ตอนที่ 2 ทะเลตอนใต้
“คารวะท่านเทพบุปผา” เมื่อข้าเดินทางไปถึงตำหนัก เหม่ยจั้ว ของเทพหวงชานซึ่งเป็ผู้ปกครองผืนน้ำทั้งหมดก็ได้เข้าไปพบเพื่อขอพักพิงชั่วคราวมีข้ารับใช้ออกมาต้อนรับอย่างมากมาย เพราะข้าได้ทำการส่งสาส์นมาล่วงหน้าแล้ว
“ข้ามาพบท่านเทพหวงชาน ตามที่ได้ส่งสาส์นมาก่อนแล้ว”
“ขอรับ ท่านเทพพำนับอยู่ในห้องรับรองแล้วขอรับ” ผู้ดูแลได้นำทางข้าไปพบท่านเทพหวงชาน
ณ ห้องรับรองตำหนักเหม่ยจั้ว
“คารวะท่าเทพหวงชาน”ข้าทำความเคารพอย่างนอบน้อมเพราะตัวท่านเทพเองเป็คนสนิทของท่านแม่
“ไม่ต้องมากพิธีคนกันเองทั้งนั้นแม่ของเ้าก็ไม่ต่างจากน้องสาวของข้าเรียกท่านลุงแทนเถอะ”
“เ้าค่ะ ท่านลุง” บุคคลที่ดูสง่าผ่าเผยหน้าตาใจดีเป็เทพที่มีอายุมากกว่าหนึ่งแสนปี และเป็พี่ชายของหวงตี้
“ที่หุบเขามีเื่อันใดกันหรือ เ้าถึงได้เดินทางออกจากหุบเขามา”ท่านลุงถามด้วยความเป็ห่วง ข้าจึงได้เล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง
“อืมมม ข้าเข้าใจแล้วตอนนี้เ้ายังเสียใจกับเื่ราวนั้นหรือไม่ละ”
“ไม่แล้วเ้าค่ะ ตัวข้าเองไม่ได้ใส่ใจนานแล้วแต่ข้าแค่ไม่ชอบความวุ่นวายจึงได้ตัดปัญหาแล้วเดินทางมาที่นี่เ้าค่ะ”
“ข้าคิดว่าเหลาเฟิ่งคงไม่เลิกราวีเ้าอย่างง่ายๆขนาดนั้นหรอก”
“ข้าควรจะทำอย่างไรดีเ้าคะ”
“เฮ้อ...ตอนนี้ข้าเองก็ยังนึกไม่ออกเ้าอยู่ที่นี่ไปก่อนข้าจะหาทางคุยกับหวงตี้เพื่อกำราบเหลาเฟิ่งดู”
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
“ท่าพ่อขอรับ ข้าชิงเต๋อขอรับ”
“เข้ามาสิ”
“ชิงเต๋อคาระวะท่านพ่อ” ชิงเต๋อบุตรชายคนเดียวของเทพหวงชานเป็ชายที่มีหน้าตาหล่อเหลาเป็ที่ลุ่มหลงของเหล่าธิดาเทพ เลื่องลือไปทั่ววันนี้ได้มีโอกาสมาพบตัวจริงไม่ผิดจำคำล่ำลือซักนิด “ิเต๋อบอกข้าว่าท่านพ่อ้าพบข้าหรือขอรับ”
“ใช่แล้วละ ชิงเต๋อ นี่คือหลี่หลิง เทพบุปผาจากหุบเขาฉางอัน” เราสองคนโค้งให้กันเล็กน้อย
“ยินดีที่ได้พบเ้าค่ะ”
“อะ เอ่อ ขอรับ” ชิงเต๋อมีท่าทีเขินอาย ท่านลุงมองลูกชายแล้วยิ้มเล็กน้อย
“ชิงเต๋อ หลี่หลิงจะมาพักอยู่ที่นี่ซักระยะฝากเ้าเป็ธุระช่วยดูแลนางด้วยเพราะ่นี้ข้ากับท่านแม่ของเ้าอาจจะต้องเดินทางไปจัดการธุระเล็กน้อยเผื่อนางมีเื่ไม่สะดวกใจ”
