คุณเชื่อเื่ของพรหมลิขิตไหม?เชื่อว่ามีคนบนฟ้าคอยขีดเขียนให้คนนั้น คนนี้ มาเจอกันหรือเปล่า? ส่วนตัวผมไม่เชื่อหรอกนะว่ามันจะมีอยู่จริง เพราะถ้ามันมีไอ้คน ๆนั้นที่ว่าอยู่จริงล่ะก็ ผมคิดว่าในแต่ละวัน คน ๆ นั้นคงปวดหัวแย่เลยล่ะนะ ต้องมาคิดมาจับคู่ให้คน ๆ นึงได้ไปเจอกับคนนั้น คนนี้ แล้วโลกนี้มันมีคนกี่หมื่นกี่พันล้านคนกัน แค่คิดก็เหนื่อยแล้วใช่ไหมล่ะ?
การที่ผมมานั่งบ่นเื่พรหมลิขิตอยู่นี่ไม่ใช่เป็เพราะว่าว่างงานหรอกนะ กลับกันแล้วต้องบอกว่างานผมน่ะล้นมือเลยต่างหาก...
“คุณชา เสื้อผ้าที่ใส่วันนี้เอาไปไว้ที่ไหนแล้วเนี่ย?”
เสียงเล็กของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังมากจากชั้นล่างของบ้านเล็กๆ สองชั้นที่ผมอยู่ เด็กผู้หญิงที่ชื่อว่า Anastasia ญาดาPavlov ถ้าเขียนชื่อเธอเป็ภาษารัสเซียก็คงเป็ АнастасияЯда Павловล่ะมั้ง
ญาดาเป็เด็กผู้หญิงอายุ12 ปี เชื้อสายรัสเซียที่มีลูกเสี้ยวไทยอยู่เล็กน้อย หน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตายุโรปเส้นผมของเธอเป็สีดำอ่อน ๆ ค่อนไปทางสีเทาเสียมากกว่า ส่วนสีตาของเธอที่เป็สีครามอ่อนจนเกือบเป็สีเทาแล้วเธอคนนี้เป็เด็กผู้หญิงที่ผมรับมาดูแลชั่วคราวด้วยเหตุผลบางอย่าง
“คุณชา ดาบอกแล้วไม่ใช่รึไงว่าให้เอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้ววางไว้ในตะกร้านี้น่ะ”
ญาดาที่เดินขึ้นมาหาผมที่ห้องทำงานบ่นพลางยกตะกร้าผ้าที่ทำจากไม้หวายขึ้นมาให้ผมดู
“ขอโทษที”
ผมขอโทษพร้อมกับเดินไปหยิบเอาเสื้อยืดและกางเกงขาสั้นที่ถอดเอาไว้หน้าตู้เสื้อผ้าใส่ลงไปในตะกร้าไม้หวายของเธอญาดายิ้มอย่างพึงพอใจก่อนที่จะพูดต่อ
“คุณชาเนี่ย ถ้าไม่มีดาอยู่ก็ทำอะไรไม่เป็เลยนะ”
แค่ลืมเอาผ้าที่ใส่แล้วใส่ลงในตะกร้านี่มันเป็บ่งบอกว่าผมเป็คนไม่ได้เื่ขนาดนั้นเลยเรอะ?
ผมส่ายหัวเล็กน้อยพลางลูบไปที่ศีรษะเล็กๆ ของเธอเบา ๆ ญาดายิ้มด้วยสีหน้าภูมิใจก่อนที่จะอุ้มตะกร้าหวายขึ้นมาถือไว้ด้วยสองมือก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของผมไป
ถ้าจะถามว่าความสัมพันธ์ของผมกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้เป็ยังไงน่ะเหรอ มันก็ยาวอยู่นะ แต่ถ้าอยากรู้ล่ะก็เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังก็แล้วกัน...
16K
