time-

        “วันนี้พี่ไปรับนะคะ”

        “ครับ”

        “พี่รอที่ใต้ตึกนะคะ”

        “โอเคครับ”

        “พี่ไปกินข้าวด้วยนะคะ”

        “ได้ครับ”

        ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องต่างๆลูซี่ก็ตามติดแจ เรียกได้ว่าไม่ว่าจะไปไหนเธอก็ตามไปด้วยไทม์รู้ว่าที่เธอทำเพราะเธอเป็นห่วง ไม่อยากให้เขาเจ็บเหมือนที่ผ่านๆ มาอีกอย่างนึงพอเกิดเรื่องรับน้องแก๊งพวกเขาก็โดนพวกแป๊กเล็งเป้าทำให้ลูซี่ต้องคอยระวังอย่างใกล้ชิด

        เว้นแต่วันนี้

        “วันนี้พี่คงไปกับเราไม่ได้​ ต้องขอโทษ​ด้วยนะคะ”

        [ก็​พี่ลู​ซี่​ติดงานนี่ครับ​ แค่นี้เอง]​

        “ก็พี่เป็นห่วงเรานี่คะ”

        [ถ้างั้น​ เวลาไปไหนผมจะเอาเพื่อนไปด้วย​ แล้วก็​จะคอยรายงานสถานการณ์​ให้พี่ล​ู​ซี่​ตลอดดีมั้ยครับ]​

        “เราจะอึดอัด​รึเปล่า”

        [ไม่เลยครับ​ ถ้าทำให้พี่ลูซี่สบายใจผมก็โอเค]​

        “ขอบคุณ​นะคะ”

        [ขอบคุณ​ทำไมครับ​ ผมต้องขอบคุณ​พี่ลู​ซี่​มากกว่า​ ถือว่าเป็นการซ้อมๆ​ ไว้ไงครับ]​

        “แสดงว่าเรายอมรับรักพี่แล้วใช่มั้ยคะ”

        [อ๊า!คือ…จะว่าไงดี  แบบว่า​ ก็ยังแหละครับ​ แต่…ผมไม่อยากเห็นหน้ากังวลใจแบบเมื่อตอนนั้นมากกว่า​ ผมอยากเห็นพี่ลู​ซี่​ยิ้มเยอะๆ]

        ประโยคบอกเล่าธรรมดากลับทำให้หัวใจของลูซี่พองโตอย่างบอกไม่ถูก​ ทำไมน้องถึงได้น่ารักแบบนี้นะ​ แล้วแบบนี้เธอจะไปไหนรอด

        “ขอบคุณ​นะคะ​ พี่จะยิ้มเยอะๆ​ เลยค่ะ”

        [ดีมากครับ​ / ไอ้ไทม์​จารย์​เข้าแล้ว/งั้นผมไปก่อนนะครับ​ อย่าโหมงานมากนะครับ]​

        “ค่ะ​ ไว้เจอกันค่ะ”

        [บายครับ]​

        “บายค่ะ”

        พอวางหูเสร็จ​ลูซี่ก็เอนหลังพิงกับพนักพิงพลางถอนหายใจ​รอบที่ล้าน​ ปากตอบว่าจะไม่โหมงานหนักแต่มันไม่ได้จริงๆ​ เดือนนี้งานในส่วนของเธอเยอะมาก​เธอเลยอยากรีบทำให้เสร็จ

        “เฮ้อ​ ทำต่อดีกว่า”

        เสียงแป้นพิมพ์​ต๊อกแต๊กสลับกับเสียงแจ้งเตือนอีเมล​เข้าดังไม่ขาดสาย​ นอกจาจะต้องทำงานของตัวเองแล้วยังต้องคอยเช็คงานคนอื่นและยังต้องตอบเมลลูกค้าอีกด้วย​

        เริ่มทำไปสักพักจู่ๆ​ ก็เริ่มจี๊ดที่หัว​ข้างซ้าย​ มือเรียวยกนวดหว่างคิ้วให้คลายแต่เหมือนจะไม่​ ดูท่าไมเกรนจะกำเริบอีกแล้วแฮะ

