กะดึก..นึกหลอน

หน้าห้อง 1301 มีโต๊ะไม้ตัวเล็กตั้งอยู่ชิดผนัง ฝุ่นจับหนาจนมองไม่ออกว่าเดิมมันเป็นไม้สีอะไร แต่บนโต๊ะกลับสะอาดผิดที่ผิดทาง ราวกับมีใครเพิ่งเช็ดไว้ก่อนฉันมาถึงไม่นาน ของสองอย่างวางคู่กันอยู่ตรงกลาง โต๊ะหนึ่งตัว สมุดหนึ่งเล่ม ไฟฉายหนึ่งกระบอก และความเงียบที่ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนพิธีกรรมมากกว่างานทำความสะอาด

สมุดเล่มนั้นปกหนังสีดำ ขอบปริแตกเป็นรอยขาวคล้ายผิวหนังแห้ง ไฟฉายอีกกระบอกเป็นเหล็กหนา สีด้าน หน้ากระบอกครอบเลนส์แดงเข้มเหมือนกระบอกที่ฉันถืออยู่ แต่ใหม่กว่า หนักกว่า และเย็นกว่าเมื่อฉันลองแตะมันด้วยปลายนิ้ว ฉันไม่อยากหยิบของทั้งสองชิ้น แต่ไม่มีอะไรในทางเดินนั้นบอกว่าฉันมีทางเลือกอื่น

ก่อนหยิบสมุด ฉันมองประตูห้อง 1301 อีกครั้ง ประตูไม้บานนั้นดูเก่ากว่าประตูห้องอื่นในโรงแรมอย่างน้อยสิบปี สีเคลือบพองเป็นดวง ๆ มือจับทองเหลืองหม่นจนเกือบดำ แต่ป้ายเลขห้องกลับเงาวับเหมือนเพิ่งถูกขัดด้วยผ้านุ่ม ใต้ป้ายมีรอยครูดเป็นเส้นสั้น ๆ สูงจากพื้นไม่ถึงคืบ เหมือนเล็บคนขูดจากด้านใน

ตรงสันสมุดมีชื่อคนเขียนไว้จาง ๆ

จันทร์

ลายมือเล็กและคุ้นตาอย่างประหลาด ฉันนึกถึงป้าจันทร์ขึ้นมาทันที นึกถึงมือเหี่ยวย่นของแกตอนสอนฉันพับผ้าเช็ดตัวเป็นรูปหงส์ นึกถึงวันที่แกหายไปโดยไม่เก็บของในล็อกเกอร์ พอเห็นชื่อนั้น ฉันก็เริ่มไม่แน่ใจว่าสมุดเล่มนี้ถูกวางไว้เพื่อช่วยฉัน หรือเพื่อพิสูจน์ว่าคนก่อนหน้าที่เคยขึ้นมาถึงตรงนี้ไม่ได้กลับลงไปง่าย ๆ

หน้าแรกของสมุดเขียนด้วยลายมือสีดำเข้ม ตัวอักษรเบียดกันแน่นเหมือนคนเขียนกำลังรีบ

"กฎการทำความสะอาดห้อง 1301 สำหรับพนักงานกะดึกเท่านั้น หากต้องการออกไปพร้อมค่าจ้าง จงทำตามทุกข้อโดยไม่มีข้อยกเว้น"

ฉันพลิกหน้าถัดไป กระดาษแห้งกรอบจนกลัวว่ามันจะขาดคามือ กลิ่นของสมุดไม่เหมือนกระดาษเก่า แต่มีกลิ่นสาบชื้นปนกลิ่นน้ำอบไทยจาง ๆ เหมือนมันเคยถูกเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าของคนตายมานาน

"กฎข้อที่ 1: เมื่อเปิดประตูเข้าไป หากได้กลิ่นน้ำอบไทย ห้ามเปิดไฟในห้อง จงใช้ไฟฉายฟิลเตอร์สีแดงเท่านั้น แสงสีขาวจะปลุกแขกคนเก่าให้ตื่นก่อนเวลา และเมื่อก้าวเข้าไปแล้ว ห้ามพยายามเปิดประตูกลับออกมา จนกว่างานขั้นแรกจะเสร็จ"

