"แปลกที่คนที่นี่ไม่ได้ฟันเหลืองอย่างที่คิด หรือจะเป็บางคนแล้วเขาผู้นั้นละ"
ไป๋เซียนนอนคิดถึงเื่ที่นางพบเห็นมาวันนี้และคิดว่าหากคนผู้นั้นไม่จำกัดบริเวณของนาง นางคิดว่าจะเดินสำรวจที่นี่เสียหน่อย
ถังไม้ขนาดใหญ่คล้ายกับมีน้ำธรรมชาติไหลออกมาหรือจะบอกว่าเป็บ่อน้ำร้อนก็ไม่ผิด ยิ่งได้ชำระร่างกายนางก็ยิ่งผ่อนคลายปล่อยความคิดล่องลอยไปไกลถึงชายอีกผู้ที่นางจากมาไม่ได้ลาเขาเลย
"อ้ายฉิงข้าขอโทษ หวังว่าเวลานี้เ้าจะรู้เื่ที่เกิดกับข้าแล้ว"
คำพูดและแววตาอาลัยของไป๋เซียนตกอยู่ในสายตาของผู้ที่แช่น้ำอยู่อีกฝั่งโดยที่นางไม่รู้ตัวเลย สาวชาวเผ่าทั้งสองก็ออกไปแล้วั้แ่นางก้าวลงอ่างอาบน้ำมาแต่ไป๋เซียนก็ไม่นึกแปลกใจสักนิด
ว้าย!
ไป๋เซียนร้องเสียงหลงทันทีที่ปลายเท้าของนางััถึงผิวกายมนุษย์ภายใต้น้ำ นางลุกขึ้นพรวดทันทีพร้อมกับมองดูว่าเป็ใครผ่านหมอกควันของไอน้ำร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมา
"นั่นผู้ใดออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! "
น้ำเสียงไม่พอใจของไป๋เซียนทำให้บุคคลที่ตอนแรกนั่งนิ่งอยู่ลุกขึ้นยืนเต็มตัวและก้าวเดินเข้ามาใกล้นาง ทันทีที่เห็นร่างสูงใหญ่เนื้อตัวเปลือยเปล่าเบื้องล่างมีเพียงผ้าผืนบางปิดบังจุดที่น่าละอายนั้นเอาไว้
ใบหน้าแดงก่ำดวงตาเบิกโพลงรีบหลบขึ้นมองใบหน้าของบุรุษผู้นั้น ใบหน้าเ็าคนเข้มหล่อเหลาไม่เห็นบุรุษในเมืองที่นางเคยพบเจอมาก่อนในชีวิต
คิ้วเข้มดกหนา จมูกเป็สัน ริมฝีปากหยักหนาสีชมพูระเรื่อ ถึงแม้เครื่องหน้าบุรุษผู้นี้จะคมเข้มมากแต่ผิวเขากลับขาวราวเกล็ดหิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาในตอนนี้
และเขาตัวใหญ่แถมสูงมาก...
"จะ เ้าเป็ผู้ใด เหตุใดถึงได้เข้ามาอยู่ในที่แห่งนี้ได้! "
เมื่อตั้งสติได้ไป๋เซียนก็ถามบุรุษตรงหน้าทันทีไม่รอให้เขาได้เข้ามาประชิดตัวนางมากไปกว่านี้ เพราะเท่านี้ใจนางก็สั่นไหวจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน
"ผัวของเ้า "
"เป็ท่าน! ละ...แล้ว..."
ไป๋เซียนไม่รู้ว่าต้องทำตัวเช่นไร นางแทบละสายตาจากบุรุษตรงหน้าไม่ได้เลยรูปลักษณ์ของเขาดึงดูดนางจนยากจะละสายตา
"รูปร่างเ้าดีเหมาะจะเป็แม่พันธุ์ให้ข้า"
" กรี๊ดดดด!!! "
เหตุใดนางถึงหลงลืมตนเช่นนี้กล้ายืนเปลือยกายต่อหน้าบุรุษที่เพิ่งเคยพบเจอไม่กี่เพลาได้เช่นไร
คิดได้เช่นนั้นนางก็รีบนั่งลงในน้ำเหลือเพียงคอที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมามองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่พอใจก่อนจะอ้าปากเตรียมต่อว่าเขาอีก
"หุบปาก!! "
เสียงกรีดร้องของนางทำเอาคนที่รักในความเงียบถึงกับแสบแก้วหูคิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ
"เหตุใดถึงไม่บอกข้า! จ้องอยู่ได้ตั้งนานแล้วถ้าท่านอาบน้ำอยู่เหตุใดให้คนไปตามข้ามาจงใจให้เป็เช่นนี้ชัดๆ "
"ข้าคิดว่าเชลยอย่างเ้าปากดีไม่น้อยหรือข้าควรตัดลิ้นเ้าออกก่อนดีหูข้าจะได้กลับมาเป็ปกติ"
ซ่งิรู้สึกเหนื่อยเหลือเกินกับการสนทนากับนางผู้นี้ หากนางยังทำเสียงน่ารำคาญเช่นนี้อีกคงต้องเลือกว่าจะตัดลิ้นหรือตัดหัวนางออกไปดี
หลังเอ่ยเช่นนั้นจบซ่งิก็เดินออกไปจากตรงนั้นด้วยท่าทางน่ากลัวใบหน้าทะมึนทำให้ไป๋เซียนหัวใจตกอยู่ตาตุ่ม
น่ากลัวเสียจริง...
