ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 70 คนพาล

   หลังผ่านไปห้านาทีอาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟที่โต๊ะของสายฝน แม้ว่าอาหารที่สายฝนสั่งมาจะไม่ได้มีรสชาติอร่อยเท่าเนื้อของราชาวัวครึ่งปลาแต่มันก็พอกินได้

   ในเมืองนี้คนที่สามารถซื้ออาหารที่มีเนื้อของสัตว์ร้ายระดับหนึ่งมากินได้นั้นก็มีแต่พวกระดับสูง หากโจรที่ไม่ใช่ระดับหนึ่งอยากกินอาหารที่มีเนื้อสัตว์ร้ายระดับหนึ่งเป็นวัตถุดิบ เขาหรือเธอจะต้องออกนอกเมืองไปล่ามันมาเอง

   สำหรับสายฝนเขาไม่ได้มีความคิดจะไปล่าสัตว์ร้ายระดับหนึ่งเลย เพราะนอกจากมันจะกินเวลาชีวิตเขามากเกินไปแล้วมันยังจะทำให้เขาเผยความสามารถที่แท้จริงให้คนอื่นรับรู้อีก

   ถ้าจะให้เขาเสียเวลาไปล่าสิ่งมีชีวิตระดับหนึ่งสายฝนยอมกินขนมปังแข็งๆยังดีกว่า

   การสังหารระดับหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงสายฝนตอนนี้จะคิดว่าตัวเองสามารถสังหารระดับหนึ่งได้อย่างง่ายดายก็เถอะ แต่นั่นมันเขา ไม่ใช่คนอื่น ระดับหนึ่งคนอื่นไม่เหมือนสายฝนที่มีศิลปะการต่อสู้มือเปล่าสิ้นแสงจันทราและอักษรลี้ลับ 

   เพราะงั้นการสังหารระดับหนึ่งจึงเป็นเรื่องยาก ยกตัวอย่างโลเวล คนนั้นเป็นระดับหนึ่งทว่ากลับแพ้ราชาวัวครึ่งปลา แน่นอนมันมีเหตุผลหลายอย่างว่าทำไมเขาถึงแพ้

   เหตุผลหลักๆก็คงหนีไม่พ้นโลเวลเพิ่งกลายเป็นระดับหนึ่งเลยไม่สามารถสู้ราชาวัวครึ่งปลาได้

   ‘หลังจากกินอาหารเสร็จฉันควรใช้อัญมณีอำนาจอีกครั้ง’ คิดเช่นนั้นพลางใช้ช้อนตักข้าวเข้าปาก ก่อนคิดต่อว่า...

   ‘น่าเสียดาย ร่างไร้วิญญาณของราชันย์หมีปฐพีไม่มีอัญมณีอำนาจ แต่มันก็เป็นเรื่องปกติ อัญมณีอำนาจมีโอกาสเกิดน้อยมาก ทว่าในความโชคร้ายก็ยังมีโชคดีอยู่ ฉันได้รับอัญมณีของราชันย์หมาป่าวายุมา’

   เวลาผ่านไปหลายนาที

   “มาเก็บเงินหน่อย” สายฝนทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจึงตะโกนเรียกพนักงานมาเก็บเงินค่าอาหาร พนักงานสาวที่ได้ยินสิ่งที่สายฝนพูดรีบเดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางหวาดกลัว จากนั้นเธอก็รับเงินค่าอาหารจากสายฝนและรีบเดินจากไปอย่างเร็ว

   เงินค่าอาหารเจ้าของร้านไม่ใช่เป็นคนได้ เงินที่ได้รับจากพวกโจรที่มากินอาหารทั้งหมดจะไปตกอยู่กับหัวหน้ากลุ่มโจรหรือก็คืออาร์ครีเวอร์ สรุปก็คือไม่ว่าจะเป็นเจ้าของร้าน พนักงานในร้าน หรือคนทำอาหาร ต่างก็ไม่ได้เงินทั้งนั้น

   ‘ฉันเข้ามาในร้านอาหารร้านนี้ทุกวันแต่ก็ไม่เห็นพนักงานชายเลย ดูเหมือนว่าตอนเจ้าอาร์ครีเวอร์ยึดครองเมืองนี้ พนักงานชายจะถูกสังหารหมดและเหลือใว้เพียงผู้หญิงสินะ’ สายฝนคิดขณะมองรอบข้าง

   วินาทีที่สายฝนกำลังจะออกจากร้าน ประตูก็ได้เปิดออกอย่างแรง เสียงเปิดประตูดัง ปัง! ในเวลาเดียวกันมีชายสามคนและหญิงอีกสองเดินเข้ามาภายในร้าน

