ตอนที่11:ความตั้งใจสำคัญ
หลังจากไคน์ทั้งสามตกลงกันอย่างเรียบร้อยพวกเขาก็ใช้เวลาฝึกไคน์จนผ่านไปหลายเดือนไคน์สามารถควบคุมพลังได้ดีและสามารถใช้ได้ตามใจนึกถึงจะไม่สามารถใช้ได้แบบเต็มที่แต่มันก็เป็ผลลัพน์ที่ไคน์พอใจกับมัน
“พอได้ฝึกใช้เสทย์มนต์ก็ผ่านไปแล้วหลายเดือน…”
“นั่นสินะกว่าพวกเราจะจะฝึกจนถึงตอนนี้ก็ทำเอาเหนื่อยสุดๆเหมือนกัน”
แต่ถึงอย่างนั่นฉันดูเหมือนจะอยู่สบายพอตัวเลยแห๊ะ… อยู่ในคุกนี่ก็3ปีกว่าๆแล้ว แต่ก็สามารถทำอะไรหลายๆอย่างได้ทั้งหมดในโลกนี้ไม่มีนักโทษคนไหนสบายเท่าฉันแล้วหละนะ ฮ่าฮ่า….
“ว่าแต่นายไม่เป็อะไรจริงๆหรอนั่น?”
“หือ….อ๋อ ไอ่นี่หรอไม่เป็อะไรหรอก”
ไอรีนกังวลถึงรอยแปลกๆที่มักจะเกิดมาหลังจากที่ไคน์ใช้พลังอยู่บ่อยครั้ง
รอยพวกนี้ตอนแรกก็รู้สึกเจ็บๆก็จริงแต่พอผ่านไปเรื่อยๆฉันก็ไม่รู้สึกทรามานกับมันอีกเลย ถึงจะน่าสงสัยก็เถอะว่าทำไมจู่ๆก็โผล่ขึ้นและก็กลายเป็รอยถาวารไปสะแล้ว
ตุบ ตุบ ตุบ เสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามา
“ไงไม่ได้เจอกันนานนะ”
เสียงของท่านราชินีที่เข้ามาหาไคน์และไอรีน
“ท่านแม่…”
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ… ว่าแต่ท่านหายไปไหนมาตั้งนาน?”
“ข้ามีธุระสำคัญที่ต้องไปทำหนะ”
“งั้นหรอครับ?”
ฉันไม่ได้เห็นท่านราชินีมาตั่งแต่ก่อนที่จะถูกขังอยู่ที่นี่สะอีก เธอไปทำไรอยู่ที่ไหนกันนะ? ช่างมันเถอะรู้ไปเดี๋ยวก็กลายเป็เื่อีก
“สำเร็จไหมคะท่านแม่”
“แน่นอนสิข้าพาเขามาด้วยนะ… เชิญเข้ามาสิ”
หลังจากนั้นก็มีเสียงเท้าเดินออกมาจากในเงาก่อนที่จะหยุดลงจรงหน้าไคน์ เธอเป็ผู้หญิงสง่างามมีใบหูเรียวยาวผมสีบลอนด์และมีแววตาที่น่าดึงดูด
“ข้ามีนามว่าเซียร์ยินดีที่ได้รู้จัก”
ตัวละครใหม่เพิ่มมาอีกแล้วหรอเนี่ย!!! แถมรอบนี้ยังเป็เอลฟ์อีกต่างหาก สังหรณ์ใจถึงสิ่งเลวร้ายชะมัด
เซียร์ก้มลงมองหน้าไคน์อยู่เงียบๆสักพักก่อนที่จะอธิบายบางอย่างให้เขาฟัง
“ท่านเนี่ยช่าง… พิลึกคนจัง?”
“ห๋า?!!!!”
ไอคนที่อยู่ๆก็บอกคนอื่นว่าพิลึกคนหนะมันน่าพิลึกกว่าอีก อะไรของเขาหละเนี่ยอยู่ๆก็มาพูดจาใส่กันแบบนี้เลย?
“นี่ช่วยพูดกันดีๆหน่อยนะเซียร์”
“แล้วฉันพูดอะไรผิดไปงั้นหรอ?”