ฉันอ่านประโยคสุดท้ายซ้ำสองรอบ งานขั้นแรกคืออะไร สมุดไม่ได้บอก แต่คนที่เคยทำงานแม่บ้านจะรู้ดีว่าห้องหนึ่งห้องเริ่มจากพื้นเสมอ เก็บขยะ กวาดฝุ่น เช็กคราบ แล้วค่อยขยับไปที่เตียงกับห้องน้ำ ถ้าเปลี่ยนผ้าก่อนกวาด พื้นจะสกปรกซ้ำ ถ้าล้างห้องน้ำก่อนเก็บขยะ กลิ่นจะตีกันจนแยกไม่ออกว่ากลิ่นไหนมาจากอะไร

ใต้กฎข้อแรกมีตัวหนังสือเล็กกว่าบรรทัดอื่น เขียนเบียดอยู่ตรงขอบกระดาษเหมือนคำเตือนที่ถูกเติมทีหลัง

หากได้ยินเสียงแขกถามว่า "เข้ามาทำไม" ห้ามตอบว่า "ขอโทษ" และห้ามบอกชื่อตัวเอง ให้ตอบเพียงว่า "มาทำความสะอาดค่ะ"

ฉันอ่านแล้วรู้สึกเหมือนมีก้อนน้ำแข็งกดอยู่ใต้ลิ้น กฎงานบริการปกติสอนให้เราขอโทษก่อนเสมอ แต่กฎในสมุดกลับห้ามขอโทษ ราวกับคำว่าขอโทษเป็นการยอมรับผิดบางอย่างที่ฉันไม่รู้ตัว และการบอกชื่ออาจทำให้ห้องนี้จำฉันได้มากกว่าที่ควร

ฉันท่องประโยคนั้นในใจสองรอบ

มาทำความสะอาดค่ะ

มาทำความสะอาดค่ะ

ความคิดเรื่องขั้นตอนงานช่วยดึงฉันกลับมาได้เล็กน้อย ฉันเคยเคลียร์ห้องหลังแขกเมาอ้วกเต็มพื้น เคยเก็บผ้าปูที่นอนเปื้อนเลือดประจำเดือน เคยล้วงท่อห้องน้ำที่มีเส้นผมพันเป็นก้อนดำ ๆ งานแม่บ้านไม่ได้สะอาดอย่างที่แขกเห็น ห้องพักสวย ๆ ทุกห้องมีด้านที่คนจ่ายเงินไม่ต้องรู้ และฉันทำงานนี้มานานพอจะไม่สะดุ้งกับคราบสกปรกง่าย ๆ

แต่กฎในสมุดไม่ใช่เรื่องคราบสกปรก

ฉันพลิกหน้าถัดไปโดยไม่ตั้งใจจะอ่านกฎอื่นล่วงหน้า เพียงอยากดูว่าสมุดมีทั้งหมดกี่หน้า กระดาษส่วนหลังติดกันเป็นปึก มีรอยน้ำเป็นวงเหมือนเคยเปียกแล้วแห้งซ้ำ ๆ บางหน้ามีคราบสีน้ำตาลตรงมุม ฉันเห็นตัวเลขข้อ 2 ข้อ 3 ข้อ 4 และข้อ 5 ผ่าน ๆ ก่อนรีบปิด เพราะความรู้สึกหนึ่งบอกว่ากฎบางข้อควรถูกอ่านเมื่อถึงเวลาของมันเท่านั้น

บนหน้าปกด้านในมีบรรทัดหนึ่งที่ฉันเพิ่งเห็น

ถ้าทำผิดข้อใดข้อหนึ่ง อย่าแก้ตัวกับห้อง ให้ทำความสะอาดต่อจนกว่าจะมีเสียงอนุญาตให้หยุด

ฉันไม่ชอบคำว่า "ห้อง" ในประโยคนั้น มันทำให้ 1301 ดูไม่ใช่พื้นที่ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่มีกฎ มีความอดทน และมีวิธีลงโทษคนที่ทำงานไม่เรียบร้อย

