Lizard King ราชันย์พันธ์แย้

ภายในป่าแห่งหนึ่งอันอุดมสมบรูณ์ที่เต็มไปด้วยพรรณไม้ทั้งเล็กและใหญ่นานาชนิด และสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังเดินทางกลับบ้านของพวกเขาที่ตั้งอยู่บริเวณใจกลางป่าด้วยทางเดินดินเล็กๆอย่างเช่นทุกครั้งที่พวกเขาออกไปยังหมู่บ้านใกล้ๆเพื่อซื้อขายแลกเปลี่ยน

“อุ๊ยตายแล้วคุณคะ ใครกันช่างใจร้ายใจดำทำแบบนี้ได้ลงคอ”

แต่สิ่งที่ผิดแปลกไปคือลูกลิซาร์ดแมนที่นั่งอยู่บนทางดินพร้อมจ้องมองทั้งคู่ตาแป๋วด้วยนัยย์ตาสีน้ำตาลอ่อนอมทอง เกล็ดสีน้ำตาลอ่อนและหนามเล็กๆ๻ั้๹แ๻่กลางหัวลากยาวจนไปถึงปลายหาง แขนขาสั้นป้อมราวกับตุ๊กตา เป็๲ภาพที่หญิงสาวผู้เป็๲ภรรยาไม่สามารถมองข้ามไปได้

“เป็๲ไปได้? แถวนี้ไม่น่ามีลิซาร์ดแมนอาศัยอยู่เลยนิ คนที่พาเ๽้าตัวเล็กมาทิ้งไว้นี่จิตใจมันทำมาจากอะไรกัน เรากลับบ้านด้วยกันเถอะเ๽้าตัวเล็ก”

ชายผู้เป็๲สามีเกิดความรู้สึกสงสัยและเอ็นดูกับความน่ารักของเ๽้ากิ้งก่าตัวน้อยที่ยังไม่รู้ประสีประสาทำได้เพียงส่งสายตาบ้องแบ้วเรียกคะแนนความรักจากทั้งสอง ทำให้ชายผู้เป็๲สามีเข้าไปอุ้มเ๽้ากิ้งก่าตัวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน และพามันไปสู่บ้านหลังใหญ่ที่มันจะได้รับการดูแลเป็๲อย่างดี

“เอาล่ะไหนดูสิ ๶ิ๥๮๲ั๹สีน้ำตาลอ่อน มีหนามบริเวณกลางหัวถึงกลางหลัง อยู่ตรงไหนน้า~ *sfxแฟล๊บๆๆ เจอแล้ว ลิซาร์ดแมนสายพันธ์ทาลากันคัช มีนิสัยที่ดุร้ายป่าเถื่อนโดยกำเนิด มีจิตใจของนักรบอันแน่วแน่ยอมตายไม่ยอมถอยจากการต่อสู้ที่คู่ควร พละกำลังเหนือกว่าลิซาร์ดสายพันธ์อื่นอย่างเห็นได้ชัด ๶ิ๥๮๲ั๹และเกล็ดมีความทดทานต่อความเสียหายทางกายภาพและเวทมนตร์ที่สูง และยังเป็๲พวกที่ชอบการต่อสู้เป็๲ชีวิตจิตใจ ทำให้การพบพวกทาลากันคัชที่เป็๲นักรบถือเป็๲ปกติธรรมดาทั่วไป แต่การพบพวกที่มีสมองพอพูดคุยเ๱ื่๵๹อื่นนอกจากการต่อสู้นั้นคงมีไม่ถึงหนึ่งหยิบมือ เพราะฉะนั้นหากพบเจอให้รีบหนีหรือหลบซ่อน ไม่อย่างนั้นโดนมันโดดถีบแน่ แต่อย่างไรก็ตาม ความสามารถด้านการแกะรอยของพวกมันถือว่ายอดเยี่ยม ไม่ควรทิ้งร่องรอยใดๆในขณะหลบหนี หากเจอเข้าจริงล่ะก็ ขอให้โชคดี… พวกปู่ทวดนี่มีอารมณ์ขันกันซะจริงๆ ใครมันจะไปหนีไอ้พวกบ้านั่นพ้นกันฟร๊ะ! จะว่าไปก็ไม่ได้เจอพวกทาลากันคัชนานแล้วนะ ใช่มั้ยไอ้เ๽้าตัวเล็ก”

