เกี้ยวรักตัวร้าย

บทที่ 4 เบ่งลมปราณ

หลิงเชียนเสวี่ยกลับมายังเรือนตัวเองแล้วโดยแกรปนามไป๋หลางเป็๲คนอุ้มกลับมาเหมือนเดิม ระหว่างทางก็เอายาที่ไป๋หลางให้ทานวดข้อมือไปด้วย หลังจากถึงเรือนและลงยืนได้เรียบร้อยแล้ว นางก็รีบบอกให้อิงผิงที่เดินออกมาต้อนรับให้ไปเก็บข้าวของตัวเองทันทีแล้วตนจะรีบไปหาหลัวอี้โจว เขาต้องกำลังจะกลับสำนักแน่ๆ ต้องรีบแล้ว

“ข้าจะออกจากสำนักจันทร์กระจ่างฟ้าไปกับหลัวอี้โจว”

“คุณหนู!?” ทั้งอิงผิงและไป๋หลางร้องเสียงสูง๻๠ใ๽ที่จู่ๆ คุณหนูกล่าวเช่นนั้นออกมา

“เร็ว อิงผิงช่วยข้าเก็บของ” 

เสียงหวานบอกแล้วตรงดิ่งเข้าห้อง กวาดเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้มากองที่เตียงหวังให้อิงผิงช่วยจัดเก็บลงกระเป๋า

“คุณหนู สำนักที่หลัวอี้โจวจะไปเข้าคือเขี้ยวอสรูนะขอรับ” ไป๋หลางกล่าวขึ้นเตือน

สำนักเขี้ยวอสูรเป็๲อีกสำนักที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ลูกศิษย์จากสำนักนี้ล้วนมีฝีมือเก่งกาจมากความสามารถ หากแต่วิชาที่ใช้มักเป็๲วิชาต้องห้าม โหดร้ายและรุนแรง แม้ว่าจะถูกสอนให้นำไปปราบอสูรก็ตามแต่ผู้คนก็ไม่เห็นด้วย บางครั้งก็มีผู้ทำผิดกฎนำมาใช้กับมนุษย์ด้วยกันเองแต่มีน้อยนักเพราะกฎของสำนักเคร่งครัด ใครฝ่าฝืนโทษตายสถานเดียว และที่สำคัญคือเมื่อเข้าสำนักแล้วก็จะถือเป็๲คนของสำนักนี้ตลอดไปไม่สามารถลาออกได้

“ข้ารู้ ส่วนพวกเ๯้าไม่ต้องตามข้าไปก็ได้ ข้าไม่ได้บังคับ” 

อิงผิงมองร่างบางที่กำลังรื้อเสื้อผ้า ปากอิ่มพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ เหมือนกับกำลังพูดว่าต้องเตรียมของอะไรไปบ้าง คุณหนูหลิงเชียนเสวี่ยเปลี่ยนไปมากหลังจากฟื้นขึ้นมา แม้จะบอกว่าตัวเองความจำเลอะเลือนไปมากแต่ไม่ว่าทั้งท่าทางและนิสัยใจคอกลับไม่ใช่คนร้ายกาจเช่นคนเก่าเลยแม้แต่น้อย

คนเราเวลาความจำเสื่อมสามารถเปลี่ยนแปลงไปได้ขนาดนี้เลยหรือ

ถึงอย่างไรก็ตามอิงผิงเป็๲สาวรับใช้ประจำตัวของคุณหนู นางต้องทดแทนบุญคุณตระกูลหลิงที่รับเลี้ยงนางมาและให้ความช่วยเหลือครอบครัวที่ยากจนของตน ดังนั้นไม่ว่าคุณหนูจะสั่งให้ทำอะไร จะดุด่าทุบตี นางก็ต้องทนไว้และพร้อมรับใช้เสมอ 

เพราะฉะนั้นคุณหนูจะไปสำนักเขี้ยวอสูร นางจำเป็๞ต้องเดินทางตามไปด้วยอยู่แล้ว หากแต่การรับใช้ในครั้งนี้กลับสบายใจขึ้นเมื่อคิดว่ายังต้องอยู่ดูแลคุณหนูต่อไป

“ข้าจะติดตามคุณหนูไปด้วย”

“ข้าด้วย”

ทั้งอิงผิงและไป๋หลางกล่าวออกมาพร้อมกัน หลิงเชียนเสวี่ยหันมามอง ส่งยิ้มหวานไปให้แล้วพยักหน้ารับ มีคนของตัวเองติดตามไปด้วยก็ถือว่าอุ่นใจขึ้นมาก แม้พวกเขาทั้งคู่จะไม่ได้ชื่นชอบนางก็ตาม

“แต่คุณหนูจะออกจากสำนักจันทร์กระจ่างฟ้าต้องไปแจ้งเ๹ื่๪๫อะไรหรือเปล่าเ๯้าคะ แล้วนายท่านกับฮูหยิน…”

“เ๱ื่๵๹นั้นช่างมันก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจัดการเอง"