ฉันหมุนลูกบิดทองเหลืองอย่างระวัง มันเย็นจัดและลื่นเหมือนจับเหรียญที่แช่น้ำแข็ง ประตูเปิดออกโดยไม่ต้องใช้แรง กลิ่นน้ำอบไทยพุ่งออกมาก่อนแสงไฟฉายจะทันเข้าไปถึง มันหวานจนแสบจมูก หอมแบบที่ไม่ควรอยู่ในห้องปิดตาย กลิ่นนั้นกลบอะไรบางอย่างไว้ เหมือนน้ำหอมราคาถูกที่ฉีดทับซากหนูใต้ตู้

นิ้วฉันเกือบแตะสวิตช์ไฟข้างผนังด้วยความเคยชิน แล้วกฎข้อแรกก็กระแทกกลับเข้ามาในหัว

ห้ามเปิดไฟ

ฉันชักมือกลับ เปลี่ยนไปกดไฟฉายเหล็กแทน แสงสีแดงสาดเข้าไปในห้อง 1301 ทำให้ทุกอย่างเหมือนถูกแช่อยู่ในน้ำเลือดจาง ๆ เตียงใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ผ้าม่านลูกไม้ขาด ๆ คลุมหัวเตียงลงมาเป็นแถบ ฝุ่นจับบนโซฟา โต๊ะเครื่องแป้ง และกรอบรูปเก่าที่แขวนเอียงอยู่ข้างผนัง ไม่มีรูปคนในกรอบ มีแต่กระดาษสีเหลืองซีดแผ่นหนึ่งที่ถูกความชื้นกินจนเห็นเป็นเงาดำ ๆ

ฉันก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป

ประตูปิดตามหลังทันที

เสียงปังของมันดังเกินกว่าบานไม้ควรจะดัง ฉันสะดุ้งหันกลับไปจับลูกบิด ลองบิด ลองดึง ลองกระแทกด้วยไหล่ ประตูไม่ขยับ แม้ตัวล็อกจากด้านในจะอยู่ในตำแหน่งเปิด ฉันเม้มปากแน่น บังคับตัวเองไม่ให้ร้องออกมา เสียงตัวเองอาจทำให้ความกลัวโตขึ้น และถ้ามันโตขึ้นจนทับสติ ฉันคงไม่รอดตั้งแต่กฎข้อแรก

"เข้ามาทำไม"

เสียงนั้นดังมาจากหลังม่านลูกไม้ข้างหัวเตียง เบามากจนตอนแรกฉันคิดว่ามันเป็นเสียงผ้าถูกลมแอร์พัด แต่ห้องนี้ไม่มีแอร์ ไม่มีลม และประโยคนั้นชัดเกินไปในความเงียบ

ฉันยืนนิ่ง มือจับลูกบิดค้างอยู่เหมือนเด็กที่ถูกครูเรียกชื่อกลางห้องเรียน คำว่าขอโทษเกือบหลุดออกมาจากปาก เพราะมันเป็นคำตอบที่ร่างกายจำได้ดีกว่าความคิด ฉันกัดปลายลิ้นตัวเองไว้ รสเลือดจาง ๆ กระจายอยู่ในปาก แล้วบังคับเสียงให้ต่ำที่สุดเท่าที่ทำได้

"มาทำความสะอาดค่ะ"

ม่านลูกไม้ไม่ขยับ แต่กลิ่นน้ำอบไทยอ่อนลงนิดหนึ่ง ราวกับห้องยอมรับคำตอบนั้นอย่างไม่เต็มใจ

"ทำงานก่อน" ฉันบอกตัวเอง "กวาดพื้นก่อน แค่นั้น"

ฉันวางกระเป๋าอุปกรณ์ลงใกล้ประตู เปิดถุงขยะสีดำ สวมถุงมือยาง และเริ่มกวาดจากมุมซ้ายตามนิสัย ห้องเก่ามากแต่ไม่ได้รกอย่างที่คิด ไม่มีขวดน้ำ ไม่มีซองขนม ไม่มีเศษกระดาษ มีเพียงฝุ่นหนาเป็นชั้นกับคราบน้ำเป็นวง ๆ บนพื้นปูนขัดมัน พอไม้กวาดลากผ่าน ฝุ่นก็ฟุ้งขึ้นมาในแสงแดงเหมือนเถ้ากระดูกละเอียด