“ไม่…ไม่ผิดหรอกแต่ว่าวิธีการพูดนั่นหน่ะ..”
“ไม่เป็ไรหรอกครับ ถึงจะในิดหน่อยแต่ผมชินแล้ว”
“ข้าขอโทษแทนเซียร์ด้วยนะ”
“ว่าแต่คุณเซียร์มาทำอะไรที่นี่งั้นหรอครับ?”
“ฉันขอร้องให้เธอมาช่วยไขปริศนาในตัวของเ้าหนะ”
งั้นที่หายไปนานก็เพราะไปขอร้องเอลฟ์คนนี้เพื่อฉันเลยหรอเนี่ย ช่างน่าซาบซึ้งใจจริงๆ
“ในตัวนายมีอะไรแปลกอยู่ด้วยแห๊ะ”
“ครับ?…”
“ในร่างของนายเหมือนจะมีอีกคนอยู่ในนั้นด้วยนะสิ”
“เอ๊ะ….หมายความว่ายังไง?”
“ถึงจะไม่ค่อยแน่ชัดแต่ว่าเหมือนจะเป็…..”
“เป็อะไร…งั้นหรอครับ?”
“ช่างมันเถอะข้าเดินทางมาเหนื่อยแล้วขอข้าพักสักหน่อย”
“อะ….เอ๊ะ?!!!”
“ไว้เจอกันใหม่”
ห้ะ?!!! มาพูดให้คาใจแล้วก็จากไปเฉยเลยเนี่ยนะ ให้ตายเถอะ….
“ต้องขอโทษเ้าด้วยจริงๆนะแต่เธอก็คงเหนื่อยจริงๆนั่นแหละ”
“งั้นหรอครับ… งั้นก็ให้เธอไปพักเถอะครับ”
หลังจากนั้นราชินีและเซียร์ก็เดินออกไปจากห้องกักขัง
“อะไรกันเนี่ย?!!!!!”
“ใจเย็นๆก่อนสิ… ให้เวลาเธอสักหน่อย”
จากที่ฉันรู้มาอณาจักรลับแลที่เป็ที่อยู่อาศัยของเหล่าเอลฟ์อยู่ในอีกทวีปนึกที่ห่างออกไป ใช้เวลาทั้งหมดเดินทางมาที่นี่ก็คงลำบากไม่น้อย แต่มาทิ้งเื่คาใจไว้สะได้ ว่าแต่ว่าเถอะท่านราชินีก็สุดยอดจริงๆเลยที่สามารถพาเธอมาที่นี่ได้เนี่ย
อีกด้านนึง
“เป็ยังไงบ้างรู้อะไรบ้างไหม?”
“ยังไม่ค่อยเข้าใจแต่ว่าเหมือนไครอสตัวจริงยังหลับอยู่ในตัวเขาอยู่”
“แล้วมีวิธีที่จะช่วยเขาไหม”
“มีวิชาเวทย์ที่สามารถแก้เื่นี้ได้แต่… เธอจะยอมรับได้ไหมล่ะ (โซ)”
“หยุดเรียกกันแบบนั้นสักทีสิ เห้อ…. ว่าแต่ที่พูดว่าฉันจะรับได้ไหมหนะหมายความว่ายังไง?”
“มันเป็วิชาต้องห้ามยังไงหละเธอก็รู้หนิวิชาต้องห้ามมันมีสิ่งตอบแทนที่ต้องจ่าย”
“แล้วมันคืออะไรหล่ะ?”
“จะคืนชีวิตก็ต้องจ่ายด้วยชีวิตสิเื่ง่ายๆ”
“ถ้างั้นเอาชีวิตฉันแลกชีวิตเขาสะ!!!”
“คิดจะผิดสัญญาเลยหรอ? เธอก็รู้หนิว่าผิดสัญญา์แล้วจะเป็ยังไง?”
“ไม่… สัญญานั่นลุล้วงไปแล้วต่างหาก…”
“หมายความว่ายังไง?”
“เพราะภูติหนะเลือกคนใหม่แล้วยังไงหล่ะ”
“ยัยเด็กคนนั้นเองหรอ?”
