Age of war

ช่วงรุ่งอรุณของวันที่ 46 ของเกมส์แห่งสงคราม

***ปักษาผู้เป็นไท [เปอร์ไซด์]

“ฮ้าว~”

“ปี้~”

ทั้งหนูและออกไซด์ต่างส่งเสียงหาวลากยาวออกมากัน

“เช้าแล้วหรือ~ งืม~”

ช่างเป็นยามเช้าที่สดใสนัก

*โคร๊ก~*

เสียงท้องร้องคำรามได้ดังขึ้นมา

ตื่นปุ๊บหิวปั๊บ เป็นสัญญาณของสุขภาพที่ดีค่ะ~

ว่าแล้วก็ได้เวลาออกล่าเหยื่อหาอาหาร~

*เพล๊ง*

“อ๊ะ? ”

เกิดเสียงบางอย่างที่ฟังดูน่ากลัวดังขึ้นมาจากใต้กรงเล็บ

แล้วพอลองก้มลงไปมองดูถึงต้นตอของเสียงนั้น…

“หวาย แตกกระจายหมดเลย”

แท่นสีเขียวที่หนูใช้เกาะหลับนอนมาตั้งแต่เมื่อวาน มันได้พังลงมาเป็นชิ้น ๆ ไปแล้วละคะ

ดูเหมือนว่าพอหนูเริ่มกางปีกบิน เจ้าแท่งนี้ก็เสียสมดุลจนล้มลงมากระแทกพื้นค่ะ

นี่คงไม่ใช่ผิดของหนูหรอกใช่ไหมคะ?

ณ มิติแห่งทวยเทพ

“สงคราม [รอบนี้] เป็นพวกมันที่ถูกจัดการก่อนเป็นฝ่ายแรกอีกแล้วหรือนี่”

เทพเจ้าไร้หน้าพูดอย่างเบื่อหน่าย

“ครั้งนี้เป็นสงคราม [รอบที่เก้า] ใช่ไหมเทพไร้ขา? ”

“เอ๊ะ? ใช่แล้ว”

เหล่าเทพทั้งสามผู้สร้างและควบคุมกฏของโลกแห่งสงคราม ต่างเริ่มพูดคุยถึงทิศทางผลลัพธ์ของเกมส์แห่งสงครามรอบที่เก้ากัน

ใช่แล้ว โลกใบนี้ถูกสร้างสถานการณ์ให้มาทำสงครามกันถึงเก้ารอบแล้ว

คำพูดที่ว่าจะปลดปล่อยสู่สวรรค์ และจับผู้แพ้ลงสู่ขุมนรกที่ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดนั้น คือคำโกหกของเทพทั้งสาม

พวกเขาไม่คิดที่จะปล่อยของเล่นไปจากมือตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

คริสตัลแห่งชีวิตคือระบบที่เอาไว้ก่อร่างเนื้อขึ้นมาใหม่

วิญญาณจะถูกผูกติดกับกายเนื้อและคริสตัลของแต่ละเผ่า ไม่ว่าจะตายกี่สิบครั้ง ถ้าหากยังมีคริสตัลอยู่ ร่างวิญญาณก็จะได้ร่างเนื้อสำหรับใช้งานอยู่เรื่อยไป

แต่หากครัสตัลถูกทำลาย มันจะไม่มีการสร้างกายเนื้อขึ้นมาใหม่ แล้วคราวนี้ ถ้าหากถูกทำลายร่างเนื้อไป ก็จะเป็นความตายที่แท้จริงของโลกแห่งสงครามใบนี้

และเมื่อตายโดยที่ไม่สามารถไปเกิดที่คริสตัลได้ วิญญาณดวงนั้นก็จะไร้ที่สิงสู่ แล้วตกสู่ห้วงลึกอันไร้ที่สิ้นสุดของโลกใบนี้ไป

ถูกกักขังในความมืด รอคอยจนกว่าจะถึงวันที่พวกเทพทั้งสามจะหยิบดวงวิญญาณออกมาเล่นเกมส์สงครามรอบใหม่อีกครั้ง

แน่นอนว่าพวกเขาย่อมไม่ลืมที่จะลบความทรงจำในแต่ละรอบของเกมส์ออกไปก่อน

เทพทั้งสามทำเช่นนี้ซ้ำมาถึงเก้ารอบแล้ว

และแปดรอบที่ผ่านมา มีเพียงแค่ฝ่ายมนุษย์เพียงฝ่ายเดียว ที่สามารถยืนหยัดได้ถึงวินาทีสุดท้าย