พื้นห้อง 1301 กว้างกว่าห้องพักมาตรฐานของศิริราตรี ทั้งที่มองจากทางเดินประตูไม่ได้ต่างจากห้องอื่น มันมีมุมเว้าแปลก ๆ ตรงข้างโต๊ะเครื่องแป้ง มีพื้นที่ว่างระหว่างเตียงกับผนังมากเกินจำเป็น และมีรอยตะเข็บบนพื้นปูนเหมือนครั้งหนึ่งห้องนี้เคยถูกกั้นเป็นสองห้องแล้วทุบผนังออก ฉันกวาดตามแนวมุมอย่างระวัง เพราะฝุ่นหนาทำให้ไม่รู้ว่ามีเศษแก้วหรือเข็มซ่อนอยู่หรือเปล่า

ใต้โซฟา ฉันเจอกระดุมมุกหนึ่งเม็ด สีเหลืองเก่าเหมือนหลุดจากเสื้อผู้หญิงสมัยก่อน ใกล้ขาโต๊ะเครื่องแป้งมีดอกมะลิแห้งกรอบสามดอกวางเรียงกันอย่างตั้งใจ ฉันลังเลว่าจะเก็บมันใส่ถุงดำหรือซองของตกค้าง แต่เสียงในหัวของป้าจันทร์ดังขึ้นเหมือนแกยืนอยู่ข้าง ๆ

ของที่เหมือนมีคนตั้งใจวาง อย่าเพิ่งทิ้ง

ฉันจึงใช้คีมคีบกระดุมกับดอกมะลิใส่ซองพลาสติก เขียนหน้าซองว่า 1301 - พบใต้โต๊ะเครื่องแป้ง แล้ววางไว้บนโต๊ะเล็กใกล้ประตู การทำตามขั้นตอนเล็ก ๆ นั้นทำให้ฉันรู้สึกเหมือนยังทำงานในโรงแรมจริง ไม่ใช่ถูกห้องที่ไม่มีอยู่ในระบบขังไว้กับอะไรบางอย่างใต้ผ้านวม

ใต้โต๊ะเครื่องแป้งมีรอยเท้าเปียกหนึ่งรอย

ฉันหยุดมือทันที รอยนั้นสดเกินไป ขอบยังเงาเหมือนน้ำเพิ่งถูกเหยียบลงเมื่อไม่กี่วินาที นิ้วเท้ายาวผิดสัดส่วน ปลายนิ้วเรียวแหลมและชี้เอียงเข้าหากัน ไม่เหมือนรอยเท้าคนที่ฉันเคยเห็นบนพื้นห้องน้ำหรือริมสระว่ายน้ำโรงแรม ฉันก้มลงใกล้ขึ้นนิดหนึ่ง กลิ่นน้ำอบไทยจากรอยนั้นแรงกว่าที่อื่น

"ท่อรั่ว..." ฉันพึมพำ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองโกหกไม่เนียน "พื้นชื้นเฉย ๆ"

ฉันเบนไฟฉายไปทางถังขยะข้างโต๊ะ หยิบถุงดำครอบ แล้วหันกลับมาอีกครั้ง

รอยเท้าหายไปแล้ว

มันไม่ได้แห้ง ไม่ได้ถูกฝุ่นกลบ แต่มันหายไปเหมือนไม่เคยอยู่ตรงนั้นเลย ฉันค้างอยู่ในท่าก้ม มือข้างหนึ่งจับถุงขยะ อีกข้างกำด้ามไม้กวาดแน่นจนถุงมือยางตึง เสียงหยดน้ำดังขึ้นเบา ๆ จากทางเตียง

แปะ

แปะ

รอยเท้ารอยใหม่ปรากฏใกล้ฐานเตียง คราวนี้ไม่ได้มีแค่รอยเดียว มันเรียงต่อกันเป็นทางสั้น ๆ เหมือนใครสักคนกำลังเดินถอยหลังจากโต๊ะเครื่องแป้งไปหาเตียงโดยไม่ให้ฉันเห็นตัว ฉันมองตามด้วยลมหายใจที่ช้าลงเองโดยไม่ต้องสั่ง รอยสุดท้ายหยุดตรงชายผ้านวมที่ห้อยลงมาแตะพื้น

