บทที่ 14 ซูซ่านเอาเงินหนีไปแล้ว
เกาอวี้เจินมองสามีที่กำลังสูบบุหรี่ แล้วพยักหน้าให้จ้าวเหม่ยเซียง
“น้องสะใภ้พูดถูก ยังไงก็ห้ามให้ครอบครัวลู่เลี้ยงเด็กสามคนนั้นเด็ดขาด
แต่ของที่แบ่งไปวันนี้ เด็กพวกนั้นได้ไปเต็มๆ พวกมันกินอิ่มนอนหลับ แต่ลูกๆของพวกเราต้องลำบาก”
สามีเธอซื่อบื้อ ไม่ทำอะไรสักอย่างแต่เธอไม่ใช่
ของที่ครอบครัวลู่จ้านตงแบ่งไปวันนี้ เธอก็เสียดายมาก
“พี่สะใภ้พูดถูก พวกมันกินเยอะแค่ไหน ลูกๆของเราก็อดแค่นั้น” ปกติจ้าวเหม่ยเซียงก็ไม่ชอบพี่สะใภ้ แต่ตอนนี้พวกเธอต้องร่วมมือกัน
แม่เฒ่าลู่โบกพัด แล้วก็เอามือทุบอก “โอ๊ย… ฉันหายใจไม่ออก สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง ฉันไม่สนว่าพวกเธอจะทำยังไง แต่นังซูซ่านนี่มันเป็ตัวซวยของครอบครัวลู่ พวกเธอต้องหาวิธีไล่มันออกไปจากหมู่บ้านเถา ฮวาให้ได้!”
ลู่หงจวินพูดอย่างจนใจ “แม่ เธอแต่งงานเข้ามาแล้ว เราจะไล่เธอได้ยังไง อีกอย่าง…”
“อีกอย่างบ้าอะไร! หุบปากไปเลย! แกจะเข้าข้างใคร? นังอ้วนนั่นมันมาป่วนบ้านเรา แกตาบอดรึไง? เื่แค่นี้ยังดูไม่ออก อายุสี่สิบกว่าแล้ว นอกจากทำงานในไร่ แกยังทำอะไรเป็อีก?”
แม่เฒ่าลู่พูดจบ ลู่หงจวินก็สูบบุหรี่ต่อไม่พูดอะไร
ลูกชายคนโตใช้ไม่ได้ แม่เฒ่าลู่จึงหันไปหาลูกชายคนรอง “หงอู่ ตอนนี้พวกมันไปอำเภอกันหมดแล้ว พรุ่งนี้ลูกก็ไปอำเภอ ไปหาน้องสี่ของลูก ยังไงน้องสี่ของลูกก็รู้จักคนเยอะแยะ พวกลูกก็ไปปรึกษากัน”
ลู่หงอู่ได้ยินก็รู้สึกมีกำลังใจ “แม่ แม่พูดถูก น้องสี่ผมเรียนอยู่ที่อำเภอ ครั้งก่อนเขากลับมาบอกว่ารู้จักลูกชายของนายอำเภอด้วย”
แม่เฒ่าลู่ยิ้มตาหยี “อ้อ แม่ลืมไปเลย ใช่ๆๆ ครั้งก่อนที่น้องสี่ลูกกลับมา เขาก็บอกแม่เหมือนกัน พรุ่งนี้ลูกรีบไปอำเภอแต่เช้า ไปหาน้องสี่เลยนะ”
“ได้ครับ”
“จริงสิ หงอู่มีอีกเื่ พรุ่งนี้ลูกไปอำเภอ ไปเบิกเงินช่วยเหลือของเ้าสามมาด้วย นังอ้วนนั่นมันกล้ามาหาเื่บ้านเรา จะปล่อยให้มันเอาเงินไปได้ยังไง”
“แม่วางใจได้ ผมจะเอาเงินกลับมาให้ได้”
แม่เฒ่าลู่หรี่ตาลง “ไม่ได้ แกต้องไปตอนนี้เลย ระยะทางตั้งไกล ถ้าไปพรุ่งนี้เช้าก็สายเกินไป”
“แม่ ผมขี่จักรยานไป ชั่วโมงเดียวก็ถึงแล้ว อีกอย่าง ไปเช้าไป ที่ทำการไปรษณีย์ก็ยังไม่เปิด”
“ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้ลูกก็ไปแต่เช้า”
ยังไงก็ห้ามให้ซูซ่านเอาเงินไปได้
…
หลังจากออกจากหมู่บ้านเถาฮวา อารมณ์ของซูซ่านก็ดีขึ้น
ความรู้สึกตอนนี้ต่างจากตอนที่มาถึงโดยสิ้นเชิง เธอนั่งเกวียน ฟังลุง โจวกับโจวชิงซานคุยกัน มองวิวข้างทาง วิวทิวทัศน์รอบหมู่บ้านเถาฮวาสวยงามมาก
จากหมู่บ้านเถาฮวาไปถึงตัวอำเภอ ระยะทางหลายสิบกิโลเมตร ใช้เวลามากกว่าสองชั่วโมง ถนนหนทางก็ขรุขระ
จากตำบลกวางิไปตัวอำเภอ ต้องขึ้นเขาลงห้วย ชาวบ้านที่หมู่บ้านเถาฮวาจะเดินทางไปตัวอำเภอแต่ละครั้ง ลำบากมาก
แต่่ฤดูร้อนจะมืดช้า กว่าเกวียนจะไปถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอ ฟ้าก็ยังไม่มืด
ซูซ่านค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่ เพราะเ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่ในเมือง
การไปลงทะเบียนและหาหมอ ทำให้ซูซ่านที่หนักร้อยกิโลกรัมเหนื่อยมากจนเหงื่อท่วมตัว แต่โชคดีที่ทุกอย่างเป็ไปได้ด้วยดี
ลู่จ้านตงถูกพาตัวไปที่ห้องพัก พยาบาลทำความสะอาดแผลให้เขา
เนื่องจากเขายังเป็ทหาร แถมยังโดนยิงอีก คุณหมอจึงให้ความสำคัญเป็อย่างมาก หลังจากตรวจดูาแที่ขาแล้ว เขาก็เรียกซูซ่านออกไปคุยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ทำไมญาติถึงเพิ่งพาเขามา?”