        ลูซี่เป็นไมเกรนมาตั้งแต่สมัยเรียนมอปลาย​แล้ว​ ตอนแรกเธอก็ไม่รู้หรอนึกว่าแค่ปวดหัว​ธรรมดา​มารู้เอาตอนขึ้นมหาวิทยาลัยตอนไปตรวจสุขภาพประจำปี​เนี่ยแหละ​ถึงได้รู้ว่าเป็นไมเกรน

        อาการไมเกรนเดิมทีมาจากหลายปัจจัย​ไม่ว่าจะเป็นความเครียด, พักผ่อน​ไม่เพียงพอ, ทำกิจกรรม​ที่หักโหมจนมากเกินไป​ หรือการอดอาหาร​ แต่ในกรณีของลูซี่​ หมอวินิจฉัย​ว่าสาเหตุ​มาจากความเครียด​สะสมมากกว่า

        เพราะเดิมทีแม้เธอจะทำงานหนักแต่เธอก็พยายาม​หาเวลาพักหรือผ่อนคลาย​ตัวเองอยู่​ตลอด​ แต่พอช่วงมอปลายที่เธอทะเลาะกับอาม่าหนักๆ​ ตั้งแต่​ตอนนั้นเธอก็มีอาการไมเกรนกำเริบอยู่ตลอด​ เคยเป็นหนักสุดก็ทั้งอาทิตย์​ จะกินยาก็กินไม่ได้เพราะมีผลข้างเคียง​ทำให้น้ำนมไหล​หมอเลยสั่งห้าม​ เรียกได้ว่าใช้ชีวิต​ลำบากทำอะไรแทบไม่ได้เล​ย

        เสียงโทรศัพท์​สำนักงานดังให้มือที่กำลัง​พิมพ์​งานต้องหยุดชะงักก่อนจะหันไปรับโทรศัพท์​

        [คุณลูซี่คะรถพร้อมแล้วค่ะ]

        “เดี๋ยวลูไปค่ะ”

        วางสายเสร็จลูซี่ก็เซฟงานปิดคอมฯก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปขึ้นรถที่เตรียมไว้วันนี้ลูซี่มีนัดกับพาร์ทเนอร์รายใหญ่ตอนช่วง 10 โมงแม้ใจจะอยากพักขนาดไหนยังไงก็ต้องไปอยู่ดี

มาถึงสถานที่นัดหมายพอมาถึงบริษัทของพาร์ทเนอร์ลูซี่ก็เข้ามาทักทายสวัสดีกันตามารยาทโชคดีที่การคุยครั้่งนี้ง่ายกว่าที่คิดคงเพราะว่าเดิมทีเจ้าของบริษัทนี้เป็นเพื่อนอีกคนของแม่อยู่แล้วทำให้ครั้งนี้เลยคุยง่าย

        หลังจากคุยงานเสร็จลูซี่ก็ดิ่งตรงกลับบริษัททันทีไม่ได้แวะที่ไหนทันทีที่ลงจากรถลาพี่คนขับรถเสร็จขณะที่กำลังจะเดินขึ้นตึกจู่ๆก็รู้สึกจี๊ดหัวขึ้นมา มือเรียวยกมือจับหัวพร้อมกับบีบแน่นความรู้สึกจุกอกจนอยากจะอ้วกออกมา มันหนักจนเธอไม่ไหวจนต้องหาที่ยัน

        สองขาค่อยๆเดินและพยายามใช้สายที่ตอนนี้หรี่จนแทบจะปิดจากอาการไมเกรนที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆมองหาที่นั่งพัก พอถึงม้านั่งลูซี่ที่กำลังจะนั่งลงก็เกิดทรงตัวไม่อยู่ร่างกายที่กำลังจะร่วงลงพื้นจู่ๆก็มีมือปริศนาเข้ามาสอดรับตัวเธอไม่ให้หล่นลงพื้นพร้อมกับเสียงนุ่มทุ่มที่เคยได้ยินมาก่อน