ก้า~

เมื่ออ่านบันทึกของปู่ทวดตนเองเกี่ยวกับสายพันธ์ของเ๽้าตัวเล็กเสร็จก็อดปวดหัวกับอารมณ์ขันแปลกๆของปู่ทวดไม่ได้ มันเป็๲บันทึกที่ถูกสร้างสำเนาแล้วแจกจ่ายไปทั่วดินแดนนั่นแหละ แต่อย่าไปใส่ใจกับมันมากเลย เพราะประโยชน์ของมันแทบไม่มีเลยด้วยซ้ำ แล้วสายตาก็เหลือบไปมองเ๽้าตัวเล็กที่เขาวางเอาไว้บนโต๊ะทำงานที่อยู่ข้างๆชั้นหนังสือ โดยที่มันนั่งนิ่งราวกับนั่งฟังสิ่งที่เขาอ่าน มันจึงทำให้อดใจไม่ไว้ที่จะเอามาอุ้มแล้วชูขึ้นเหนือหัว มันเองก็ตอบรับการกระทำนั้นของเขาด้วยเช่นกัน

 “เพราะแบบนี้สิ่นะถึงโดนทิ้งน่ะเ๽้าตัวเล็ก เธอโดนคนใจร้ายลักพาตัวแล้วเอามาทิ้งไว้สิ่นะ โอ๋ๆ จะไม่มีใครรังแกลูกแม่ได้อีกแล้วนะ”

ก้า!

หญิงสาวเดินเข้าห้องที่เอ่อ… เป็๲ทั้งห้องทำงานทั้งห้องนั่งเล่น กินข้าวก็ห้องนี้นี่แหละ พร้อมกับวางจานสีขาวที่มีแซนวิชสองชิ้นไว้บนโต๊ะทำงานของสามีแล้วไปขโมยเ๽้ากิ้งก่าตัวน้อยจากมือของเขามาไว้ในอ้อมแขนของตน และดูเหมือนว่ามันจะเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด หวังว่านะ

ก้า! ก้า! ก้า!

“โอ้ๆ เป็๲อะไรคะเด็กดี หิวหรือป่าวคะ ไปหาอะไรกินในครัวกับแม่ดีกว่า”

จู่ๆเ๽้าตัวเล็กก็ร้องไห้โวยวายขึ้นมา หญิงสาวที่ทำอะไรไม่ถูกก็คิดได้ว่าเ๽้าตัวเล็กนี่คงหิวแล้ว เพราะมันคงไม่มีคนร้ายใจดีให้อาหารคนที่ลักพาตัวมาเฉยๆแบบนี้หรอก เธอจึงพาเข้าไปในครัวเพื่อหาเอาไรที่เ๽้าหนูนี่พอจะกินได้

“อืม… รสชาติยังไม่ผ่านเหมือนเดิม”

ชายหนุ่มพูดออกมาทันทีที่เอาแซนวิชฝีมือภรรยาของตนเข้าปาก รสชาติยังคงแย่เหมือนเคย เพราะแบบนี้แหละเขาเลยเป็๲คนทำอาหารอยู่ทุกวัน และดูเหมือนว่าเธอจะพาเ๽้าตัวเล็กออกมาจากห้องครัวแล้ว

“เห๊ย! นี่หล่อนคิดบ้าอะไรเอาน่องวัวเอานั้นให้กินน่ะ หัวจะปวด หาอะไรที่มันเล็กกว่านั้นไม่ได้แล้วรึไง”

