ตอนที่ 21 บอกเ้าดี ๆ แล้วไม่ฟัง ต้องให้ขู่
เสือลายพาดกลอนตัวหนึ่งกระโจนออกมาจากด้านหลัง มันยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่พวกนางเกาะอยู่ แล้วส่งเสียงคำรามใส่ฝูงแพะป่าที่อยู่ตรงหน้า ทันใดนั้น มันก็กระโจนเข้าไปหาลูกแพะตัวสุดท้ายที่หกล้ม และขย้ำคอลูกแพะทันที
แบะ... แบะ...
ลูกแพะตัวน้อยกรีดร้อง ร่างกายของมันแข็งค้าง ขณะที่ขาทั้งสี่ดิ้นพล่าน ก่อนที่จะสงบลงรวดเร็ว กลิ่นคาวเืรุนแรงคละคลุ้งในอากาศ
เ้าลายพาดกลอนปล่อยกรามอันแข็งแกร่ง เืพุ่งกระฉูดออกมาจากคอลูกแพะ
มันเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ ก่อนจะกัดท้องลูกแพะแล้วกระชากอย่างแรง เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ปากเปื้อนเืก็เริ่มขยับขย้ำ เศษเนื้อแพะหลุดออกมาจากมุมปากพร้อมกับเืแดงฉาน ส่งผลให้ฉากนองเืนี้ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
หลิวซื่อหลางจะเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนได้อย่างไร หากหลินจิ่วเหนียงไม่รั้งเขาไว้ เขาอาจตกลงมาจากต้นไม้ด้วยความใ แต่เขาก็ทำให้เกิดเสียงดังกรอบแกรบ
สีหน้าของหลินจิ่วเหนียงก็ไม่ค่อยสู้ดีนักเช่นกัน นางมองเหตุการณ์ด้านล่างต่อไปด้วยสายตาเ็า
หากจำเป็ต้องต่อสู้กับหมาป่า ฆ่าหมาป่า ก็ยังสามารถต่อสู้ได้ แต่หากต้องต่อสู้กับเสือ หลินจิ่วเหนียงก็ลังเลเช่นกัน การพิชิตเสือไม่ใช่เื่ง่ายที่จะทำเลย
ตอนนี้นางได้แต่หวังว่าเ้าเสือที่มีเหยื่ออยู่แล้วจะไม่สังเกตเห็นพวกนาง
เมื่อดวงตาของเสือที่มีขนาดเท่าระฆังทองแดงจ้องมองมาที่นาง หลินจิ่วเหนียงก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก โชคดีที่มันเพียงเหลือบมองมาทางพวกนาง ก่อนจะคาบซากลูกแพะขึ้นมา แล้วหายตัวไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว
หลังจากที่เสือจากไปแล้ว หลินจิ่วเหนียงก็ผ่อนลมหายใจเสียงดัง บัดนี้หลังของนางเปียกโชกไปหมด
“ท่านแม่ เสือตัวนั้นน่ากลัวยิ่งนัก ข้ากลัวมากจนแทบจะหายใจไม่ออกเพราะสีหน้าของมันเมื่อครู่นี้” หลิวซื่อหลางยังหวาดกลัวไม่หาย
หลินจิ่วเหนียงไม่ได้เอ่ยคำใด นางขมวดคิ้วเมื่อได้กลิ่นคาวเืในอากาศ แล้วรีบบอกให้หลิวซื่อหลางลงมาเพื่อไปจากที่นี่ทันที
กลิ่นคาวเืเป็สิ่งที่ดึงดูดสัตว์ร้ายได้ง่ายที่สุด
แต่ขณะที่ทั้งสองกำลังจะปีนลงไป จู่ ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงเสือคำรามมาแต่ไกล และเสียงร้องของสัตว์อื่น ๆ ที่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
หลินจิ่วเหนียงที่กำลังจะปีนลงมาตัวแข็งทื่อ แล้วบอกให้หลิวซื่อหลางปีนขึ้นไปบนต้นไม้ต่อไปโดยไม่หยุด
หลิวซื่อหลางใมากจนมือและเท้าของเขาแข็งทื่อ “ท่านแม่ ข้าปีนไม่ได้ขอรับ!”
“ปีนไม่ได้ก็รอโดนเสือกินได้เลย ขึ้นไป!” หลินจิ่วเหนียงยื่นมือไปดันเขาขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เมื่อเห็นมัวชักช้าไม่ยอมปีน และเสียงนั้นเข้ามาใกล้แล้ว นางก็อดะโไม่ได้
“หลิวซื่อหลาง เ้าปีนขวางข้าอยู่ เ้าคิดจะฆ่าข้าและยึดทรัพย์สินของข้าใช่หรือไม่?”