        “เป็นไมเกรนอยู่ยังจะดื้อทำงานอีกบ้าหรือดีเนี่ย”

ลูซี่ค่อยๆหันไปมองต้นเสียงด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าไม่ไหวกับอาการไมเกรนแล้ว

        “ดีนหรอ”

        “เออฉันเอง”

        “อ่าขอบใจ” ก่อนภาพทุกอย่างจะตัดไป

        ชายหนุ่มหน้าคมนั่งมองหญิงสาวที่เคยอยู่ในสถานะของ‘แฟนเก่า’ ที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงในห้องนอนรับแขกคอนโดของเขาตอนแรกดีนก็กะจะพาไปส่งที่บ้านนั่นแหละแต่ด้วยความที่ตอนที่พวกเขายังคบกันดีนไม่เคยไปบ้านของลูซี่เลยแม้แต่ครั้งเดียวจะมีก็แค่คอนโดของเธอซึ่งตอนนี้ไม่รู้ว่ายังอยู่มั้ยจะไปโทรให้ลุคมารับเขาก็ไม่มีคอนแทคอีกเพราะโทรศัพท์เครื่องเก่ามันเจ๊งไปแล้วบวกกับก็เลิกกันไปแล้วไม่รู้จะมีคอนแทคไว้เพื่อเลยไม่ได้แอดไว้เลยทำให้เขาต้องจำใจพาเธอมาพักที่คอนโดของเขาแล้วฝากเลขาของลูซี่ติดต่อลุคให้แทน

        นั่งมองคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงก็นึกหวนถึงบรรยากาศเก่าๆอย่างเช่น…

        “พามาสวนสนุกทำไมเนี่ย”ลูซี่มองแฟนข้างๆ ที่ยืนหาววอดๆราวกับคนที่ไม่ได้อยากมาแต่ความจริงคือเขานั่นแหละที่ไปลากเธอออกจากคอนโด

        “ถามแปลกพามาซักผ้ามั้ง”

        ลู​ซี่​หันไปมองแฟนหนุ่ม​ข้างตัวด้วยสีหน้าคิ้วขมวด​ ไอ้นี่กวนตีนอีกล่ะ​

        “เข้ากันได้แล้วไป”ดีนพูดก่อนจะเอื้อมมาจับมือพากันเข้าไป

        “อะไรเนี่ย”

        “ของขวัญวาเลนไทน์​ไง”

        “ช่อไก่เนี่ยนะ”

        “ใช่”

        ลู​ซี่​ยกช่อไก่ขึ้นมาดูพลางหัวเราะ​ขำขัน​ เคยเห็นแต่ช่อดอกไม้​ นี่มาช่อไก่เฉย​

        “แล้วคิดไงถึงซื้อมาให้เนี่ย”

        “เห็นไก่แล้วนึกถึง​หน้าเธอพอดีเลยซื้อมา”ลูซี่หันมามองแฟนหนุ่มที่กำลังนอนสบายใจเฉิบอยู่ที่โซฟาที่ดูไม่สนใจอะไร ที่พูดมันหมายความว่าหน้าเธอเหมือนไก่ใช่มั้ยเนี่ย

        แต่ก็นะ“ขอบใจ”

        ตลอดที่ผ่านมาทั้งคู่ก็คบกันด้วยดีมาตลอดดีนเป็นแฟนที่ดีดูแลเธอดีแต่แค่ปากหมานิสัยเถื่อนไปหน่อยไม่เคยทำให้ลูซี่เคลือบแคลงใจแม้แต่น้อยมีทะเลาะมีงอนกันบ้างตามประสาคนเป็นแฟน