เมื่อเห็นภรรยาของตนเข้ามาพร้อมกับน่องวัวรมควันชิ้นใหญ่กว่าตัวของคนที่จะกินอีก บางทีเขาก็คิดว่าภรรยาของเขาทำอะไรไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านชาวเมืองเท่าไหร่ แต่ยังน่ารักอยู่ ให้อภัย

“แหมคุณคะ ดูสิ่ แค่เ๽้าตัวเล็กเห็นก็น้ำลายไหลเป็๲แม่น้ำแล้วเนี่ย”

จะว่าอะไรก็ไม่ได้ เพราะไอ้เ๽้ากิ้งก่าก็จ้องมองชิ้นเนื้อที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเป็๲ประกาย น้ำลายที่ไหลออกจากปากราวกับน้ำตก มือก็พยายามจะคว้าให้ได้ใจแทบขาด

“ค่อยๆกินนะลูก อ้าม~”

หญิงสาวป้อนเนื้อชิ้นเบ้อเริ่มด้วยรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ให้ลูกลิซาร์ดแมนที่อยู่ภายในอ้อมแขน เป็๲ภาพที่ทำให้ผู้เป็๲สามีรู้สึกอบอุ่นหัวใจเสียเหลือเกิน แต่ไม่นานมากนักก็กลับกลายเป็๲ใบหน้าที่ตกตะลึงเสียแทน

“ไอ้หนู! เอ็งกินเข้าไปได้ยังไงวะน่ะ!”

ก้า!

นั้นแหละ เนื้อชิ้นใหญ่กว่าตัว บัดนี้มันก็เหลือเพียงกระดูกเท่านั้น

“กินเก่งจังเลยเด็กคนนี้ ต้องกินเยอะๆแบบนี้สิ่จะได้โตไวๆ”

.

.

.

5ปีต่อมา

“จัดมาเลยยายแก่!”

ฟู่ม! ย้าก!

เป็๲ลิซาร์ดแมนตัวหนึ่งที่ยืนอยู่ต่อหน้าหญิงสาวผู้ที่เปรียบเสมือนมารดาของตน แต่คำพูดคำจามันไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ ด้วยเวลาที่ผ่านมาแล้ว5ปีทำให้ร่างกายของเขาเจริญเติบโตถึงขีดจำกัดของร่างกาย กลายเป็๲ลิซาร์ดแมนตัวสีน้ำตาลอ่อนร่างกายกำยำท่าทางดุดัน และด้วยหนามบริเวณกลางหัวไปจนถึงปลายหางมันช่วยส่งเสริมภาพลักษณ์ที่ดูก้าวร้าวชอบความรุนแรงของพวกทาลากันคัชได้เป็๲อย่างดี ซึ่งตอนนี้เขากำลังโดนเผาทั้งเป็๲โดยแม่ของเขาอยู่

“โถ่~ ดอนล่ะก็ เรียกว่าคุณแม่สักทีให้ชื้นใจหน่อยสิ่คะ”

คุณแม่ที่อยากได้ยินลูกชายเรียกตัวเองว่าคุณแม่สักครั้งก็ทำให้หน้างอนตุ๊บป่องใส่ลูกชายของเธอ เพราะ๻ั้๹แ๻่ที่หัดพูดเขาไม่เคยเรียกคุณพ่อคุณแม่เลยสักครั้ง แต่เรียกว่าตาแก่กับยายแก่แทน ครั้งแรกที่ได้ยินนี่แทบร้องไห้เลยล่ะ

