ผมเดินลงบันไดช้า ๆ ผ่านเคาน์เตอร์ที่ไม่มีใครเฝ้าอยู่ ความเงียบของล็อบบี้มีเพียงแสงไฟสีเหลืองสลัว ๆ คลออยู่เท่านั้น
สายตาของผมเหลือบไปเห็นน้องเมษา เธอนั่งอยู่บนโซฟารับรอง ก้มหน้าเล่นมือถือ ทว่าชุดที่เธอสวมในตอนนี้กลับต่างไปจากเมื่อตอนบ่าย เธอแต่งตัวสวย เซ็กซี่ ราวกับกำลังจะออกไปเที่ยวกลางคืนที่ไหนสักแห่ง
ผมยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แน่ใจว่าจะเข้าไปทักดีหรือไม่ ขณะนั้นเองเธอก็เงยหน้าขึ้นจากมือถือ สบตาผมพร้อมรอยยิ้มใส ๆ ที่ทำเอาใจเต้นแรง
ไม่ทันรู้ตัว ผมก็ก้าวเข้าไปใกล้เธอ แล้วเอ่ยถามออกไปด้วยเสียงที่พยายามให้ฟังดูสบาย ๆ
“น้องจะไปไหนเหรอ”
“...ว่าจะไปเล่นกับเพื่อนค่ะ” เมษาตอบพลางหยุดคิดนิดหนึ่ง ก่อนจะถามกลับ
“พี่เป็วินมอเตอร์ไซค์เหรอคะ”
ผมยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้า “อืม...ก็ประมาณนั้นครับ แต่...จริง ๆ ต้องเรียกผ่านแอปนะครับ”
“อ๋อเหรอคะ...” เธอพยักหน้าช้า ๆ แล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ “เอ่อ...หนูยังไม่มีแอปเลยค่ะ พี่ช่วยไปส่งหนูก่อนได้ไหมคะวันนี้”
เธอยืนขึ้นพร้อมกับสะพายกระเป๋าเล็ก ๆ บนบ่า กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยมากระทบจมูกผมทันที
กลิ่นหอมอ่อนๆของเธอ ก็ทำให้ใจของผมอ่อนๆไปด้วย
“ได้ครับ น้องจะไปที่ไหน” ผมถามกลับ
“ไอคอนสยามได้ไหมคะ? ไกลจากที่นี่พอสมควรอยู่ แต่เดี๋ยวหนูเพิ่มเงินให้ค่ะ”
ผมส่ายหน้าเบา ๆ พลางโบกมือ
“ไม่เป็ไร ๆ พี่เอา 50 บาท ก็โอเคแล้ว ถ้าไม่โอเคน้องก็เดินไปเองก็ได้”
ผมพูดพลางหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ทำให้บรรยากาศไม่ตึงเครียด และเมษาก็อมยิ้มกับคำพูดกวน ๆ ของผม
“โอเคค่ะ” เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ
“เดี๋ยวพี่ไปเอารถก่อนนะ ออกไปรอข้างนอกเลย” ผมพูดพลางโบกมือให้เธอ แล้วเดินออกไปที่ลานจอดรถเพื่อไปคว้ารถมอเตอร์ไซค์คันแดงของตัวเอง
...
ผมสตาร์ทมอเตอร์ไซค์แล้วขับออกจากโรงแรม พลางเอ่ยถามระบบในใจ
“หากไปส่งแบบนี้ จะถือว่าเป็การทำภารกิจไหม?”
