1
เมญ่า
“เมญ่า เมญ่า…”
มีเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายที่ฟังดูไม่คุ้นหู กำลังเรียกชื่อของใครสักคนดังเข้ามารบกวนโสตประสาท แต่ช่างหัวเขาเถอะนั่นไม่ใช่ชื่อฉันสักหน่อย ฉันชื่อชารีนย่ะ ไปเรียกกันที่อื่นไป๊ คนจะนอน -*-
ไม่รู้ว่าตัวเองผล็อยหลับไปั้แ่เมื่อไหร่ หรืออาจจะเป็เพราะฤทธิ์ของยาที่พยาบาลฉีดให้ จำได้ว่าฉันกำลังตั้งตารอคนบางคนอยู่ อยากรู้ว่าเขาเห็นฉันในสภาพนี้เขาจะรู้สึกยังไง หึ ฉันเตรียมจะงอแงใส่เขาให้ฉ่ำเลยนะเนี่ย ถ้าเขาไม่ง้อฉันด้วยชาบู หรือบุพเฟ่ต์ชุดใหญ่ ฉันจะไม่ให้อภัยเขาเลยตลอดชีวิต
“เมญ่า…”
“อุ้ย!” จู่ๆไอ้บ้าที่เรียกชื่อเมญ่าๆนั่น ก็ดึงผ้าห่มที่ฉันคลุมโปงออกอย่างไม่ทันตั้งตัว ฉันมองหน้าเขาตาเขียว มารยง มารยาทอยู่ไหน นี่ไม่ติดว่าแขนเข้าเฝือกนะ แม่จะต่อยหน้าหงายไปเลย
“เมญ่า พระเ้า คุณปลอดภัย” ปากไม่ว่าเปล่า หมอนั่นดึงฉันไปกอดด้วย กรี๊ด ฉันจะบ้า นี่ฉันโดนลวนลามกลางโรงพยาบาลเหรอวะเนี่ย แกไม่รู้เหรอว่าฉันเป็ใคร ไม่มีใครแตะต้องร่างกายฉันได้ นอกจากแฟนฉันคนเดียวเท่านั้น!!!
“ออกไปนะ!!”
ฉันรวบรวมกำลังทั้งหมด ผลักเขาให้ถอยออกไป เขาเซเกือบล้มแต่ยังทรงตัวได้ (อย่างหล่อเท่) สีหน้าเขาอึ้ง สับสนระคน แหมๆ คิดว่าฉันเจ็บอยู่จะไม่มีแรงต่อต้านหรือไงยะ คนอย่างชารีนเนี่ย สู้กับไดโนเสาร์ยังได้เลย โฮะๆ >O