หรือก็คือมีแค่มนุษย์เท่านั้น ที่สามารถรบชนะติดต่อกันมาได้ถึงแปดรอบ

และเหมือนกับทุกรอบที่ผ่านมา ฝ่ายโพรแคริโอตมักจะเป็นผู้ที่ถูกทำลายคริสตัลเป็นเผ่าแรกเสียทุกครั้ง

ณ ช่วงเวลาเดิม สถานการณ์เดิมไม่ต่างกัน ราวกับกำลังดูภาพย้อนหลังที่คุ้นเคย

“ทั้งแปดรอบที่ผ่านมา ยังไม่เจอทางแยกที่ชัดเจนเลยนะ ถึงจะแตกต่างบ้างในเนื้อหา แต่ภาพรวมยังคงเช่นเดิมเสียทุกครั้งเลย”

“แต่ครั้งนี้พวกเขาทำได้ดี เพราะสามารถรอดพ้นจากการโดนลูกหลงของสงครามวันแรกมาได้”

สงครามพันธมิตรในครั้งนี้ได้เกิดขึ้นซ้ำมาแล้วถึงแปดรอบเช่นกัน

และทั้งแปดรอบนั้น มันจะจบลงด้วยชัยชนะของกองทัพพันธมิตร โดยมีสองเผ่าที่พ่ายแพ้ไปคือเผ่าโพรแคริโอตและเผ่าอาร์โธร์โพดา

เผ่าโพรแคริโอตที่เสียคริสตัลไปนั้น พวกมันพยายามแบ่งตัวเป็นจำนวนมากเพราะหวาดกลัวจะสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ สุดท้ายเลยทำให้วิญญาณตัวเองถูกฉีกขาด แล้วกลายเป็นตัวเชื้อโรคที่ไร้ซึ่งสติปัญญาไป

ส่วนเผ่าอาร์โธร์โพดานั้น หลังจากที่ถูกทำลายครัสตัล ก็จะกลายเป็นทาสของเผ่าอื่น ๆ

พวกเขาที่ไม่อาจเกิดใหม่ได้ ไม่อาจให้กำเนิดทายาทได้ สุดท้ายจึงยอมทุกอย่างเพื่อให้พวกกองทัพพันธมิตรไว้ชีวิตพวกเขา จนกลายเป็นทาสสงครามไปอย่างน่าเวทนา

นี่คือชะตากรรมของทั้งสองเผ่าจากทั้งแปดรอบที่ผ่านมา

“สงครามรอบที่เก้าคงไม่ต่างจากทุกครั้ง ช่างน่าเบื่อจริงนะเทพไร้ขา เทพไร้แขน”

เทพไร้หน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่าย

“อืม…”

แต่เทพไร้แขนกลับคิดต่างออกไป

“ไม่ใช่หรอก ครั้งนี้… น่าจะเจอทางแยกแล้วละ”

“ทำไมถึงคิดเช่นนั้นละเทพไร้แขน? ”

“พวกเผ่าปักษาคือเหตุผล… ดูนั่นสิ พวกมันกำลังเตรียมกองทัพที่จะบุกพวกมนุษย์แล้ว และคงเริ่มในวันพรุ่งนี้”

“จริงอยู่ว่าทุกรอบการปะทะระหว่างของมนุษย์กับปักษานั้น มักเกิดขึ้นหลังจากสงครามพันธมิตร เพียงแค่ว่ารอบที่เก้าเกิดขึ้นเร็วกว่าปกติ คงไม่ต่างจากเดิมเท่าไหรหรอกมั้ง? ”

“ไม่ มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเลยเทพไร้หน้า”

เทพไร้แขนโต้แย้งอีกครั้ง

“รอบที่เก้านี้… พวกเผ่าปักษามันรับรู้ถึงอันตรายของเผ่ามนุษย์ได้ตั้งแต่วันแรก ถึงไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหวาดกลัจากทั้งแปดรอบนั้น มันได้ฝั่งลึกลงไปในวิญญาณของพวกมันแล้วหรืออย่างไร แต่พวกปักษาก็ได้ส่งเจตจำนงอันตรายของเผ่ามนุษย์ มาสู่รอบที่เก้าเป็นผลสำเร็จได้อย่างที่เห็น”