[ได้ครับ หากไปส่งถึงที่หมายแล้วได้รับค่าตอบแทน]
[แต่ถ้าไปส่งแล้วไม่ได้รับค่าตอบแทน เหมือนเด็กคนก่อน ภารกิจจะไม่ถูกนับครับ]
ผมพยักหน้าเบา ๆ คลายความสงสัยในใจ ก่อนหันไปมองด้านข้างเล็กน้อยเพื่อบอกกับน้องเมษา
“ทางนี้มันขรุขระนะ อาจจะมีหลุมบ้าง เดี๋ยวพี่ขับเบา ๆ นะ”
"ได้ค่ะ ไม่เป็ไร" เธอตอบพลางจับที่ไหล่ของผมเพื่อประคองตัวเอง
ทันทีที่มือของเธอััลงบนไหล่ของผม ไอ้น้องชายหว่างขาก็พลันตั้งชันขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว พร้อมกับรถที่สั่นเล็กน้อย
"อ๊ะ..!" เธอร้องออกมาด้วยความใ เมื่อรถวิ่งลงหลุมสุดท้ายที่ค่อนข้างใหญ่
ความสั่นะเืจากแรงกระแทกทำให้ร่างของเธอเอนเข้ามาปะทะกับแผ่นหลังของผมเต็มๆ มือที่เกาะอยู่บนไหล่บีบแน่นขึ้นกว่าเดิม และผมััได้ถึงหน้าอกของเธอที่แนบชิดกับตัวของผม ผมรีบจอดรถริมถนนทันที
รถของผมจอดนิ่งสนิท ผมค่อย ๆ หันกลับไปมองเธอ "น้องไม่เป็ไรนะ?" ผมถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็ปกติที่สุด แต่ในใจกลับกำลังเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้
"ไม่เป็ไรค่ะ... ฉันแค่ในิดหน่อย" เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ใบหน้าของเธอแดงก่ำจากความใผสมกับความเขินอาย เมื่อเห็นว่าผมจอดรถนิ่งแล้ว เธอก็ค่อย ๆ คลายมือออกจากไหล่ของผมอย่างช้า ๆ
หลังจากขับพ้นถนนลูกลังแสนขรุขระมาได้ ผมก็เอ่ยถามน้องเมษาเสียงเรียบ ๆ
“ปกติน้องเรียกรถยังไงเหรอ ใช้แอปอะไรเป็หลัก?”
เธอเอนใบหน้าเข้ามาใกล้เล็กน้อย เสียงนุ่ม ๆ ดังขึ้นใกล้หูผม
“ปกติเพื่อนจะมารับค่ะ... แต่วันนี้รถเพื่อนที่รับประจำมีปัญหา หนูเลยลังเลอยู่ว่าจะออกไปดีไหม แต่ก็มาเจอพี่พอดี”
ผมพยักหน้าเบา ๆ พลางเอ่ยตอบ
“อ๋อ...พี่ทำงานอยู่แอป วาร์ป นะ ชื่อแอปก็ตามโลโก้บนเสื้อพี่เลย เผื่อวันไหนอยากลองใช้ก็สะดวกดี”
“ค่ะ...เดี๋ยวหนูจะลองโหลดมาใช้ดู” เธอพยักหน้ารับเบา ๆ
เวลาผ่านไปเร็วราวกับถูกกดข้ามฉาก
ในที่สุดผมก็จอดรถเทียบข้างไอคอนสยาม พลางหันไปบอกน้องด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ
“เที่ยวให้สนุกนะ”
เมษาหยิบกระเป๋าสะพาย ก่อนจะล้วงแบงก์ 50 บาทออกมายื่นให้ผม “นี่ค่ะ ขอบคุณพี่มากนะคะ”
ผมยกมือรับพลางพยักหน้าเบา ๆ “ครับผม ไม่เป็ไร”
[ได้รับเงิน 200 บาท]
[ภารกิจประจำวัน: รับส่งผู้โดยสาร]
[9/10 คน]
“โห...ได้ตั้ง 200 เลยเหรอ” ผมอุทานพลางก้มดูข้อความที่ลอยขึ้นตรงหน้า
“เหลืออีกคนเดียวก็ครบสิบ...แล้วก็จะได้อีกตั้งพัน รีบทำ รีบใช้เงินดีกว่า” ผมพึมพำยิ้ม ๆ พร้อมบิดกุญแจรถเตรียมออกล่าเป้าหมายต่อไป
3K
