล่นใหม่ ใช้สะดวกดี เขาเหมือนใช้งานง่ายมากๆ เลย ไปเร็ว ขนของกินกลับมาด้วย เห็นว่ามีคนสนใจเยอะดี แต่ก็ไม่รู้ถึงเวลาจริงๆ จะมีคนซื้อมั้ยนะ”
โชคหัวเราะหึๆ “มีคนสนใจแล้วก็ดีครับลุง เดี๋ยวรถคันอื่นๆ ทำเสร็จ ลุงค่อยขายจริงๆ รับรองปัง!”
ลุงช่างยิ้มแก้มปริ “ลุงจะเร่งทำเพิ่มแล้วหลาน!”
โชคนั่งยิ้มมุมปาก คิดในใจ “แผนการค้าขาย... กำลังเดินหน้าไปได้สวยเลย
3K
