หนุ่มหล่อมาดผู้ดีจากเมืองกรุงยืนพิงอยู่ข้างรถสายตาของเขามองไปยังทุ่งดอกดาวเรือง ดอกกุหลาบ ดอกรักและพรรณไม้อีกหลายชนิดที่เขารู้จักบ้าง ไม่รู้จักและไม่เคยเห็นมาก่อนบ้างเสียงคนวิ่งมาจากทางตัวบ้าน ทำให้เขาละสายตาจากความงดงามของดอกไม้หันกลับไปมอง
สิ่งที่เขาเห็น...คำเอื้อยวิ่งตรงมาทางนี้มีเม็ดเหงื่อไหลโทรมหน้า มือทั้งสองข้างหอบหิ้วตะกร้าที่มีดอกไม้พะรุงพะรัง
แต่แปลกที่ภาพนั้นทำให้ลมหายใจของท่านประธานหนุ่มสะดุด หัวใจเต้นแรงพัลวัน หน้าหวานๆแก้มแดงๆ แต้มด้วยรอยยิ้มสดใส มันงดงามกว่าทุ่งดอกไม้แม้ในเวลาที่เธอกำลังเหนื่อยล้าและรีบเร่งก็ตาม
“เสร็จแล้ว นายจิณรอนานไหมเ้า?” เกรงเขาจะรอนานนี่เองเป็สาเหตุให้เธอวิ่งมาเป็ระยะทางไกล เพราะรถของเขาไม่สามารถขับขี่เข้าไปในเส้นทางเล็กและแขบได้
“ไม่นาน ขึ้นรถสิ”
“เ้า” ดอกไม้กลิ่นหอมสีสวย ถูกวางไว้ตอนหลังของรถก่อนคนตัวเล็กที่เหงื่อโทรมหน้าจะก้าวเข้ามานั่งด้านหน้าปะทะแอร์เย็นฉ่ำทำให้สดชื่น
“เอาโทรศัพท์ของเธอมานี่” เขายังไม่ออกรถแต่ยื่นมือข้างหนึ่งออกมา
“โทรศัพท์ของเอื้อยเหรอเ้า?” หญิงสาวงงสิแบบนี้
“ใช่ เอามาเร็วๆ อย่าลีลา” ทั้งน้ำเสียงทั้งมือของเขาเร่งเร้าจนคำเอื้อยต้องรีบควักโทรศัพท์ส่งไปให้
จิณวัตรรับมาถ้าหากมีใครสังเกตมุมปากของท่านประธานตอนนี้ จะเห็นรอยยิ้มเล็กๆปรากฏ เขากดหมายเลข10หลักที่จำได้แม่น เมื่อรู้สึกได้ว่าเ้าสมาร์ทโฟนเครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงสั่นก็กดยุติการโทร
“บนโลกนี้ยังมีคนใช้มือถือโบราณ โบราณแบบนี้อีกเหรอ เอาคืนไปสิ” เขายื่นคืน
“จะ เ้า” เธอรับคืนมาแบบงงๆก่อนนำมันเก็บไว้ในกระเป๋าตามเดิม
ก็เขาขอดูมือถือของเธอเองนี่แล้วยังมาต่อว่าเธอเป็คนโบราณอีก คำเอื้อยมองทางข้างหน้าไม่สนใจกับคำพูดจาของเ้านายสำหรับเธอแล้ว มือถือเอาไว้ติดต่อป้าจันทร์ พี่เสือตาก๋องและบรรดาแม่ค้าพ่อค้าที่สนใจสั่งซื้อพวงมาลัย บายศรีถุงกระดาษและไม้เหลาไก่ย่างแค่นั้นจริงๆ
“นายจิณไม่ต้องช่วยหรอกเ้า เอื้อยทำคนเดียวได้เ้า” กลับจากตลาดและหอบดอกไม้ไปเก็บจิณวัตรก็อยู่ไม่ห่างแม่ครัวคนสวยของรีสอร์ท