เสียงจากหลังม่านดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้อยู่ใกล้กว่าเดิม

"สะอาดหรือยัง"

ฉันกลืนน้ำลาย ฝุ่นกับกลิ่นน้ำอบไทยทำให้คอแห้งจนเจ็บ กฎไม่ได้บอกว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร แต่ประโยคที่สมุดให้ไว้ยังเป็นสิ่งเดียวที่ฉันมี

"มาทำความสะอาดค่ะ"

ความเงียบยาวขึ้นเหมือนห้องกำลังพิจารณาว่าคำตอบเดิมใช้ได้กับคำถามใหม่หรือไม่ แล้วรอยเท้าเปียกข้างเตียงก็ค่อย ๆ จางลงทีละนิ้ว เหลือเพียงคราบน้ำเล็ก ๆ ตรงชายผ้านวมที่ฉันยังไม่กล้าแตะ

ผ้านวมบนเตียงพูนสูงขึ้นผิดรูป

ไม่ใช่รอยยับของผ้า ไม่ใช่หมอนที่วางผิดตำแหน่ง มันมีน้ำหนัก มีโค้งของไหล่ มีความยาวของลำตัว และมีช่องว่างตรงปลายเท้าเหมือนคนที่นอนขดใต้ผ้าห่มนานเกินไป

ฉันอยากวิ่งกลับไปที่ประตู แต่ประตูล็อกแล้ว และกฎข้อแรกบอกให้ทำงานขั้นแรกให้เสร็จ ฉันจึงทำสิ่งเดียวที่ยังพอทำได้ ก้มหน้าลง กวาดต่อ ไม่ส่องไฟขึ้นไปที่เตียง ไม่เรียก ไม่ถาม ไม่ทำเหมือนรู้ว่ามีอะไรอยู่ตรงนั้น

งานแม่บ้านสอนให้คนรู้จักทำเป็นไม่เห็นในหลายเรื่อง แขกลืมของผิดกฎหมายไว้ในลิ้นชัก เราแจ้งหัวหน้า ไม่เปิดดู แขกทะเลาะกันจนกระจกแตก เราเก็บเศษแก้ว ไม่ถามเหตุผล แขกทิ้งรอยเลือดไว้บนผ้าปู เราแยกใส่ถุง ไม่พูดถึงบนโต๊ะอาหารพนักงาน คืนนี้ฉันแค่ต้องทำเป็นไม่เห็นสิ่งที่ไม่มีชื่อเรียกให้ได้นานพอ

ฉันกวาดฝุ่นเข้าที่โกยผง เก็บเศษผมยาวสีดำที่ติดอยู่ตามมุมห้อง มันยาวเกินกว่าจะเป็นของฉัน และเหนียวแปลก ๆ เหมือนเปียกน้ำมัน ฉันไม่มองมันนาน รีบมัดถุงขยะแล้ววางไว้ข้างประตู เสียงน้ำหยุดลงหลังรอยเท้าสุดท้ายแห้งหายไป เหลือเพียงกลิ่นน้ำอบไทยข้นจัดค้างอยู่ในอากาศ

พื้นห้องเสร็จแล้ว

ทันทีที่ฉันผูกปากถุงขยะ ประตูก็ส่งเสียงคลิกเบา ๆ ฉันหันไปมองด้วยความหวังโง่ ๆ ว่ามันปลดล็อกแล้ว แต่ลูกบิดยังนิ่งเหมือนเดิม เสียงนั้นไม่ได้มาจากกลอนประตู มันมาจากสมุดปกหนังที่ฉันวางไว้บนโต๊ะเล็ก หน้ากระดาษเปิดเองไปยังหน้าถัดไป

กฎข้อที่ 2 รออยู่

แสงไฟฉายสีแดงขยับไปหยุดที่เตียงเองหรือมือฉันพาไป ฉันไม่แน่ใจ ผ้านวมยังพูนอยู่เหมือนเดิม ราวกับคนข้างใต้ยังนอนรออย่างอดทน รอให้ฉันเริ่มงานขั้นต่อไป