“ขอรับท่านพ่อ ข้าจะดูแลท่านเทพบุปผาเองขอรับ”
“ข้าจะนำทางไปห้องพักเอง เชิญท่านเทพขอรับ” ชิงเต๋อผายมือให้ข้าเดินก่อนอย่างสุภาพ
“พูดกับข้าแบบธรรมดาก็ได้เ้าค่ะ เรียกข้าว่าหลี่หลิง ก็ได้”
“เอ่อ ได้เดี๋ยวข้านำทางเ้าไปที่พักหลี่หลิง” ข้าโค้งเพื่อเป็การขอบคุณชิงเต๋อกับข้าอายุห่างกันไม่มาก จึงพูดคุยเื่ที่เข้าใจกันง่ายชิงเต๋อชอบท่องเที่ยวไปในที่ต่างๆเพื่อฝึกฝนและชื่นชอบการเล่นดนตรีทั้งเป็คนสุภาพ ใจดี
“หลี่หลิง วันนี้ข้าจะเข้าไปโลกมนุษย์เ้าอยากได้อะไรหรือไม่”
“อืมมม ข้าอยากได้ปิ่นปักผมอันใหม่ข้าได้ข่าวว่าที่โลกมนุษย์มีปิ่นปักผมที่ปราณีตและสวยงามไม่รู้ว่า...”
“แน่นอน!! ข้าจะเลือกที่สวยงามที่สุดมาให้เ้า”ชิงเต๋อตอบอย่างกระตือรือร้น ข้าอดขำกับท่าทีของเขาไม่ได้เลย ชิงเต๋อคือความสบายใจและความอบอุ่นใจ
ผ่านไป500 ปี ที่ข้าได้มาอาศัยอยู่ที่ทะเลตอนใต้และแวะเวียนกลับไปที่หุบเขาบ้างเป็ครั้งคราวโดยให้หนี่ชินสาวรับใช้คนสนิทเป็ผู้รักษาการแทนวันนี้ท่านลุงกับท่านป้าเรียกข้าและชินเต๋อเข้าพบด้วยเื่สำคัญ
“หลี่หลิง คารวะท่านลุงท่านป้า”
“ชิงเต๋อ คารวะท่านพ่อท่านแม่”
“ตามสบายทั้งสองคนข้ากับท่านพ่อของเ้ามีเื่จะคุยกับพวกเ้าทั้งสอง...พอได้ลองปรึกษากันมาบ้างแล้วหลายครั้งหลายคราจากการได้เห็นพวกเ้าสนิทสนมกันจึงได้โอกาสสอบถามพวกเ้า พวกเ้ามีใจสมัครรักใคร่กันหรือไม่”ท่านป้าถามเราทั้งสองอย่างตรงไปตรงมา ชิงเต๋อที่มีท่าทีเขินอายเอ่ยปากขึ้น
“เอ่อ ข้ามีใจสมัครรักใคร่ต่อหลี่หลิงขอรับแต่ไม่รู้ว่าหลี่หลิงเองคิดเช่นนั้นหรือไม่” ชินเต๋อมองมาทางข้าอย่างจริงใจ
“ตัวข้าเองมิได้รังเกียจชิงเต๋อเลยเ้าค่ะชิงเต๋อทั้งใจดีและคอยอยู่เป็เพื่อนข้าเสมอ” ข้าตอบอย่างเอียงอายหัวใจเต้นรัวราวกับกลอง
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดี เช่นนั้นก็ดี ข้าจะได้สบายใจท่านแม่ของเ้าได้ฝากฝังข้าไว้ั้แ่เ้าเกิดหากนางเป็อะไรไปให้ข้าช่วยดูแลเ้าบัดนี้หากได้เ้ามาเป็ลูกสาวคงจะดีไม่น้อย”ท่านลุงหัวเราะอย่างชอบใจ ชิงเต๋อจับมือข้าด้วยมือที่ชุ่มด้วยความประหม่า
3K
![[มีอีบุ๊กใน MEB] สะกดหัวใจจอมมาเฟีย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741514873_57802539.webp)