“ใครบอกล่ะ ฉันจะศึกษา ขั้นตอน การทำงานของคนที่นี่ต่างหาก จะได้รู้ว่าอะไรที่เป็จุดอ่อนข้อด้อยอยู่บ้าง เธอเองที่เป็พนักงานคนหนึ่ง ควบหลายตำแหน่งอย่างนี้ถ้าฉันจะเริ่มศึกษาก็ควรเริ่มจากเธอ รวมถึงการทำอาหารเช้านี้ด้วย” จอมหลักการหาเหตุผลมารองรับจนได้ส่วนคำเอื้อยก็จนมุมในฐานะของลูกจ้างอีกตามเคย
“เธอบอกว่าที่นี่มีผักสวนครัวอย่างนั้นเหรอ?” จิณวัตรสอบถามหลังจากที่เห็นแม่ครัวนำผักที่แช่ตู้เย็นออกมาล้างทำความสะอาด
“มีเ้า มีครบเกือบทุกชนิดเลยเ้า ปลูกอยู่ด้านหลังห้องพักพนักงาน” พื้นที่เกือบครึ่งไร่บริเวณนั้นเ้าของไร่อาจยังไม่เคยไป
“ใครเป็คนปลูก”
“ป้าจันทร์กับเอื้อยเองเ้า เราเริ่มปลูกผักออแกนิคมาได้ 3 ปีแล้วเ้า นับั้แ่นายน้อยขายที่ตรงนี้ให้นายจิณ” คำเอื้อยกล่าวถึงเ้านายคนเก่าที่ตอนนี้ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ่นั้นเป็่ที่ไร่ประสบปัญหาทางการเงินรุนแรงจริงๆพี่น้อง เพื่อนร่วมงานลำบากเเร้นเเค้น
“ปลูกผักไว้ทานเองและบริการแขกก็ดี อันนี้ถือว่าเป็จุดเด่นก็แล้วกัน”จิณวัตรเริ่มจะชอบที่นี่เข้าแล้วจริงจังที่นี่มีอะไรหลายอย่างตรงกับแนวทางการใช้ชีวิตของเขา อย่างเช่นการปลูกพืชสวนครัวพื้นที่หลังคฤหาสน์ใหญ่ในกรุงเทพของเขา ก็ลายล้อมไปด้วยแปลงการเกษตรเหมือนกัน
เขาไม่อยากให้มันเป็เพียงความฝันเเต่มันก็ไม่สามารถเป็ความจริงไปได้ กรุงเทพคือบ้าน คืองาน คือความรักคือทั้งหมดของเขา
เนื่องด้วยไร่แสงฝางมีความสวยงามด้านทัศนียภาพเพียงพอในการดึงดูดนักท่องเที่ยวพื้นที่รอบๆรีสอร์ทสะอาดและสบายตาจากการตกแต่งสวนหากได้การบริหารจัดการที่ได้มาตราฐานตามรีสอร์ท 5 ดาว ที่นี่จะกลายเป็หนึ่งในรีสอร์ทในฝันของใครหลายคนแน่นอน
่สายของวันนั้นก่อนกลับกรุงเทพจิณวัตรได้พูดคุยรายละเอียดกับผู้รับเหมาอีกรอบ ทุกอย่างจะมีการถ่ายรูปอัดวิดีโอส่งความคืบหน้าให้เขาในแต่ละวัน
“เดินทางปลอดภัยนะคะนายจิณ คุณหนูเจน”
“ขอบคุณค่ะน้าจันทร์ แล้วเดี๋ยวปลายเดือนหน้าเจอกันใหม่นะคะทุกคน”
"เสือ อย่าลืมเื่ที่สั่งเอาไว้นะ" จิณวัตรย้ำกับภิเสืออีกครั้ง
"ไม่ลืมครับนาย ผมจะรีบจัดการให้ภายในวันนี้เลยครับ" จากคนที่เเทบจะฆ่ากันในครั้งเเรกที่เจอหน้ามาวันนี้ภิเสือเคารพเเละศรัธทาในตัวเ้าของไร่อย่างเเท้จริง