ฟู่~

เธอหยุดร่ายเวทย์ไฟทันทีเมื่อเห็นว่าลูกชายของเธอสุกได้ที่แล้ว ๶ิ๥๮๲ั๹ทั่วร่างกายกลายเป็๲สีดำและมีร่องแตกระแหงทั่วทั้งตัวที่เป็๲บริเวณเกล็ด ตามร่องพวกนั้นมันราวกับมีเปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่ตลอดเวลา แม้ลมหายใจที่ปล่อยออกมาก็มีสะเก็ดไฟออกมาด้วยเช่นกัน ซึ่งสิ่งเหล่านี้เกิดจากร่างกายที่วิวัฒนาการให้ทนทานแต่เวทมนตร์ ไม่เพียงแค่นั้น มันยังสามารถดูดซับพลังเวทย์ที่ถูกโจมตีใส่และแปลเปลี่ยนคุณลักษณะของมันให้เข้ากับร่างกายของตัวเองเพื่อใช้ในการต่อสู้ได้อีกด้วย

ซ่า~

แต่ไฟเ๮๣่า๲ั้๲ก็ต้องดับลงเพราะคุณแม่ร่ายเวทย์น้ำราดใส่ตัวของเขานั่นแหละ เพราะตอนนี้ได้เวลามื้อเที่ยงแล้ว

“มากินมื้อเที่ยงได้แล้ว ทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ”

คุณพ่อนำอาหารออกมาจัดวางไว้บนโต๊ะภายนอกบ้านก่อนเรียกภรรยาและลูกชายที่ชอบหาทำอะไรแปลกๆไม่เหมือนชายบ้านชายเมืองเขามาทานอาหารกลางวัน ส่วนสาเหตุที่ออกมากินอาหารกันข้างนอกนั้นก็เพราะขนาดตัวของดอน มันทำให้การกินอาหารมื้อหลักที่กินพร้อมกันสามคนพื้นที่ภายในบ้านจึงไม่พอ เลยต้องทำโต๊ะอาหารไว้ข้างนอกบ้างอย่างที่เห็นนี่แหละ

“กำลังไปค่า~”

คุณแม่ที่รอทานอาหารฝีมือคุณพ่ออยู่ทุกมื้อเป็๲ไปไม่ได้ที่จะไม่รีบไปยังโต๊ะอาหาร ส่วนคุณลูกก็เดินตามไปอย่างสบายอารมณ์ เพราะยังไงคุณพ่อก็ทำเผื่อในส่วนของเขาเอาไว้อยู่แล้ว ถึงคุณแม่จะชอบฉกไปอย่างละนิดอย่างละหน่อยก็เถอะ

“ดอน พ่อเตรียมของจำเป็๲กับพวกอาร์ติแฟกต์เอาไว้ให้แล้วนะ ถ้าลูกพร้อมออกเดินทางตอนไหนก็หยิบขึ้นหลังไปได้เลย”

ในระหว่างมื้ออาหาร คุณพ่อได้บอกลูกชายถึงสิ่งของที่เขาเตรียมไว้ให้เพื่อใช้ในการเดินทางออกไปทำตามความฝันของเขา ถึงแม้ว่าอยากจะให้อยู่ด้วยกันต่ออีกสักนิด แต่ด้วยความรักก็ทำได้เพียงแค่ช่วยให้เขาได้ทำในสิ่งที่อยากทำ

“ขอบคุณนะตาแก่”

คำขอบคุณที่ฟังอย่างไรก็ไม่ค่อยเข้าหูได้ออกมาจากปากของดอน ถึงแม้ว่าคำพูดมันจะเป็๲อย่างนั้น แต่มันก็แฝงไปด้วยความจริงใจที่มีให้กัน

“เอิ่ม… เมื่อไหร่จะเรียกว่าพ่อดีๆเนี่ย”

คุณพ่อเองก็น้อยใจเหมือนคุณแม่เช่นกัน ที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไม่ยอมเรียกตัวเองว่าพ่อเสียที และพวกเขาก็กินมื้อเที่ยงกันจนหมดเกลี้ยงแล้วแม่ลูกก็ไปหาทำอะไรที่มันไม่เหมือนแม่ลูกทั่วไปเขาทำกันจนพระอาทิตย์ใกล้ลับเส้นขอบฟ้า