เหตุการณ์ที่เผ่ามนุษย์ถูกเผ่าปักษาโจมตีในวันแรกนั้น พึ่งจะมีในสงครามรอบที่เก้าเป็นครั้งแรก

“ถึงจะรู้ว่าอันตราย แต่ถ้าไม่ชนะ ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกันหรอก ข้าไม่เห็นว่ากองทัพขยะของเผ่าปักษา จะสามารถเอาชนะเทคโนโลยีของมนุษย์ ณ ตอนนี้ได้เลยนะ”

“แต่ข้าว่าต่าง เพราะผลลัพธ์ของการกระทำเพียงเล็กน้อย มันอาจนำมาซึ่งทางแยกที่ยิ่งใหญ่ได้”

เทพไร้แขนพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นขึ้น

“เอาละ พวกเรามาเฝ้าดูผลลัพธ์ของสงครามรอบที่เก้าต่อกันเถอะ”

***นักรบไร้นินทรา [สเลบ]

“สเลบ เจ้าทำได้ดีมาก”

“ขอบคุณสำหรับคำชมครับท่านองค์ราชินี

ในที่สุดองราชินีทั้งห้าก็รักษาตัวจนมีแรงกลับมาบัญชาการต่อได้อีกครั้ง

ที่ห้องบัญชาการรบฉุกเฉิน ซึ่งสร้างอย่างเร่งด่วนอยู่ภายในห้องโถงคริสตัลนั้น มีเพียงแค่ผมกับองค์ราชินีแฟตอยู่เพียงสองคนเท่านั้น

ส่วนคนอื่น พวกเขากำลังไปจัดทัพเตรียมรับมือศัตรูอยู่

“กลยุทธ์ของเจ้าเมื่อวานช่างน่าตกใจนัก แม้แต่ฉัน ยังไม่สามารถคิดแผนการเช่นนั้นออกมาได้เลย”

“กล่าวเกินไปแล้ว กระผมเพียงแค่ใช้กับดักที่ท่านราชินีเตรียมเอาไว้ เอามาสานต่อก็เท่านั้นเองครับ”

“เจ้าช่างถ่อมตนยิ่งนัก สเลบ… เจ้ามีความเห็นยังไงกับแนวทางการรบหลังจากนี้บ้าง? ”

ราชินีแฟตถามความเห็นจากผมด้วยน้ำเสียงที่สุภาพมาก ผิดกับทุกทีที่ชอบด่าเป็นชุดใส่ผม

อืม… สมองของท่านมีไปกระแทกที่ไหนเข้าหรือเปล่าเนี่ย?

“พวกเราควรชิงโจมตีไปที่อาวุธของศัตรูก่อนครับ”

“หมายถึงอาวุธที่ร้ายแรงของพวกปีศาจน้อยตามที่เจ้ารายงานมาใช่ไหม? ”

“ใช่ครับ ถึงอาวุธที่กระผมเห็นมานั้นมีพลังรุนแรงมากกว่า แต่ที่พวกมันนำมาใช้ในสงครามครั้งนี้ ก็มีอนุภาพมากพอถล่มทั้งปราสาทหลังนี้ได้แล้วครับ”

กองกำลังที่เหลืออยู่ของพวกเรามีเพียงสี่แสนนายเท่านั้น

ทหารที่รอดชีวิตจากเมื่อวานนั้น มีบางส่วนที่ทนพิษจากบาดแผลไม่ไหว แล้วตายลงไปในช่วงกลางดึกไป

และด้วยแผนการลอบโจมตีที่ล้มเหลวไม่เป็นท่าจากเมื่อคืนที่ผ่านมา เลยทำให้สถานการณ์ปัจจุบันเลวร้ายมากยิ่งขึ้น

อาวุธที่ได้มาจากการลอบโจมตี มีเพียงแค่หยิบมือเดียวเท่านั้น

อีกทั้งการลอบสังหารผู้บัญชาการยังล้มเหลวด้วย

ผมไม่เชื่อว่าการโจมตีที่อุกอาจของคอมมิว จะสามารถสังหารระดับผู้บัญชาการลงได้ตามอย่างที่ปากพูด

ทั้งที่สั่งเอาไว้แล้วว่าอย่าส่งคนไปเยอะ เพราะเดียวมันจะเด่นเกินไปนะ

ผมมองและใช้งานคนไม่เป็นเอง

“เนื่องจากการลอบโจมตีเมื่อคืนผิดพลาดหลายอย่าง อาวุธที่ควรมีไว้ในมือ จึงมีไม่เพียงพอดำเนินแผนการโจมตีเพื่อป้องกันครับ”