"บาย บ๊ายนะคะ" เจนจิราโบกมือลา
“ครับ/เ้า” หลายคนหลายเสียงที่มาส่งเ้าของไร่ขานตอบการมาเยือนไร่แสงฝางครั้งนี้ของเ้าของตัวจริง ทำให้คนงานมีกำลังใจขึ้นเยอะพวกเขาไม่รู้สึกถึงการทอดทิ้งอีกต่อไป
ติ่ง
คุณเลขา :ส่งไฟล์ให้คุณ
จิณวัตรอมยิ้มมุมปากเมื่อมนทกานติส่งรายละเอียดของงานสำหรับวันพรุ่งนี้มาให้เขาโดยสังเขปนอกจากหน้าตาสวยคมที่หาตัวจับยาก การขยันทำงาน ความสม่ำเสมอของเธอทำให้เขาเองชื่นชม
จิณวัตร :ขอบคุณมากครับ ฝันดีครับมน
คุณเลขา :เช่นกันค่ะบอส
จิณวัตรยิ้มอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆเขานั่งมองประวัติการแชทของเราได้โดยไม่เบื่อ และเมื่อความคิดถึงมันมีมากล้น...ถ้าเขาขอฟังเสียงของเธอก่อนนอนจะรบกวนมากเกินไปหรือเปล่าหน่อ
ก็คนมันรอถึงพรุ่งนี้เช้าไม่ได้นี่
กริ่ง กริ่งกริ่ง
“มนครับ” ไม่นานเธอก็กดรับสาย
“สวัสดีครับ ตอนนี้มนกำลังอาบน้ำอยู่เดี๋ยวผมให้มนโทรกลับนะครับ” ปลายสายไม่ใช่เธอคนนั้นที่เขาคิดถึงแต่เป็ผู้ชายอีกคนที่จิณวัตรรู้ดีแก่ใจว่าเป็ใคร
ความรู้สึกคิดถึงก่อนหน้าเเตกกระเจิงกระจายหัวใจจิณวัตรดาวน์ลงห่อเหี่ยวคล้ายดอกไม้เฉา เขาไม่มีวันไปอยู่ในจุดจุดนั้นได้เลย
คนในใจของเธอ
ความเพลียจากการขับรถยาวนานเกือบ10ชั่วโมง ไม่ได้ช่วยให้จิณวัตรข่มตานอนได้อย่างที่คิด มันไม่ง่ายเลยแล้วไหนจะปลายสายเมื่อสักครู่ที่ทำให้รู้ว่าตอนนี้มนทกานติอยู่กับใคร
ใช่...ท่านประธานหนุ่มสุดหล่อแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์กำลังรอบางทีเ้าหล่อนอาจจะโทรกลับมาหาเขา ตามที่แฟนหนุ่มของเธอบอกไว้
5 นาทีผ่านไป
10 นาทีผ่านไป
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
1 ชั่วโมงผ่านไปก็แล้ว ใจคนรอได้แต่รอด้วยความกระวนกระวาย
“มนทกานติ เมื่อไหร่คุณจะยอมเปิดใจให้ผู้ชายคนนี้ที่หลงรักคุณมานานแล้วบ้าง”คู่แข่งของเขาปพนเพิ่งก้าวเข้ามาในชีวิตของเลขานุการสาวได้เพียงครึ่งปีเท่านั้นแต่มันกลับได้ร่างกายและหัวใจของเธอไป
ตู๊ดด ตู๊ดดตู๊ดด
“สวัสดีเ้า” ท่วงทีน้ำเสียงไพเราะจากปากสาย จิณวัตรกำลังเลื่อนดูความเคลื่อนไหวของข่าวต่างประเทศเขาเริ่มมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่โทรศัพท์โทรออกไปหาใครอีกคนที่อยู่ไกลเสียแล้ว