        ส่วนสาเหตุที่เลิกกันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรแค่พอคบกันไปพวกเขารู้สึกว่ากลับเป็นเพื่อนกันดีกว่า เพราะที่ผ่านความรู้สึกต่างๆ มันไม่ได้มีความรู้สึกชอบมากพอที่จะทำให้คบกันต่อเลยตัดสินใจเลิกกัน

        เสียงขยับตัวของคนบนเตียงให้ดีนละจากมือถือ​หันไปมองดู​เหมือนว่ายัยคนสวยจะรู้สึกตัวแล้ว

        “ตื่นสักทีนะยัยคนสวย”

        “นายอุ้มฉันมาหรอ”

        ลูซี่ยกมือขยี้ตาให้หายจากความง่วงหันมองคนต้นตอของเสียงก่อนจะ​กวาดสายตาสำรวจรอบๆ​ แล้วยันตัวลุก

        “ลากมามั้ง”

        ไอ้…

        ลูซี่มองคนตรงหน้าด้วยสีหน้านิ่ง​ “ยังกวนตีนหน้าตายเหมือนเดิมเลยนะ”

        “กวนตีนตรงไหน​ เขาเรียกสร้างสีสันให้ชีวิต​ต่างหาก​”

        ถอนหายใจ​ออกมาเล็กน้อย​ นอกจากจะกวนตีนเหมือนเดิมยังทำตัวน่าเตะเหมือนเดิมด้วย

        “เมื่อคืนนอนน้อยหรอถึงเป็นไมเกรน”

        “ก็นอนปกตินะ”

        “ปกติของเธอคือตีหนึ่งตีสองหรอ”

        “ก็…นะ”

        ดีนถอนหายใจ​ด้วยความเหนื่อยใจ​ ดีนรู้ดีว่าลูซี่เป็นคนนอนดึก​ ไ​ม่ใช่เพราะดูหนังหรือเล่นโซเชียล​เพลิน​ แต่เธอทำงานเพลินต่างหาก

        “รู้ว่าเป็นไมเกรนยังจะนอนดึกอีก”

        “เป็นพ่อฉันรึไงถึงมาบ่นเนี่ย”

        “อยากให้เป็นพ่ออีกคนมั้ยละ”

        “หยุด​ความคิดไว้ตรงนั้นเลย”ดีนหัวเราะชอบใจ​

        ลูซี่เป็นคนที่ดื้อเอามากๆ​ โดยเฉพาะ​เรื่องงานที่ชอบทำเกินตัว​ เธอทำแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร​แล้ว​ ทำให้​สมัยที่ยังคบกันดีนต้องคอยดุคอยลากอยู่​บ่อยๆ

        ยกมือบีบหว่างคิ้วดูเหมือนอาการไมเกรนจะดีขึ้นแล้วแต่ก็ยังไม่หายสนิท​

        “ปวดก็นอนไป​ ไม่ต้องมาฝืน”

        “งานฉันยังไม่เสร็จ”

        “ก่อนจะห่วงงานห่วงตัวเองก่อนมั้ย​ เธอเป็นอะไรไปแล้วไอ้เด็กนั่นมันจะอยู่ยังไง”

        ประโยค​ของดีนทำเอาลู​ซี่​ขมวดคิ้ว​ ไอ้เด็กนั่นที่ว่าหมายถึงไทม์หรอ​ มันรู้ได้ไงเนี่ย

        “รู้ด้วย?”

        “ก็​เห็น​บ่อย”

        ดีนกับลูซี่เรียนกันคนละมหาวิทยาลัย​ สงสัย​คงเห็นตอนอยู่ข้างนอกมั้ง​

        “น้องมันน่ารักนะ​ จะว่าไปก็น่าจีบดู”

        “ตีนกูมั้ยไอ้สัส”

        “อะไรยัยสวย​ ไม่ได้พูดกับเธอสักหน่อย​ พูดลอยๆ​ ต่างหา-โอ๊ย!”