แผนการเดินคือการใช้กลยุทธ์ป้องกันเต็มสูบอยู่บนตัวปราสาท แล้วใช้อาวุธอันทรงพลังของจอมมารตอบโต้กลับไป

“เนื่องจากอาวุธที่ใช้ตอบโต้มีน้อยกว่าที่คิด กระผมจึงขอเสนอให้โจมตีโดยเน้นไปที่อาวุธของศัตรูแทนกองทัพครับ”

ศัตรูมีกองทัพอากาศ หากอาวุธที่ร้ายแรงมีไม่เพียงพอ นั่นย่อมหมายถึงไม่สามารถป้องกันการโจมตีจากภาคพื้นอากาศได้

หญ้าเมาที่เอาไว้ใช้รมควันเองก็หมดแล้วเช่นกัน

ไม่เหลืออะไรเอาไว้ให้เผาสำหรับรมควันพวกที่บินอยู่บนฟ้าอีกต่อไปแล้ว

ดังนั้นการเน้นทำลายอาวุธศัตรู แล้วล่อให้ศัตรูบุกเข้ามาในดินแดนใต้ดินของพวกเรา มันคงเป็นการฉลาดกว่า

ถ้าศัตรูอยากจะทำลายครัสตัลของพวกเรา ยังไงพวกมันก็ต้องบุกลงมาในเส้นทางใต้ดินที่คับแคบแห่งนี้

“ขอบคุณสำหรับความเห็นนะสเลบ”

ดูเหมือนว่าราชินีแฟตจะยอมรับความเห็นของผม

“งั้นผมขอตัว”

ตอนนี้สมควรแก่เวลาออกรบแล้ว

“เดียว! ”

แต่ราชินีแฟตกลับส่งเสียงรั้งตัวผมเอาไว้

เธอจ้องมาที่ใบหน้าของผมด้วยดวงตาสีแดงแวววาว

ผิวของเธอเริ่มแผ่ไอร้อนออกมาให้เห็น

“สเลบ… ฉัน.. ฉันนะ”

ผมรู้สึกได้

รู้สึกได้ถึงอารมณ์อันร้อนแรงของท่านองค์ราชินี

“สเลบ…ฉันนะ รู้---”

และความร้อนแรงนั้นก็มีเป้าหมายมาที่ตัวผม

“---รู้สึก ... ว่าแกช่างขี้เกียจยิ่งนัก! มัวยืนบื้ออะไรอยู่! รีบไสตูดไปออกรบได้แล้ว! อย่าคิดว่าวางกลยุทธ์เก่งแล้วจะมาอู้งานได้นะยะ! ”

ใช่แล้ว เป็นอารมณ์ร้อนแรงที่เต็มไปด้วยโทสะอะนะ

ผมรีบวิ่งออกมาข้างนอกห้องโดยทิ้งองค์ราลินีที่ใบหน้าเริ่มเป็นสีแดงเอาไว้ที่ข้างหลัง

“ยังมัวอ้อยอิ่งที่หน้าห้องอีก! รีบไปแนวรบได้แล้วไป! ”

ให้ตายสิ ยัยป้านี่ยังปากเสียไม่เปลี่ยนเลยวุ้ย

อยากเปลี่ยนไปรับใช้องค์ราชินีท่านอื่นจริง ๆ ว้อย

***ราชินีแห่งความหยาบคาย [แฟต]

สเลบมันวิ่งออกไปไกลแล้ว

ให้ตายสิ เพราะบรรยากาศพาไปแท้ ๆ ฉันเลยเกือบหลุดพูดออกไปว่า “ช่วยมาเป็นองค์ราชาของฉันทีเถอะ”

เกือบไปแล้ว ถ้าพูดออกไป ฉันคงเข้าหน้ามันไม่ติดแน่นอน

ฉันเลยทำเนียนด่ามันแทน

ยังไงคนฉลาดอย่างสเลบคงไม่รู้สึกผูกใจเจ็บที่โดนด่าอยู่แล้วละ

หวังว่าจะเป็นแบบนั้นอะนะ

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

“กองทัพทุกนายเตรียมพร้อมรบ! ”

“โอ๊ว! ”