“ดึกแล้วทำไมยังไม่นอน”
“นายจิณ” คำเอื้อยอุทานใมืออีกข้างทำเข็มร้อยพวงมาลัยหลุดล่วงจากมือ เธอจำเสียงของเ้าของไร่ได้ทันทีเป็เขาแน่ๆ
“ใช่ ฉันเอง ทำอะไรอยู่เหรอคำเอื้อย”
“เออ...เออ กำลังจะนอนแล้วเ้า” น้ำเสียงดูเหนื่อยล้าเต็มทีเพราะเหลือดอกไม้ในตะกร้าอีกนิดหน่อย หลังจากที่เธอตรากตรำนั่งหลังขดหลังแข็งประดิดประดอยพวงมาลัยนานเกือบ 4 ชั่วโมง
“อ่อ...” ไม่น่าเลย...จิณวัตรก็เริ่มหัวเสียเพราะเขาลืมคิดไปว่าปลายสายเองก็ไม่ได้อยู่ตามลำพังสักหน่อย
มนทกานติมีปพนคำเอื้อยเองก็มีนายภิเสือพะเน้าพะนอไม่ห่างกาย
“ถ้าไม่อะไรแล้ว พักผ่อนเถอะ” เขาไม่ควรโทรหาเธอั้แ่แรก
“เออ...นายจิณเ้า นายจิณมีธุระอะไรหรือเปล่าเ้า” ชายหนุ่มอาจมีธุระสำคัญไม่อย่างนั้นเ้าของไร่คงไม่โทรมาหาเธอในยามวิกาลเช่นนี้ คำเอื้อยคิดแบบนั้น
“เออ...เออ...ฉันแค่ ฉันแค่จะโทรมาสอบถามความคืบหน้าของผู้รับเหมาน่ะเป็ไงบ้าง” เื่งานถูกยกมาเป็เหตุผลแอบอ้าง
“วันนี้ตอนเที่ยงพี่เสือออกไปเลือกวัสดุกับผู้รับเหมาในเมืองเ้าบางส่วนก็นำกลับมาที่ไร่แล้ว ส่วนที่เหลือทางร้านเขาจะรีบจัดส่งให้วันพรุ่งนี้เ้า”
“อืม ดีแล้ว แค่นี้นะ”
“นายจิณเ้า”
“มีอะไรอีก” ปลายสายเริ่มเสียงแข็งขึง หัวใจพองโตของคำเอื้อยค่อยๆลีบลงเธอกลัวว่าจะรบกวนเขาเกินไป
“เอื้อยจะขอบคุณนายเื่จักรยานเ้า” ภิเสือนำมามอบให้เมื่อ่เย็นจักรยานคันใหม่มันสวยและถูกใจมาก
“ไม่เป็ไร ฉันทำของเธอพัง ก็ควรรับผิดชอบ” เขาพูดแค่นั้นก่อนวางสายไป
“เย็นนี้มนมีนัดมั้ย สะดวกไปเจอลูกค้ากับผมหรือเปล่า?” จิณวัตรเอ่ยชวน เมื่อใกล้ถึงเวลานัด
“มนสะดวกค่ะบอส ถ้าอย่างนั้นขออนุญาตเตรียมตัว 15 นาทีนะคะ”ก็ผู้หญิงอ่ะน่ะ จะออกไปสู่โลกภายนอกทั้งที มนทกานติต้องมั่นใจว่าตัวเองนั้นเปะปังที่สุด
“ตามสบายเลยครับคนสวย” จิณวัตรยิ้มให้แม้จะเป็การออกไปทานข้าวกับลูกค้า แต่่เวลาที่เขามีมนทกานตินั่งอยู่ใกล้ๆเท่านี้ก็มีความสุขมากแล้ว
เหมือนดั่งเคยการเจรจาธุรกิจเบื้องต้นผ่านไปได้ด้วยดี ขั้นตอนต่อไปจะเป็ส่วนของ ทั้งสองบริษัทกำหนดข้อตกลงรายละเอียดหยิบย่อยก่อนเซ็นต์สัญญาจริงที่ไซร์งานใหม่ย่านพัทยา