"ขึ้นจากน้ำได้แล้ว เ้าต้องเข้าร่วมพิธีเลือกคู่ในคืนนี้"
สตรีนางหนึ่งเดินเข้ามาบอกไป๋เซียน ฟังจากน้ำเสียงของนางก็พอรู้ว่านางไม่ค่อยจะชอบตนสักเท่าไหร่แต่ไป๋เซียนไม่ถือสาเพราะั้แ่มาที่นี่นอกจากเขาผู้นั้นก็มีเพียงนางที่พอสื่อสารกันได้
"เลือกคู่? เหตุใดข้าต้องเลือก"
"แต่งตัวแล้วออกไปเ้าจะรู้เองอย่าถามข้าให้มากความ"
แม้จะยังสงสัยอยู่แต่ไป๋เซียนก็เลือกที่จะเงียบ นางยังไม่รู้ผู้ใดจิตใจเป็เช่นไรสู้สงบปากสงบคำก่อนจะเป็การดีต่อนาง
เสียงตีกลองเล่นเครื่องดนตรีของชนเผ่าดังไปทั่วลานกว้างที่มีบรรดาชายหญิงในชนเผ่าออกมายืนกันอยู่หลายสิบคน
ทุกคนต่างแต่งตัวดูดีประดับเครื่องแต่งกายเต็มยศจนไป๋เซียนเห็นแล้วแปลกตายิ่งนัก
นางถูกพามายืนอยู่กับผู้คนที่จ้องมองมายังนางราวกับตัวประหลาด สายตาหวานมองไปยังที่ที่ท่านคานนั่งอยู่ก็ยิ่งสงสัยเหตุใดนางต้องมาอยู่ตรงนี้
"ท่านพี่ ท่านไม่บอกว่านางงดงามเพียงนี้ เห็นทีการเลือกคู่ในปีนี้ข้าต้องขอเข้าร่วมอีก"
ชิงมู่เอ่ยกับหญาติผู้พี่อย่างเคลิบเคลิ้มคล้ายต้องมนต์สะกดเชลยคนใหม่ที่สวยงดงาม ไม่เคยเห็นผู้ใดแล้วใจเต้นแรงดังเช่นนางเลยมาก่อน
"ท่านมีเมียตั้ง 4 นางแล้วยังจะเข้าร่วมอีกข้าว่าท่านเอาเวลาไปดูแลพวกนางดีกว่านะชิงมู่"
อันฉือที่นั่งอยู่ใกล้ท่านคานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสะบัดคล้ายไม่พอใจบางสิ่ง เมื่อมองไปยังท่านคานเห็นสายตาเขาจ้องมองไปยังเชลยนางนั้นไม่วางตา
"ข้าก็กะว่าจะมีสัก 7 นางดีหรือไม่จะได้ครบวัน" ชิงมู่ยังคงเอ่ยหน้าตาย
"มักมาก"
"ข้าก็ไม่ต่างจากท่านคานของเ้าหรอกอันอัน พี่ข้าก็แต่งเมียทุกปีนับๆ รวมแล้วยิ่งกว่าข้ามากโขแต่เสียดายนางพวกนั้นอายุสั้นตายจนหมดเหลือเพียงเ้าไม่สงสัยรึว่าเหตุใดปากกล้าเช่นเ้าถึงอายุยืน"
"ข้าไม่้ารู้ ขอเพียงท่านคานยังพึงใจในข้าจะกี่เมียกี่นางเชลยที่เข้ามาข้าก็หาได้ใส่ใจ"
อันฉือตอบอย่างมั่นใจนางไม่หวั่นไหวต่อสตรีนางใดที่เข้ามาจริงๆ เพราะซ่งิให้ความสำคัญนางเป็ที่หนึ่ง
แต่นางผู้นี้เขากลับวางตัวนางขึ้นเป็เมียเอกแถมนางผู้นี้ยังงดงามมากผิดกับสตรีทุกนางที่ผ่านมา
"หวั่นใจหน่อยก็ดีเพราะนางผู้นี้ข้าว่าไม่ธรรมดา"
ชิงมู่กระซิบบอกนางเสียงเบา ยิ่งเห็นใบหน้าแววตาที่เริ่มสั่นไหวของอันฉือยิ่งทำให้เขาพอใจยิ่งนัก
นางเคยเป็ของเขาและเขาก็ยังอยากได้นางอยู่ต่อให้ไม่ว่าจะนานเพียงใดก็รอนางหันมามองแม้จะริบหรี่นักก็ตาม
"เก็บความหวังดีของเ้าในวันนี้เอาไว้เถอะข้าไม่้าอยากได้มัน"
อันฉือเมินความหวังดีของชิงมู่ นางไม่ได้รู้สึกสิ่งใดกับเขาแล้วก็ไม่จำเป็ต้องรักษาน้ำใจ
"วันนี้เป็วันที่ห้าที่เราให้พวกเ้าได้เลือกคนที่คิดว่าจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยจนวันตาย วันนี้ก็เช่นเดิมคู่ไหนตกลงกันได้แล้วก็จูงมือกันออกไปถือว่าพิธีจบลง เริ่มได้! "
เสียงประกาศของชายชราที่หากไป๋เซียนคิดไม่ผิดคงเป็ผู้าุโของเผ่านี้ สิ้นคำบอกกล่าวเหล่าบุรุษสตรีก็พอกันเดินเข้าหาคนที่ตนหมายตาเอาไว้
แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดกล้าเข้าหาไป๋เซียนด้วยนางเป็เชลยและเป็สตรีต่างเมือง ได้ยินมาว่าคนที่ชนเผ่าจะไม่ค่อยแต่งกับสตรีนอกเผ่านักเพราะไม่อาจย้ายไปอยู่ทางบ้านอีกฝ่ายได้ พวกเขาต้องอยู่ในชนเผ่าจนตายไม่ไปไหน
10K