เสียงคำรามสงครามของคุณทอมได้ดังกู่ก้อง

กองทัพจากทั้งสี่ทิศเริ่มเตรียมพร้อมที่จะบุกโจมตีในวันที่สองกันแล้ว

ฉันเห็นเผ่ายักษ์จำนวนหนึ่งเริ่มลงไปเตรียมสร้างสะพาน

และอีกส่วนหนึ่งกำลังเตรียมตัวรบจากบนหลังมังกรที่บินบนฟ้า

เผ่ามนุษย์นกกางปีกบินทะยานไปทั่วฟ้าเช่นกัน

พวกภูติแสงเองก็บินว่อนพร้อมกับร้องเพลงอย่างเริงร่า

ช่างเป็นภาพการรวมทัพหลากเผ่าพันธุ์ที่ดูแปลกตายิ่งนัก

“รู้สึกคุณเคยกับภาพนี้จัง”

“เธอคงเห็นมาจากภาพหนังสือนิยายสักเรื่องละมั้ง? ”

แอร์บาส์รตอบข้อสงสัยให้กับฉัน

แต่ฉันมั่นใจว่านี่ไม่ใช่ภาพจากหนังสือนิยาย

ฉันรู้สึกราวกับว่าเคยผ่านเหตุการณ์ที่คล้ายแบบนี้มาแล้ว

“ทหารปืนใหญ่ เตรียม---”

คุณทอมที่ขี่เพกาซัสบินอยู่บนท้องฟ้า ได้คำรามก้องออกมาอีกครั้ง

แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันสับดาบลงมาเพื่อเป็นสัญญาณยิงปืนใหญ่

*บรึ้ม! *

เสียงปืนใหญ่ก็ได้คำรามลั่นขึ้นดังขึ้นมาก่อน

ลูกกระสุนปืนใหญ่จำนวนยี่สิบนัดได้ลอยตรงมาทางฝั่งของพวกฉัน

“กรี๊ด!? ”

ม้าปีศาจของฉันตื่นตกใจเพราะแรงสั่นสะเทือนที่ไม่คาดคิด

มันยกสองขาหน้าขึ้น จนเกือบทำให้ฉันหล่นลงมา

กลุ่มควันสีดำขนาดเล็กได้พวยพุ่งขึ้นมาบนยอดกำแพงทางทิศตะวันตกที่พวกเราอยู่

โชคดีที่กระสุนทั้งยี่สิบนัดร่วงใส่พื้นที่โล่ง จึงทำให้ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บกัน

“ปืนใหญ่ที่ถูกขโมยไปเมื่อคืนตามรายงานเรอะ หน่วยปืนใหญ่ ยิงโต้กลับ! ”

พวกเรายิงสวนด้วยกระสุนปืนใหญ่ที่มีจำนวนมากกว่าอย่างล้นหลาม

กระสุนปืนใหญ่ชุดแรกจำนวนห้าร้อยนัดได้ยิงถล่มปราสาทศัตรูจนเสียหายไปถึงหนึ่งในสิบ

“ชุดที่สอง ยิง! ”

ระหว่างที่ปืนใหญ่ชุดแรกบรรจุกระสุน ปืนใหญ่ชุดที่สองก็ได้ถูกยิงออกไป

แล้วต่อด้วยชุดที่สาม ชุดที่สี่

ยิงอย่างต่อเนื่องวนไปเรื่อยไม่รู้จักจบสิ้นเช่นนี้

และในตอนที่พวกเรายิงปืนใหญ่ชุดที่หกออกไปนั้น

*บรึ๊ม! *

กระสุนปืนใหญ่ของศัตรูก็เริ่มยิงสวนกลับมาอีกครั้ง

และมันพลาดเป้าไปอย่างไม่น่าให้อภัย

“หยุดยิง! ”

หลังจากยิงถล่มไปได้ราวสิบนาที ปราสาทของศัตรูก็เริ่มมีสภาพที่ไม่น่าดู

พื้นที่กว่าครึ่งได้ถูกถล่มทำลายทิ้งไปแล้ว

แต่กลับไม่มีการส่งกำลังออกมาต่อต้านจากศัตรูเลย

“คงเปลืองกระสุนเปล่าแล้วละ”

ฉันพูดกับตัวเอง

การที่ศัตรูไม่สนใจปราสาท แสดงว่าฐานทัพที่แท้จริงนั้นอยู่ใต้ดิน

พวกเราคงต้องบุกลงไปหาพวกมันในใต้ดินนั้น

“อีกไม่นานจะได้ลุยแล้วสินะ”