“บอกเลยว่าอย่าได้คิด รีบขึ้นไปเร็ว ๆ หากไม่ขึ้นไป ข้าจะลากเ้าลงไปเป็อาหารเสือ”
“ข้าจะนับถึงสาม เ้าจะปีนหรือไม่!”
“หนึ่ง…”
“สอง…”
ก่อนที่หลินจิ่วเหนียงจะะโจบ หลิวซื่อหลางก็ปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เพราะเขากลัวจะถูกดึงลงมา
หลินจิ่วเหนียงกลอกตา บอกเ้าดีๆ แล้วไม่ฟัง ต้องให้ขู่เสียนี่ เ้าเด็กบ้า
เมื่อไม่มีหลิวซื่อหลางขวางอยู่ หลินจิ่วเหนียงก็เคลื่อนไหวเร็วขึ้นมาก และปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว นางกับหลิวซื่อหลางจับกิ่งไม้หนาไว้แน่น พลางมองลงมาด้วยใจระทึก
วินาทีต่อมา เสือโคร่งก็คำรามแล้วกระโจนเข้าไปหาเสือดาว จากนั้นไล่มันมาจนมุมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่พวกเขาอยู่ เสือดาวที่มีคราบเืเปื้อนมุมปากไม่กล้าพุ่งเข้าหาเสือโคร่ง มันได้แต่คำรามใส่อีกฝ่ายเท่านั้น
เมื่อถูกเสือโคร่งจู่โจม เสือดาวก็ค่อย ๆ ถอยหลังไปทีละก้าว
ต่างจากหลิวซื่อหลางที่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว หลินจิ่วเหนียงสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง
ตามธรรมชาตินั้น เมื่อสัตว์ทั้งสองเผชิญหน้ากัน พวกมันควรรีบต่อสู้ห้ำหั่นกันทันที แต่ตอนนี้กลับเหมือนอยู่ในทางตัน
เป็เื่แปลกจริง ๆ ที่เสือโคร่งที่เป็าาแห่งสัตว์ร้ายไม่กล้าเข้าไปฆ่าเสือดาว
แต่ในไม่ช้า หลินจิ่วเหนียงก็พบเบาะแส
เสือดาวกำลังคาบก้อนนุ่มฟูบางอย่างอยู่ในปาก ขณะที่เืไหลหยดลงมาทีละหยดจากส่วนล่างของเสือโคร่ง
หลินจิ่วเหนียงเดาว่าแม่เสือโคร่งที่เพิ่งคลอดลูกน่าจะออกมาหาอาหาร แต่ไม่คาดคิดว่าเสือดาวจะบุกรังของมัน ทำให้ลูกเสือตกอยู่ในปากของคู่ต่อสู้ มันจึงไม่กล้าขยับตัว
หลินจิ่วเหนียงรู้สึกสงสารแม่เสือโคร่งนัก มันโชคร้ายมากเสียจริงที่ต้องเจอเื่เช่นนี้หลังจากให้กำเนิดลูก
นางสบตากับลูกเสือโดยไม่ได้ตั้งใจ รู้สึกราวกับว่านางเข้าใจความหมายในดวงตาคู่นั้นของมัน
อดไม่ได้ที่จะกำขวานในมือแน่น ความลังเลฉายแววในดวงตา
นาง้าช่วยลูกเสือตัวน้อยน่ารักเพราะสายตาของมัน และลังเลที่จะปล่อยให้เสือดาวตัวนี้ฆ่ามัน
ไม่สนแล้ว
ลองดูสักตั้ง
หลินจิ่วเหนียงกัดฟัน กำขวานในมือแน่นแล้วะโไปหาเสือดาวใต้ต้นไม้ ขณะเดียวกัน นางก็เงื้อขวานในมือให้คมขวานเล็งไปที่เสือดาว
ท่านแม่!
หลิวซื่อหลางเอามือปิดปากด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกกว้าง ท่านแม่ ท่านแม่กล้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร!
ฉึก!