คุณหมอเป็แพทย์สูงอายุ สวมแว่นสายตายาวดูน่าเชื่อถือ
“เป็ฉันเองที่ประมาท หมอคะ ขาของสามีฉันเป็ยังไงบ้าง?”
คุณหมอทำหน้าเครียด “ขาของเขาาเ็สาหัส แผลเริ่มติดเชื้อ คนไข้มีไข้สูงและหมดสติ ถ้าไม่รีบผ่าตัด ขาของเขาอาจจะใช้การไม่ได้ แต่ค่าผ่าตัดไม่น้อยเลย ญาติจะเอายังไง?”
“ผ่าตัดค่ะ ไม่ว่ายังไงก็ต้องรักษาขาของสามีฉันให้หาย”
คุณหมอหยิบใบสั่งยาออกมาจากเสื้อกาวน์แล้วยื่นให้เธอ ไม่ได้พูดอะไร
ซูซ่านรับมาดู เป็ใบเสร็จค่าผ่าตัด 196 หยวน
“แพงจัง?”
“ค่าผ่าตัดเกือบสองร้อยหยวน ก็ถือว่าเยอะ แต่แผลของเขาไม่เหมือนคนอื่น ถ้าไม่ผ่าตัด ขาของเขาอาจจะใช้การไม่ได้
รีบหน่อยนะ ไปหาทางยืมเงินจากญาติๆ ค่ารักษาพยาบาลก็ต้องใช้เงิน สองร้อยหยวนไม่พอหรอก”
คุณหมอมองเธอแล้วสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งขึ้น
“งั้นคุณตามผมมาที่ห้องทำงาน”
ปี 1979 ค่าผ่าตัดขนาดนี้ไม่ใช่ว่าใครจะจ่ายไหว
โจวชิงซานไปเข้าห้องน้ำ กลับมาก็ได้ยินที่ทั้งสองคนคุยกัน เห็นซูซ่านเดินตามคุณหมอไป เขาก็ถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักด้วยสีหน้าหนักใจ
“เกิดอะไรขึ้น?”
ลุงโจวมองหลานชายด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
โจวชิงซานนั่งลงข้างเตียง มองลู่จ้านตงที่หมดสติ ถอนหายใจ “เมื่อกี้ผมได้ยินคุณหมอบอกว่า ค่าผ่าตัดขาของพี่จ้านตงเกือบสองร้อยหยวน แล้วยังมีค่ารักษาพยาบาลอีก สองร้อยหยวนไม่พอแน่ๆ”
เงินสองร้อยหยวนถือว่าเยอะมากสำหรับครอบครัวทั่วไป ชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเถาฮวายังไม่มีเงินถึงห้าสิบหยวนเลย
ไม่ต้องพูดถึงสองร้อยหยวน
แถมคุณหมอยังบอกว่าสองร้อยหยวนยังไม่พอ
ตอนที่ครอบครัวลู่แบ่งสมบัติ ซูซ่านได้เงินมาสองร้อยหยวน ตอนนี้เงินอยู่ในมือเธอ เธออาจจะเอาเงินแล้วหนีไป เพราะค่ารักษาพยาบาลก็ต้องใช้เงินอีกเยอะ
ลุงโจวถึงกับอึ้ง บ้านเขาอย่าว่าแต่สองร้อยหยวนเลย ห้าสิบหยวนยังไม่มี
โจวชิงซานก็เริ่มกังวล เพราะซูซ่านเป็คนในเมือง จะเอาเงินแล้วหนีกลับบ้านก็ง่ายมาก
แต่ซูซ่านไปกับคุณหมอ ผ่านไปชั่วโมงกว่าแล้วก็ยังไม่กลับมา
โจวชิงซานยิ่งรอยิ่งกังวล เขาลงไปหาซูซ่านที่ห้องโถงชั้นล่างหลายรอบ แต่ก็ไม่เจอ
เขากลับไปที่ห้องพัก ลุงโจวถามว่า “ชิงซาน เจอหรือยัง?”
โจวชิงซานส่ายหัวอย่างหมดหวัง
“แล้วจะทำยังไงดี? ภรรยาของจ้านตงมันจะเอาเงินหนีไปแล้วจริงๆเหรอ?”
2K