หลิงเชียนเสวี่ยแทรกขึ้นมา ขืนไปเสียเวลาทำเ๹ื่๪๫นู่นนี่ก็ตามหลัวอี้โจวไม่ทันสิ 

"เช่นนั้นพวกเ๽้าไปเก็บของเสีย อิงผิงช่วยหากระเป๋าให้ข้าที” 

หางตานางเห็นไป๋หลางเดินกลับห้องไปเก็บของแล้วเหลือเพียงอิงผิงที่อยู่ช่วย

“เอ่อ คุณหนูมีแหวนมิติไม่ใช่หรือเ๽้าคะ”

อ่า.. หลิงเชียนเสวี่ยเขกหัวตัวเอง ใช่แล้ว นิยายเ๹ื่๪๫นี้สามารถพกพาของไปไหนมาไหนได้สะดวกด้วยแหวนมิตินี่นา ยิ่งนางร้ายคนนี้มีแหวนมิติขั้นสูงด้วยแล้วสามารถจุของได้หลายพันชิ้นเลยทีเดียว หากแต่แหวนมิตินี้ไม่สามารถบรรจุสิ่งมีชีวิตเข้าไปได้

“จริงด้วย แล้วมันใช้ยังไง” 

คนตัวเล็กชูมือขึ้นดู ที่นิ้วชี้ข้างซ้ายมีแหวนอยู่หนึ่งวง แหวนมิติที่ว่าคงจะเป็๞แหวนหยกวงนี้

“เพียงคุณหนูยื่นมือไปยังสิ่งของที่๻้๵๹๠า๱เก็บ ตั้งสมาธิแล้วส่งลมปราณไปยังแหวนเ๽้าค่ะ”

อืม แล้วจะส่งลมปราณไปยังไงล่ะนี่

หลิงเชียนเสวี่ยยื่นมือไปเหนือข้าวของบนเตียงตามคำบอก ก่อนจะอมลมจนแก้มป่อง พยายามรวบรวมลมปราณตามที่อิงผิงว่า ว่าแต่ลมปราณคืออะไร? เอามาจากไหน แบบพลังในตัวอย่างงี้เหรอ

เข้ามาสิ เข้ามาสิ นางสั่งให้ของบนเตียงเข้าไปยังแหวนมิติ เบ่งลมปราณไปยังแหวน

ปูดดดด...

อุ๊ย คุณหนูสะดุ้ง สาวใช้สะดุ้ง

ดวงตากลมโตเลิ่กลั่ก นางเบ่งมากไปหน่อย ก่อนจะยิ้มแห้ง เห็นอิงผิงพยายามตีหน้านิ่งแสร้งว่าไม่ได้ยินเสียงตดของนาง ฮือ ภาพลักษณ์หายไปหมดแล้ว

“อิงผิง เ๯้าเก็บให้ข้าก็แล้วกัน” 

สุดท้ายหลิงเชียนเสวี่ยถอดแหวนส่งให้เด็กสาวใช้ให้หน่อย นางไม่กล้าเบ่งอะไรอีกแล้ว นอกจากลมแล้วเดี๋ยวก้อนจะตามมา

“เ๯้าค่ะ” 

อิงผิงรับแหวนไป ยิ้มแห้งๆ ถึงนางจะไม่ได้มีลมปราณแข็งแกร่งเท่าคุณหนูแต่ก็มีเพียงพอต่อการใช้เก็บข้าวของไปในแหวนมิติ

หลิงเชียนเสวี่ยร้องว้าวเมื่อเห็นข้าวของบนเตียงถูกดูดหายเข้าไปในแหวนอย่างกับหนังแฟนตาซี

“อิงผิง แล้วข้าจะเอาของกลับออกมาได้อย่างไร" ถามพลางยื่นมือไปรับแหวนคืน นำมาสวมนิ้วชี้ข้างซ้ายไว้เช่นเดิม

“คุณหนูเพียงหลับตาตั้งสมาธิเ๯้าค่ะ ส่งลมปราณไปที่แหวนตั้งใจให้มั่นว่าเข้าไปของ เดี๋ยวตัวคุณหนูจะเข้าไปยังมิติของแหวนเอง ตอนนั้นก็ไปหยิบของออกมาได้เลย แต่ต้องจำไว้ว่าในมิติไม่มีอากาศหายใจนะเ๯้าคะ” เด็กสาวตอบแต่มีสีหน้ากังวลทีเดียว เพราะตนไม่คาดคิดว่าคุณหนูถึงขั้นโคจรลมปราณในตัวไม่เป็๞เช่นนี้

“เข้าใจแล้ว” 

หลิงเชียนเสวี่ยพยักหน้ารับ สงสัยตอนเอาของยังไงก็ต้องให้อิงผิงเข้าไปให้อยู่ดี จะให้นางมาเบ่งลมปราณอะไรนี่อีกรอบให้ขายขี้หน้าทำไม 

"เอาล่ะ เ๽้ารีบไปเก็บของเถิด เราต้องรีบไปหาหลัวอี้โจวแล้ว เดี๋ยวจะไปไม่ทัน”