“ใช่ ไอรีนเธอเป็ผู้สืบทอดคนใหม่แล้ว”
“งั้นหรอ… เธอนี่โง่สิ้นดี”
คิดจะใช้ชีวิตตัวเองแลกกับชีวิตไอคนแบบนั้นไปเพื่ออะไร? จิตใจมันไม่ยอมสู้ต่อไปอีกแล้ว
เซียร์เดินต่อไปอย่างเงียบๆก่อนที่จะหายตัวไปอย่างกระทันหันเธอเป็เอลฟ์ผู้มากความสารมารถเธอสามารถใช้วิชาเวทย์ต่างๆในโลกได้มากมายซึ่งนั่นก็คือหนึ่งในพลังที่เธอสามารถทำได้ก็คือเคลื่อนย้าย
ความจริงคือเธอสามารถเคลื่อนย้ายไปได้ทุกที่ขอแค่เธอจดจำสถานณ์ที่ที่จะไปได้เพียงแค่นั้น แต่เนื่องจากเธอเป็เอลฟ์ที่มีอายุมานานเธอสามารถไปได้ทุกที่เพราะเธอจำสถานที่ในอดีตที่เคยไปทั้งหมด
ถึงอณาจักรถูกสร้างทีหลังแต้ขอแค่ให้เซียร์รู้พิกัดไม่ว่าจะเป็อดีตหรือปัจจุบันเธอก็สามารถไปที่นั้นๆได้ตามใจนึก
ความสัมพันธ์ระหว่างเซียร์และราชินีโซเรนตาเรียคือศิษกับอาจารย์ในอดีตเซียร์พบเจอกับโซเรนตาเรียอยู่กลางหุบเขาท่าทางหมดเหี่ยวแรงและกำลังจะสิ้นใจเซียร์ตัดสิเนใจช่วยเธอเอาไว้ก่อนจะที่จะรู้สึกถึงพลังในตัวเธอ
เซียร์รู้สึกถึงพลังของภูติที่คอยหมุนเวียนอยู่รอบๆตัวเธอ ตามตำนานภูติเป็ดั่งพระเ้าที่คอยปกป้องพืนป่าให้เหล่าเอลฟ์มาตลอดถึงจะไม่เคยพบเห็นรูปร่างแน่ชัดแต่ในตำนานเผ่าภูติจะเลืออกผู้ติดตามเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น เพราะเหตุนั้นเซียร์จึงต้องคอยสอนอะไรหลายๆอย่างให้กับโซเรนตาเรีย เพื่อให้พลังภูติไม่สูญหายไป
เพราะเหตุนั้นราชินีที่เคยอาศัยอยู่ในอณาจักรเอลฟ์เลยจำสถานที่ได้จึงออกไปเพื่อขอความช่วยเหลือจากผู้รอบรู้นั่นก็คืออาจารย์ของตัวเธอเอง เธอใช้เวลาทั้งหมดเพื่อเดินทางและอ้อนวอนเซียร์อยู่นานกว่าที่เซียร์จะยอมช่วย
มนุษย์เนี่ยคิดอะไรแบบนี้ตลอดเลยหรือไงกันนะ โซฉันไม่อยากทำให้เธอต้องรู้สึกผิดหรอกนะแต่ไอคนที่เธออยากจะเอาชีวิตเข้าแลกนะมันไม่คิดที่จะมีชีวิตแล้วด้วยซ้ำแต่เพราะมีิญญามาแทรกอยู่ในตัว ถึงจะตายก็ตายไม่ได้เพราะสิทธ์ในการควบคุมร่างเป็ของเด็กนั่นอยู่
แต่จะว่าไปเ้าเด็กนั่นทำไมถึงได้ไปอยู่ในตัวของเขาได้กันนะ? คงไม่ชาแกใช่ไหมอย่าได้คิดที่จะเล่นอะไรแพลงๆเชียวหละ… (โรอา)
เอาเป็ว่าตรวจสอบไว้คร่าวๆแล้วเดี๋ยวค่อยคิดหาวิธีที่หลังแล้วกัน ไอเ้าิญญาไร้ร่างนั้นก็ดูไม่ได้แย่อะไรปล่อยไว้สักพักเถอะ
อีกฝั่งของพวกไคน์
“ว่าแต่อีริน่าไปไหนแล้วหละไม่เห็นมาสักพักแล้วนะ?”