“คุณจิณโชคดีจังเลยนะครับ มีเลขาทั้งสวย ทั้งฉลาดหลักแหลมอย่างคุณมน”คู่ค้าอดชื่นชมในการเจรจาต่อรอง ข้อมูล เทคนิคการวางตัวต้องยกคะแนนเต็มให้กับเธอคนนี้
“ใครๆก็พูดอย่างนี้ครับ” นอกจากจะเก่งหาตัวจับยากแล้วเลขานุการสาวตรงหน้ายังเข้ามานั่งอยู่กลางใจของเขาเนิ่นนานทั้งๆที่เธอไม่ต้องเหนื่อยอะไรเลย
“ผมดีใจที่ได้ร่วมงานกับคุณทั้งสองนะครับ ยังไงก็ต้องขอตัวก่อนพอดีวันนี้วันเกิดลูกสาวด้วยครับ”
“ยินดีเช่นกันครับคุณกิตติ”
“สุขสันต์วันเกิดหนูน้อยด้วยนะคะคุณกิตติ”
“ครับ ขอบคุณมากครับ” คู่ค้าเดินยิ้มแย้มจากไปกลางโต๊ะที่ทำเลดีที่สุดบนลูปท๊อปสุดหรูใจกลางเมืองตอนนี้เหลือเพียงจิณวัตรและมนทกานติเท่านั้น
“ผมคิดไม่ผิดเลยที่พามนมาด้วย” ธุรกิจจะง่ายดายขึ้นมา50 เปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ
“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะบอส บริษัทของบอสมีชื่อเสียงใครๆก็อยากร่วมงานด้วยทั้งนั้น” แทบไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำเพราะทุกวันนี้ผลงาน ชื่อเสียงของบริษัทเป็ที่ประจักษ์ของคนทุกเพศ ทุกวัย
“วันนี้มน...”
กริ่งกริ่ง กริ่ง
“อุ้ย มนขอตัวสักครู่นะคะบอส” หญิงสาวโค้งศีรษะก่อนลุกเดินออกไป
“วันนี้มนสวยมากเลยครับ” จิณวัตรเอ่ยในประโยคที่เขาไม่ทันได้เอ่ยสายตาคู่คมจับจ้องหญิงสาวที่ยืนสง่าอยู่ริมระเบียงกระจกแสงไฟของตึกสูงระฟ้ามากมายเป็พื้นหลัง
นางฟ้าของเขาอยู่ตรงหน้า...แต่ไม่มีสิทธิ์สารภาพความในใจ
“บอสคะ เราคุยธุระเสร็จแล้ว มนของอนุญาตกลับบ้านเลยนะคะ”
“มีอะไรหรือเปล่าครับ” เวลานี้เพิ่งจะทุ่มเศษๆ
“พอดียัยหนูนิโทรมานะคะ บอกว่าตอนนี้ทุกคน แล้วก็ปพนรอทานข้าวอยู่ที่บ้านให้มนรีบกลับไป” ฟังจากน้ำเสียงผู้โทรมาคงจะตื่นเต้นแย่ค่ำนี้น่าจะเป็การฉลองการเริ่มงานของนิศานาถผู้เป็น้องสาวคุณพ่อคุณแม่ท่านคงเตรียมการเอาไว้อย่างดี
“อ่อครับ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปส่งนะครับ”
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ บ้านเราอยู่คนละทางกัน เสียเวลาบอสเปล่าๆ”
“ไม่เสียเวลาอะไรทั้งนั้นครับ น้องครับเช็คบิลครับ” ประโยคที่เธอบอกเล่ามันน่าเจ็บใจที่ได้ยินได้ฟังนายปพนนั่น เข้าไปมีบทบาทในครอบครัวของเธอแล้วเหรอ