ฉันบ่นกับตัวเองพร้อมกับมองไปที่กองทัพของพวกยักษ์

เนื่องจากไม่มีการต่อต้านด้วยธนูของศัตรู จึงทำให้การสร้างสะพานเป็นไปอย่างราบรื่น

ส่วนการถล่มปราสาทนั้น ตอนนี้พวกหน่วยรบทางอากาศกำลังรับหน้าที่ต่อ

แล้วฉันก็ได้เห็นเรื่องน่าตกใจบางอย่าง

“เวทมนต์!? ”

ปีกของภูติแสงเริ่มเปล่งแสงสว่างออกมา

ลมพายุขนาดใหญ่ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกภูติแสง ก่อนจะควงสว่านกระหน่ำใส่ปราสาทของศัตรู

“เวทมนต์! แอร์บาส์ร เห็นนั้นมั้ย!? เวทมนต์ละ! ”

ฉันแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าเวทมนต์จะมีอยู่จริง

พวกภูติแสงที่มักปรากฏในเทพนิยายนั้น พวกมันสามารถใช้เวทมนต์ได้จริง ๆ ด้วย!

***นักรบไร้นินทรา [สเลบ]

*บรึ๊ม! *

“ทุกหน่วยถอนกำลัง! ปราสาทจะทนไม่ไหวแล้ว รีบลงไปเส้นทางใต้ดินด่วน! ”

ผมกับลูกน้องอีกหนึ่งร้อยคนนั้น กำลังเดินภายในเส้นทางของปราสาทที่คัดแคบกันอยู่

ผมยังอ่อนหัดจริง ๆ นั่นละ

ถึงจะยึดอาวุธศัตรูมาใช้ แต่ถ้าใช้ไม่เป็นก็ไร้ค่า

พวกเราไม่สามารถใช้มันยิงให้เข้าเป้าได้เลยแม้แต่นัดเดียว

และการบรรจุกระสุนใหม่ยังทำได้ช้ามาก

อีกทั้งยังเกิดอุบัติเหตุอย่างกระสุนระเบิดคาอาวุธอีกด้วย

“โชคดีที่ราชินีแฟตสั่งให้ทุกคนประจำการใต้ดิน ไม่ใช่ที่ปราสาท”

กองทัพส่วนใหญ่ต่างประจำการอยู่ที่เส้นทางวงกตใต้ดินกันแล้ว

ปราสาทขนาดใหญ่ที่ไร้ผู้คนนั้น มันไม่มีค่าอะไร ดังนั้นจะถล่มเท่าไหรก็เชิญทำไปเถอะ

“ (สเลบ เริ่มแผนการน้ำวนได้) ”

“ (รับทราบ) ”

ผมรีบพาทหารไปที่เส้นทางระบายน้ำของเมือง

อุโมงค์ใต้ดินขนาดใหญ่ใต้ผืนเมือง มีกำแพงหินขนาดใหญ่อุดปิดเอาไว้อยู่

“เปิดกำแพงระบายน้ำได้”

รอกขนาดยักษ์ได้ถูกหมุนจากแรงของมดทาสจำนวนห้าสิบคน

มันเป็นหินที่หนักขนาดนั้นนั่นละ

น้ำปริมาณมหาศาลได้ไหลทะลักเข้ามาสู่ทางระบายน้ำใต้ดินที่กว้างกว่างหนึ่งร้อยเมตรแห่งนี้

แบบนี้เพียงแค่นาทีเดียว น้ำที่ขังอยู่ในเมืองข้างบนคงแห้งเหือดหมดแน่

เอาละ ได้เวลาย้ายเวทีต่อสู้มาที่ใต้ดินแล้วสินะ

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

กองทัพที่รับหน้าที่สร้างสะพาน คือกองทัพของแคนตาลูปกับเชอรี่

ถึงกองทัพของพวกเขาจะเสียหายไปมากจากกับดักของศัตรู แต่พวกเขาก็ยังมีกำลังพลเหลือรอดกลับมาได้หยิบมือหนึ่ง

ดังนั้นพวกเขาจึงเสนอตัวแก้มือรับภารกิจเสียงตายในแนวหน้าอย่างการสร้างสะพานเชื่อมฝั่งด้วยตนเอง