        ไม่ปล่อยให้อีกคนได้พูดจบลู​ซี่​ก็หยิบหมอนขึ้นมาปาใส่อีกคนทันที​ รู้แหละว่าดีนแค่พูดเล่นๆ​ กะกวนตีนให้เธอหัวเสีย​ แต่ถ้าให้มันไปเจอน้องจริงๆ​ คนอย่างดีนจีบน้องตามที่พูดแน่

        ลู​ซี่ทำท่าจะยันตัวลุกแต่ก็ถูกอีกคนพูดดัก​เอาไว้จนต้องชะงัก​ “ยังจะดื้ออีก​ บอกให้นอนไปไง”

        “คนมีการมีงานต้องทำมั้ย”

        “นอนไป​ งานนั่นให้พี่เธอทำแทน”

        “แชทที่นายคุยกับไอ้ลุคมันหายไม่ใช่ไง”

        ดีนยื่นมือถือให้ดูพบว่าเป็นแชทที่เขาพึ่งคุยกับลุค

        Lukeggeasy: ฝากมันไว้ก่อนเดี๋ยวตอนเย็นไปรับ

        Lukeggeasy: บอกมันด้วยว่างานมันเดี๋ยวกูทำต่อเอง

        deankudou:  เคพี่

        “ที่นี้ก็นอนไปแล้วไป”

        ดีนเอื้อมมือมาดึงมือถือพร้อมกับ​ดันตัวเธอให้นอนลงที่เดิมแต่ลูซี่กลับดื้อดึงก่อนจะยันตัวลุกแต่ก็โดนไมเกรนเล่นงานอีกรอบจนทำให้เธอต้องกลับไปนั่งที่เดิม

        “นี่ไงยังจะดื้ออีกมั้ย”ลูซี่จิ๊ปากพลางถอนหายใจอย่างไม่ชอบใจ

        “จะกลับไปนอนบ้าน”

        “ฉันไม่รู้บ้านเธอ”

        “เดี๋ยวบอกทาง”

        “เธอขึ้นรถตอนเป็นไมเกรนทีไรเธออ้วกทุกที”

        ลูซี่คิ้วขมวดมองหน้าอดีตแฟนเก่า“ไม่ต้องมามอง ถ้ากลัวว่าที่รักเธอจะเข้าใจผิดก็เรียกให้มาเฝ้าไป”

        สุดท้ายก็เลี่ยงไม่ได้ทำให้เธอก็กลับไปนอนดังเดิมลูซี่หนิบมือถือเข้าแชทพิมพ์หาไทม์เธอตั้งใจจะบอกเขาก่อนกลัวว่าไทม์มารู้เรื่องทีหลังกลัวจะทำให้เขาเสียใจทั้งที่ความจริงไม่รู้ว่าเขาจะเสียใจจริงๆ มั้ย

        เสียงซุบซิบของเพื่อนในสาขาดังระงมไม่หยุดเรื่องที่ทุกคนบ่นกันก็ไม่ใช่อะไรนอกจากเรื่องของพวกแป๊ก

        เรื่องของเรื่องคือเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนพวกปี1 เรียนที่ตึกคณะอักษรแล้วหลังเรียนจบกลุ่มเพื่อนที่ยังไม่ออกจากห้องดันถูกพวกแป๊กที่จะเรียนต่อเข้ามาหาเรื่องจนเกิดเรื่องชกต่อยด้วยเหตุผลที่ว่าปี 1 ไม่ได้ตั้งใจเหยียบตีน

หลังจากรู้เรื่องพวกปี1 ก็พากันกรูเข้ามาห้าม ตอนแรกพวกแป๊กก็จะไม่ยอม จะต่อยคนที่เข้ามาห้ามด้วยแต่โชคดีที่ติมอยู่เลยห้ามทัน ทำให้พวกแป๊กละถอยไป

        ตอนแรกพวกปี1 กับพวกไทม์ก็สงสัยว่าทำไมพอติมมาพวกแป๊กถึงเกร็งไม่กล้ายุ่งติมจึงเล่าให้พวกเขาฟังแต่ก็แค่พวกไทม์นะ