ขนาดที่ว่าไปรอที่บ้านก่อนที่มนทกานติจะกลับด้วยซ้ำเขาเทียบชั้นไอ้หมอนั้นไม่ได้เลยสินะ
กริ่งกริ่ง กริ่ง
“เ้า” หญิงสาวรีบรับสายเพราะจดจำหมายเลขสิบหลักของเขาได้ขึ้นใจ
“ทำไมยังไม่นอน?” เวลาขณะนี้ 23:37น. ไม่ดึกไปเหรอสำหรับพนักงานที่ไร่แสงฝาง
“วันนี้ฝ่ายช่างเริ่มเข้ามารื้อ ต่อเติมแล้วเ้า ทุกคนเพิ่งจะได้พักตอน 2ทุ่มกว่านี่เอง” ทุกคนตั้งใจกันมากอยากจะเห็นไร่และรีสอร์ทโฉมใหม่จะแย่อยู่แล้ว แต่ละคนทำงานอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อยกันเลยทีเดียวคำเอื้อยก็เป็หนึ่งคนในนั้นหญิงสาวได้รับหน้าที่ในการดูแลเื่อาหารทุกมื้อของคนงานไร่และผู้รับเหมารวมถึงเื่ติดต่อประสานงานระหว่างทั้งสองฝ่ายด้วย
“อืม 2 ทุ่มกว่า แต่นี่มัน 5 ทุ่มกว่าแล้วน่ะ”
“เพิ่งจะร้อยพวงมาลัยและทำบายศรีเสร็จเ้า”
“อ่อ...” เกือบลืมไปเธอมีอาชีพเสริมเป็คนร้อยพวงมาลัยขายด้วย
“ขอบใจที่ช่วยดูแลงานในไร่น่ะ ทุกคนคงเหนื่อยแย่” จริงๆเขาได้อ่านรายงานอย่างละเอียดจากจันทราแล้วล่ะ แต่เมื่อนอนไม่หลับนิ้วมันเผลอไปััปุ่มโทรออกเบอร์นี้จนได้
“เอื้อยและทุกคนเต็มใจ นายจิณไม่ต้องห่วงนะเ้างานจะเสร็จตามกำหนดระยะเวลาแน่นอน”
“ถ้ามีปัญหาอะไร หรือจะรายงานการทำงานก็โทรมาหาฉันโดยตรงได้นะคำเอื้อย”
“โทรหานายจิณเหรอเ้า” หัวใจดวงน้อยเต้นพองโตพนักงานแสนธรรมดาระดับเธอสามารถโทรหาเ้าของไร่ได้ด้วยเหรอ
เธอมีสิทธิ์นั่นเหรอ?
“ใช่ โทรมาน่ะ โทรมาได้ 24 ชั่วโมงเลย”
“เ้า” กลางฝูกนอน 3 ฟุตในห้องพักขนาดเล็ก ความหนาวเย็นด้านนอกแทรกซึมเข้ามาในห้องอย่างง่ายดายแต่หญิงสาวนางหนึ่งนอนยิ้มอย่างมีความสุขความอบอุ่นมันเกิดขึ้นจากถ้อยวาจาจากปลายสายได้อย่างเหลือเชื่อ...นายจิณวัตร
“พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ต้องลุยงานอีกเยอะเลย...ฝันดีนะคำเอื้อย”
แม้ปลายสายจะวางไปแล้วแต่คำเอื้อยไม่อาจขจัดรอยยิ้มไปจากหน้าของเธอได้เลย มือถือเก่ารุ่นโบราณถูกนำมาแนบไว้กลางอกตึก ตึก ตึก แค่การบอกฝันดีจากเ้านายที่มอบให้ลูกน้อง ทำไมต้องรู้สึกสุขใจจนหัวใจอยากออกมาเต้นกระเด้งกระดอนด้านนอกด้วยเหล่า
ฝันดีเช่นกันเ้านายจิณ
3K