กองทัพจำนวนที่เหลือเพียงห้าพันคนของขุนนางแคนตาลูป กับทหารช่างอีกห้าพันคนของขุนนางเชอรี่นั้น กำลังใกล้ที่จะถึงพื้นดินตรงฐานของปราสาทฝ่ายศัตรูแล้ว

ไม่มีการต่อต้าน และไม่มีการวางกำลังพลปรากฏให้เห็น

ดูก็รู้แล้วว่ามีกับดักวางเอาไว้

“ขุนนางแอปเปิ้ลเลือดเย็นชะมัดยาด”

เพราะรู้อยู่แล้วว่าจะมีกับดัก ขุนนางแอปเปิ้ลจึงใช้กองทัพที่เหลือน้อยนิดของแคนตาลูปกับเชอรี่ในฐานะของหมากที่ทิ้งได้

เอาเถอะ พวกมันอยากบ้าบุกแบบไม่สนใจคำสั่งเองนี่ ถือว่าเป็นบทลงโทษที่ดีแล้วละ

จะว่าไป ความจริงแล้วข้าเองก็เกือบบุกไปโดยไม่สนใจคำสั่งอีกคนเหมือนกันนี่นะ ฮะ ฮะ ฮะ

“...บานา กระแสน้ำดูแปลก ๆ หรือเปล่านั่น? ”

“เริ่มแล้วเรอะ? ”

แครอทที่ยืนอยู่ข้างกายข้าได้เอยออกมาเช่นนั้น

จากบนยอดกำแพงทางทิศเหนือแห่งนี้ สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ว่าน้ำที่ขังอยู่ในเมืองกำลังเคลื่อนไหว

มันเริ่มหมุนวนเป็นกระแสคลื่นที่รุนแรงขึ้น

“พวกมัน… ระบายน้ำออกเพื่อสร้างเป็นน้ำวน!? ”

น้ำวนขนาดยักษ์ได้ปรากฏขึ้นที่กลางเมืองของศัตรู

กระแสน้ำนั้นถูกดูดจมลงไปในผืนดิน

เกลียวคลื่นที่ไม่ควรปรากฏขึ้นนั้น ได้พัดพาทุกสิ่งให้จมลงไปในน้ำวน

ทั้งอาคารดิน บ้านเมืองของพวกมันเอง

รวมไปถึงสะพานชั่วคราวที่พวกขุนนางเชอรี่กับแคนตาลูปพึ่งสร้างขึ้นมาด้วย

กระแสน้ำได้พัดจนสะพานพังทลายลงมา

ทหารจำนวนหนึ่งหมื่นคนได้ถูกพัดไปกับกระแสน้ำ

ขุนนางเชอรี่กับแคนตาลูปเองก็ถูกดูดกลืนจมหายไปเช่นกัน

“...มีกับดักจริง ๆ ด้วย”

ดีแล้วที่ไม่บ้าส่งกองทัพไปเยอะ ไม่งั้นคงเกิดความสูญเสียเป็นจำนวนมากแน่

ระดับน้ำได้ลดลงอย่างรวดเร็วจนเห็นผืนดินปรากฏขึ้นตรงหน้า

เส้นทางบุกได้ถูกเปิดออก

“ถึงจะเป็นแผนที่ทำลายสะพานและกำลังพลส่วนหนึ่งของพวกเรา แต่แบบนี้ไม่ใช่ว่าเป็นการเพิ่มความสะดวกในการบุกหรอกหรือ? ”

ข้าพึมพำกับตัวเอง

แผ่นดินผืนกว้างตรงหน้านี้ จะสามารถทำให้กองทัพพันธมิตรของพวกเราบุกเข้าตีปราสาทได้จากทุกทิศทาง

แบบนี้สู้ปล่อยให้พวกเราบุกมาจากเส้นทางของสะพานอันคับแคบ มันจะไม่ป้องกันง่ายกว่าหรอกหรือ?

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกบานา เจ้าพวกนี้มันมุดดินได้ไม่ใช่หรือยังไง? ”

ในตอนนั้นเองที่ขุนนางแอปเปิ้ลชี้ทางสว่างให้ข้า

“หรือว่า…”

“ใช่แล้วละ”

ขุนนางแอปเปิ้ลชี้ตรงไปที่ปราสาทของศัตรู แต่ไม่ใช่ข้างบน แต่เป็นตรงฐานของปราสาทนั้น

“ศัตรูมันกำลังเชื้อเชิญให้พวกเราเข้าไปในรังใต้ดินของพวกมันยังไงละ”