        ไทม์เลยรู้ว่าติมไปมีเรื่องกับพวกแป๊กตอนที่รู้ติมโดนบูมกับไทม์บ่นยับ บ่นจนต้องเอามือมาปิดหูเลย

        ขณะที่ไทม์กำลังห้ามบูมที่กำลังฟาดงวงฟาดงาใส่เพื่อนก็ได้ยินเสียงสั่นจากมือถือในกระเป๋ากางเกงทำให้เขาต้องละไปหยิบมือถือขึ้นมาดูพบว่าเป็นลูซี่ทักมา

        นิ้วเรียวกดเข้าแชทอ่านข้อความ​จนคิ้วขมวดปมก่อนจะรีบพิมพ์​กลับไปโดยไม่รีรอ

        Lucyxx​ : พี่ขอโทษ​นะคะ

        time00.00 : ขอโทษ​เรื่องอะไรหรอครับ

        Lucyxx​ : พี่เป็นไมเกรนแล้วมานอนพักที่ห้องของแฟนเก่าค่ะ

        Lucyxx​ : พี่กลัวเราเข้า​ใจผิดเลยทักมาบอกก่อน

        ประโยค​ที่ลูซี่พิมพ์​มาทำเอาไทม์ถึงกับขมวดคิ้ว​อีกครั้งก่อนจะพิมพ์​ถามกลับด้วยความเป็นห่วง​

        แต่ทำไมพออ่านคำว่าแฟนเก่าแล้วเจ็บจี๊ดหัวใจแปลกๆ​ นะ

        time00.00 : แล้วเป็นเยอะมั้ยครับ​ ให้ผมไปรับมั้ย

        Lucyxx​ : จริงๆ​ ก็อยากให้มารับค่ะ

        Lucyxx​ : แต่ติดว่าเวลาพี่เป็นไมเกรนแล้วจะนั่งรถไม่ได้

        time00.00 : ให้ผมไปหามั้ยครับ

        ไทม์จ้องมือถือรอคำตอบของอีกฝ่าย

        Lucyxx​ : อยากค่ะ

        Lucyxx​ : แต่กลัวจะรบกวนเรา

        time00.00 : ไม่รบกวนเลยครับ ผมว่าง

        Lucyxx​ : ส่งโลเคชั่น

        Lucyxx​ : มาถึงแล้วโทรบอกพี่นะคะ

        time00.00 : โอเคครับ

        คุยเสร็จเก็บมือถือลงกระเป๋าที่จะไปหาลูซี่เพราะเขาเป็นห่วงแต่ความจริงคืออยากจะไปดูคนที่บอกว่าเป็นแฟนเก่าต่างหาก

        “มึงเดี๋ยวกูไปทำธุระก่อนนะ” หันไปบอกเพื่อนที่พึ่งเลิกหยุมหัวกัน

        “ไปหาพี่ลูซี่ไง”

        “รู้ด้วยหรอ”

        “ธุระของมึงนอกจากเรื่องแม่ก็เรื่องพี่ลูซี่นี่แหละ”ได้แต่ยิ้มแห้งตอบกลับไป ก็จริงแหละ ช่วงหลังๆมานี้ธุระของเขานอกจากเรื่องแม่ก็เรื่องของลูซี่นี่แหละ

        “แล้วจะไปที่ไหนบ้านเขาหรอ”

        “ป่าวเห็นว่าห้องแฟนเก่าอ่ะ”

        “ห๊ะ? แฟนเก่า?” เพื่อนทั้งสองพอได้ยินคำตอบก็ถึงกับทำหน้าตกใจ

        “เดี๋ยวนะทำไมพี่ลูซี่ถึงไปอยู่ห้องแฟนเก่าได้”

        ไทม์ยื่นแชทให้เพื่อนอ่าน“แล้วมึงไปถูกหรอ”

        “ไม่อ่ะ”

        “เดี๋ยวกูไปส่งกูเอามอไซค์มา”

        “เคฝากด้วย”