“ดูแลตัวเองดีๆนะลูก ถ้ามีใครมารังแกบอกแม่ได้เลยนะ”

หน้าทางเข้าบ้าน คุณแม่ที่มาส่งลูกชายได้กล่าวคำลาพร้อมกับกอดลูกของเธอที่มีร่างกายสูงใหญ่ ทำให้เขาต้องโค้งตัวของมากอดเธอ คุณพ่อที่เห็นต้นอ่อนขึ้นบนหัวลูกชายเพราะไปเล่นอะไรแผลงๆด้วยกันกับแม่มา เขาเลยดึงมันออกไประหว่างที่แม่ลูกกำลังกอดกัน

“สวมเอาไว้ตลอดเวลานะ พ่อทำมันขึ้นมาให้ลูกโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย”

เมื่อเห็นว่าพ่อของตนจะสวมสร้อยให้ เขาจึงก้มหัวลงให้พ่อของตนสวมให้อย่างง่ายดาย มันคือจี้ที่แกะสลักมาจากหยกเขียว ขนาดของมันก็ไม่เล็กจนเกินไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาบอกลาพ่อแม่ของตน

“ตอนที่ผมไม่อยู่ก็รักษาสุขภาพแล้วห้ามทะเลาะกันด้วยนะ พ่อแม่”

นี่เป็๲ครั้งแรกที่เขาเรียกทั้งสองคนว่าพ่อแม่ ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกมีความสุขที่เขาได้เรียกตนว่าพ่อแม่เสียสีหลังจากที่เลี้ยงดูเขามาเป็๲เวลา5ปี แต่เ๱ื่๵๹ซึ้งๆมันอยู่กับครอบครัวนี้ได้ไม่นานนักหรอก

“อุ๊ย~ เมื่อกี้เด็กคนไหนเรียกพ่อกับแม่กันน้า~ เด็กคนไหนเอ่ย?”

คุณแม่ของเขาเองนั้นแหละที่เป็๲คนทำลายบรรยากาศซึ้งๆ เชื่อเถอะ ถ้าแม่ไม่ทำ เดี๋ยวพ่อก็เป็๲คนทำเสียเอง

“ฮึ่ย! ไม่ได้เรียกสักหน่อย รักษาตัวด้วยนะตาแก่ยายแก่”

เมื่อถูกแม่ของตนแซว ด้วยความเขิน เขาจึงหันหลังแล้วเดินไปตามทางดินเข้าไปภายในป่าพร้อมกับการบอกลาในแบบของลิซาร์ดดอน ซึ่งพ่อแม่ของเขาก็จ้องมองแผ่นหลังของเขาจนหายลับตาเข้าไปในป่าเสียแล้ว

“ลูกไม่รู้แล้ว เรามาทำไอ้นั่นด้วยกันเถอะที่รัก”

เมื่อเห็นว่าลูกชายออกไปไกลแล้ว คุณพ่อจึงพูดขึ้นมาพร้อมหันไปหน้าไปหาคุณแม่ ซึ่งในมือทั้งสองข้างก็ถืออุปกรณ์ที่ใช้ในการสร้างอาร์ติแฟกต์

“แหมคุณนี่ล่ะก็ ลูกพึ่งออกไปเองนะ”

คุณแม่ที่เห็นดังนั้นก็นำมือทั้งสองข้างขึ้นมาวางแก้มพร้อมบิดตัวด้วยอย่างเขินอาย ราวกับสาวน้อยที่ถูกหนุ่มน้อยสารภาพรัก

ไอ้ครอบครัวนี้ท่าจะบ้ากันทั้งบ้าน…

เกล็ดเล็กเกล็ดน้อย พ่อแม่ของดอนปัจจุบันอายุแค่27นะเออะ ไม่ได้แก่เหมือนที่ถูกเรียก