เืสีแดงฉานสาดกระเซ็น เสือดาวคำรามด้วยความเ็ป ขณะเดียวกัน ลูกเสือน้อยน่ารักที่มันคาบอยู่ในปากก็ร่วงลงกับพื้นทันที แล้วเสือโคร่งตัวเมียก็รีบวิ่งเข้ามาเร็วราวกับสายฟ้า คาบลูกเสือน้อยน่ารักบนพื้นขึ้นมาแล้วเหวี่ยงมันออกไปด้านข้าง จากนั้นะโเข้าหาเสือดาว แล้วสัตว์ร้ายทั้งสองก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ส่วนหลินจิ่วเหนียง หลังจากโจมตีสำเร็จ นางก็พลิกตัวกลับทันที และเมื่อนางหันกลับไป ก็เห็นก้อนสีขาวบางอย่างถูกโยนมาทางนาง นางสะดุ้งและรีบเอื้อมมือไปจับไว้
เมื่อได้จับก็รู้ว่าเป็ลูกเสือตัวน้อยน่ารัก จึงรีบผ่อนแรงมือ ไม่กล้าจับแรงอีกต่อไป
นางอุ้มลูกเสือน้อยน่ารักด้วยมือทั้งสองข้าง ทันใดนั้นก็เห็นว่าลูกเสือน้อยน่ารักตัวสีขาวทั้งตัวเปื้อนไปด้วยเืสีแดงสด
หลินจิ่วเหนียงรู้สึกสงสารมาก และกำลังจะดูว่าลูกเสือตัวน้อยน่ารักได้รับาเ็หรือไม่ แต่ความสนใจก็ถูกเบี่ยงเบนไปยังสัตว์ร้ายสองตัวที่กำลังต่อสู้กันอยู่ข้างนาง
หลินจิ่วเหนียงเงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นเสือดาวกระโจนเข้าหาแม่เสือโคร่ง แล้วขย้ำคอมัน
หลินจิ่วเหนียงสะดุ้งและลังเลว่าจะเข้าไปช่วยดีหรือไม่ แต่แล้วก็เห็นนางเสือโคร่งที่คำรามโหยหวนอ้าปากกว้าง แล้วเหวี่ยงเสือดาวลงอย่างแรง จากนั้นก็ขย้ำคอของเสือดาว
าแที่เสือโคร่งถูกเสือดาวกัดในตอนแรก มีเืไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง
แม่เสือโคร่งล้มทับบนร่างของเสือดาวเสียงดัง สายตาอบอุ่นและเปียกชื้นของมันมองมาทางหลินจิ่วเหนียงดูอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก มันหอบหายใจหนักมาก เห็นได้ชัดว่าเริ่มหมดลมหายใจทีละน้อย
ส่วนเสือดาวที่ถูกมันทับก็เงียบไปนานแล้ว
หลินจิ่วเหนียงสะดุ้ง แล้วรีบเดินไปพร้อมกับลูกเสือน้อยน่ารัก และวางมันไว้ข้างหัวแม่เสือ
แม่เสือเงยหน้าขึ้นมอง แล้วพยายามแลบลิ้นเลียหัวลูกเสือตัวน้อยน่ารัก ก่อนจะนอนแน่นิ่งไป
หลินจิ่วเหนียงกังวล นางเฝ้ามองลูกเสือตัวน้อยก้มหัวลงซบลำตัวแม่เสือเงียบ ๆ
หลิวซื่อหลางปีนลงมาจากต้นไม้แล้วในตอนนี้ สายตาของเขาตื่นเต้น “ท่านแม่ นี่มันเสือกับเสือดาวนี่ พวกมันมีราคาแพงมาก”
หลินจิ่วเหนียงเหลือบมองเขา ก่อนจะหยิบขวานบนพื้นขึ้นมา แล้วโยนมันทิ้งไป “อย่าคิดอะไรไร้สาระ ขุดหลุมฝังเสือเสีย”
หลิวซื่อหลางรู้สึกว่าน่าเสียดาย แต่เขาก็ยังเชื่อฟังแม่ และไปขุดหลุม
หลังจากฝังแม่เสือโคร่งเสร็จแล้ว ท้องฟ้าก็มืดลง พวกเขาคิดว่าเป็ไปไม่ได้ที่จะออกจากูเาต้าชิงในตอนกลางคืน หากเดินไปแบบไม่รู้ทิศทาง พวกเขาอาจหลงทางในหุบเขาอันกว้างใหญ่แห่งนี้
ส่วนหลินจิ่วเหนียง้าหนังและสมองเสือดาวตัวนี้
เคยได้ยินมาว่าการกินของที่เหมือนกันสามารถชดเชยกันได้ นางใช้สมองมากเกินไป จึงสงสัยว่าหากกินสมองของเสือดาวตัวนี้ จะสามารถชดเชยกันได้หรือไม่?
...............................................................................................................................
สารจากผู้แปล
แง ทั้งสยองปนเศร้า แล้วลูกเสือจะรอดไหมในเมื่อไม่มีแม่แล้ว
ไหหม่า(海馬)
7K