“ถ้าอีริน่าละก็ตอนนี้ออกไปทำภารกิจอยู่หนะ”
“ว๊า…ขยันจริงๆเลยนะ”
“นั่นก็เพราะในอดีตตระกูลของเธอเคยสัญญาว่าจะคอยปกป้องอณาจักนนี้ไปตลอดกาลไม่ว่าจะผ่านไปกี่ยุคสมัยก็ตาม เพราะแบบนั้นเธอจึงทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องอณาจัรกนี้”
“แล้วทำไมเธอถึงไม่มียศหรืออำนาจอะไรเลยหล่ะ?”
“ก็เพราะเธอทำออกมาจากใจจริงยังไงหล่ะ”
“เธอมักจะทำตามไครอสเพราะเธอนับถือในตัวเขามากๆหนะ”
“งั้นหรอ?… ไครอสหนิคงเท่เอามากๆเลยสินะเนี่ย?”
“อืม….นั้นสินะ?”
ไคน์เห็นสีหน้าไอรีนที่เริ่มเศร้าขึ้นมาก็เงียบไม่พูดอะไร
“เอาเป็ว่านายก็พร้อมที่จะเป็อัศวินของอณาจักรแล้วเหลือเพียงแค่รอเวลาปล่อยตัวสินะ”
ถึงตอนแรกจะไม่รู้สึกอะไรเป็พิเศษแต่ตอนี้เริ่มกังวลเื่นั้นอยู่นิดหน่อยแล้ว ฉันเป็แบบนี้อยู่เสมอแหละทั้งที่ตัดสินใจลงมือทำอะไรสักอย่างก็มักจะทำแบบครึ่งๆกลางๆตลอด เพราะฉันคิดว่าเวลาล้มเหลวมันจะได้ไม่รู้สึกมาก แต่ว่าในโลกใหม่นี้ฉันจะเปลี่ยนตัวเองให้ได้
“นั่นสินะรอที่จะสบถคำแย่ใส่อีริน่าไม่ไหวเลยแห๊ะ”
“โห๋… จนกว่าจะถึงตอนนั้นฉันคงต้องอัดแกให้ยับก่อนสินะ?”
อีริน่าพูดพร้อมแพร่รังศีอัมหิตใส่ไคน์อย่างจัง
“มะ….มาจากไหนอีกเนี่ย?”
“เื่ของฉันอย่ามายุ่ง”
โกรธเข้าแล้วสิแบบนี้ซวยละไง แบบนี้มีหวังเจ็บตัวอีกแหงะแซะ…
“อย่าได้คิดที่จะทำเื่ไม่เหมาะสมกับร่างของท่านไครอสนะ!!!”
ผว๊ะ!!!!!! เสียงอิรีน่าตบหน้าไคน์อย่างจัง
เอ๊ะ!!! แต่นี่ก็ร่างไครอสนะเห้ย เธอก็ตบมาเต็มแรงเลยนี่หว่า…
“ขอโทษกั๊บ……”
“ว่าแต่อีริน่าเธอไปทำอะไรมางั้นหรอ?”
ไอรีนถามอีริน่าด้วยสีหน้าสงสัย
“พอดีท่านาาให้เข้าไปสืบบางเื่มาหนะท่านไอรีน”
“หือ?… เราองอะไรงั้นหรอ?”
“เื่นั้นตัวฉันไม่สามารถบอกท่านได้”
“โห๋ว… เื่ใหญ่พอตัวเลยสิอย่างงี้?”
ไคน์พูดแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“จิ๊… หุบปากแกแล้วอยู่เงียบๆไป!!!”
ผว๊ะ!!!!
ถามจริงน่าเธอนับถือไครอสจริงๆใช่ไหมเนี่ย ตบเอาๆอย่างนี้เหมือนเธอจะรู้สึกแค้นมากกว่านับถือสะอีกนะ…ยัยวิปริต
ผั๊วะ!!!!!
“เมื่อกี้แกกำลังคิดอะไรแย่ๆอยู่ใช่ไหมห๊ะ”
“……….”
526
