ลอร์ดวิลฟอร์ดหลังจากเข้าปะทะนับชั่วโมงบัดนี้เขานั่งหลับอยู่บนกำแพงเมือง
“ใช่! นั่งหลับกลางสนามรบเนี่ยแหละ” ตัวลอร์ดวิลฟอร์ดเองไม่ได้อ่อนล้าขนาดนั้นแต่เพื่อความปลอดภัยเขาต้องเก็บแรงไว้ เมื่อกี้ที่เขาปะทะมีมอนส์เตอร์ระดับสูงเพียงตัวเดียวเท่านั้น ซึ่งด้วยปริมาณมอนส์เตอร์ระดับนี้ไม่มีทางมีระดับสูงเพียงตัวเดียวเป็แน่ อย่างต่ำๆก็ต้องสิบตัวหรืออาจจะมากถึงสามสิบตัวก็ได้แล้วแต่โชควาสนา ดังนั้นเขาต้องออมแรงไว้ให้มากนี้คือสิ่งที่เขาควรทำที่สุดในตอนนี้
หลังจากการละเลงเืของหลอดวิลฟอร์ด ทัพใหญ่ของพวกปีศาจหาได้ถอยไปไม่พวกมันกลับดาหน้าเข้ามาบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม ‘พวกมันมีสมอง’ และเหตุผลที่พวกมันบุกเข้ามาทั้งที่ถูกฆ่าล้างไปขนาดนั้นก็คือคน ที่ฆ่าพวกมันถอยกลับไปแล้ว นี้ย่อมเป็โอกาสที่พวกมันจะบุกได้โดยไม่ถูกล้างเผ่าพันธ์อีกรอบ
และพวกมันก็คิดถูกลอร์ดวิลฟอร์ดไม่ได้ลงมือจริงๆ เวทนับร้อยถูกยิงออกจากเหล่าทหารบนกำแพงเป็ด่านแรก แน่นอนว่าเหล่าทหารก็ถูกยิงกลับแต่ด้วยความได้เปรียบด้านตำแหน่งทำให้พวกเขายิงได้ไกลกว่าพอจะกดดันได้รวมทั้งก็มีจอมเวทย์ส่วนหนึ่งรับหน้าที่ป้องกันโดยเฉพาะ การปะทะดำเนินไปอย่างยาวนานทั้งสองฝ่ายล้วนาเ็ก็ผลัดกันเข้าตีผลัดกันถอย แต่พวกปีศาจยังไม่อาจเข้าประชิดกำแพงเมืองได้ การปะทะดำแนินไปหลายชั่วโมงมีทหารพลาดาเ็หลายสิบนาย ในขณะที่กองทัพปีศาจกลับตายไปประมาณร้อยตัวเท่านั้นแม้จะาเ็มากแต่ไม่ได้ถึงขั้นเสียชีวิต เหล่าทหารราบก็ยังไม่ได้ออกรบด้วยซ้ำ
เวลาค่อยๆไหลผ่านการปะทะดำเนินไปเรื่อยๆจนเหล่าทหารเริ่มอ่อนล่าไม่น้อย แสงแดดค่อยๆฉายออกมาบ่งบอกวันใหม่ได้เข้ามาเยือนเหล่าทหารกล้าเป็ที่เรียบร้อย
อาเทอร์ลืมตาตื่น
“หยุดยิง! ถอยไปพักกันก่อน” นี้คือคำพูดแรกของเขาหลังจากตื่นสิ้นเสียงเขาก็กระดกน้ำข้างกายก่อนจะพุ่งออกไปยืนเด่นกลางสนามรบ แสงแดดส่องกระทบฉายใบหน้าอันองอาจให้ปรากฏ รอยยิ้มเหี้ยมค่อยๆคลี่ออกฉายบนใบหน้าสร้างภาพเทพายืนเด่นกลางสนามรบอีกครา
กรรนนนนนน!!
เสียงะโก้องของเหล่ามอนส์เตอร์คำรามดังทั่วทุกแห่งหนราวกับพวกมันพูดคุยกัน และใช่มันคุยกันสิ้นเสียงคำรามพวกมอนส์เตอร์ก็ถอนทัพทันที
อาเทอร์หาได้ตามไปล้างโคตรมันใหม่เขากลับไปยืนเด่นบนกำแพงอีกครา เขาเผยตัวเพื่อสร้างเวลาหยุดพักให้กับเหล่าทหาร หลังยืนอยู่บนกำแพงสักพักก็มีนายทหารคนหนึ่งวิ่งมาหาเขา
“ท่านลอร์ดกำลังเสริมจากดยุกกานัสจะมาถึงในวันพรุ่งนี้เช้าครับ ส่วนเมืองอื่นผู้สงสารยังมาไม่ถึง”
“การสื่อสารช่างเป็เื่ลำบากในการรบเสียจริง เห้อ!!”ท่านลอร์ดถอนหายใจก่อนจะจดจ้องมองไปยังสนามรบ
รอเพียงไม่นานเด็กน้อยคนหนึ่งก็ตามมาอีกคน
“ท่านพ่อลูกพร้อมแล้ว”
“งั้นหรอ พอดีเลยพ่อพอจะแผนแล้ว”
“แผนงั้นหรอครับ?”
เด็กชายถามด้วยท่าทีสงสัยก่อน พ่อเขาจะยิ้มเข้าเล่ห์
..
รอยยิ้มอันตรายปรากฏที่มุมปากของเด็กชายหลังได้ฟังแผนการนั้น
….
รอยยิ้มชั่วร้ายมันส่งต่อกันได้แหละ
1K