   หนึ่งในชายสามคนมีคนหนึ่งรูปร่างหน้าตาหล่อยิ่งกว่าสายฝนเสียอีก มันมีผมสีเหลืองอ่อน ดวงตาคู่สีม่วง ที่มีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด เกรงว่าผู้หญิงสิบคนจะต้องมีคนหลงใหลดวงตาคู่นี้อย่างน้อยเจ็ดคน ชายคนนี้มีนามว่าล็อต

   ล็อตคือน้องชายของระดับสูงคนหนึ่งในกลุ่มโจรภูเขาวายุศักดิ์สิทธิ์ พี่สาวของมันเป็นรองเพียงแค่หัวหน้ากลุ่มอย่างอาร์ครีเวอร์เท่านั้น ดังนั้นล็อตจึงมีอำนาจมากมายในเมืองโจรแห่งนี้

   วันนี้ขณะที่มันกำลังเดินเล่นอยู่กับสาวๆของมันสองคน มันก็บังเอิญไปได้ยินมาว่าลูกสาวเจ้าของร้านแห่งหนึ่งหน้าตาสวยและงดงามมาก อีกทั้งรูปร่างยังมีเสน่ห์ในแบบผู้ใหญ่ด้วย ด้วยความที่ล็อตอยากเห็นผู้หญิงที่อยู่ในข่าวลือมันจึงส่งคนไปสืบที่อยู่ผู้หญิงคนนั้นมา

   ไม่นานหลังจากส่งคนไปสืบ มันก็พบที่อยู่ของอีกฝ่าย เมื่อรู้แล้วล็อตก็รีบไปทันที ข้อมูลที่ได้จากการสืบไม่ใช่แค่ที่อยู่อย่างเดียว ยังมีข้อมูลอื่นๆอีก ตัวอย่างเช่น เธอเป็นลูกสาวเจ้าของร้านอาหาร เป็นต้น

   กลับมาปัจจุบัน

   หลังเห็นกลุ่มคนที่เข้าร้านมา สายฝนก็เดินหลบให้ทางพวกมัน เขาไม่ต้องการมีเรื่องโดยไม่จำเป็น ถ้ามีเรื่องแล้วเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา มีโอกาสสูงที่เขาจะต้องเปิดเผยความแข็งแกร่งและหลักประกันชีวิต แถมยังมีโอกาสที่อาร์ครีเวอร์จะรู้ตัวด้วย

   “นายรู้ตัวดีนี่ เป็นขยะก็ต้องอยู่ห่างๆฉัน เพราะไม่งั้นฉันอาจจะติดเชื้อโรคมาจากนายเอาได้ ฮ่าาๆๆ” เห็นสายฝนหลบทางให้ ล็อตก็หัวเราะชอบใจ ดวงตาสีม่วงทั้งสองจับจ้องสายฝนด้วยความดูถูก

   ‘ทนเอาใว้ตัวฉัน’ สายฝนคิดพลางกำหมัดแน่น เวลานี้เขารู้สึกอยากจะต่อยหน้าอีกฝ่ายเหลือเกิน ต้องรู้ก่อนว่าขนาดเทพวายุซึ่งมีความแข็งแกร่งในระดับที่สามารถทำลายดาวเคราะห์ดวงหนึ่งได้อย่างง่ายๆยังไม่ดูถูกเขาขนาดนี้เลย

   ล็อตเป็นใคร? ทำไมมันถึงดูถูกเขาขนาดนี้? มันคิดว่าตนเองเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเดียวกับเทพหรืออย่างไร? ยิ่งคิดสายฝนยิ่งไม่สามารถห้ามอารมณ์โกรธตนเองได้ วินาทีนั้นสายเลือดของสายฝนพลันถูกกระตุ้นให้ตื่นอีกครั้ง อารมณ์สายฝนเริ่มร้อนขึ้นจนเกือบควบคุมไม่ได้ 

   “อะไรกัน? เป็นแค่ขยะยังกล้ากำหมัดต่อหน้าฉันคนนี้ เฮอะ! นายก็เป็นแค่ขยะที่ดีแต่ลับหลัง ไม่กล้าทำจริงต่อหน้า ดูจากหน้านายแล้วนายคงอยากต่อยฉันมากสินะ อ่ะๆ ฉันจะให้นายต่อยหน้าฉันหนึ่งที นายกล้ามั้ยล่ะ?” ล็อตพูดเยาะเย้ย

   “นายต้องการอะไรจากฉัน?” สายฝนก้มหน้าถาม เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายต้องมาหาเรื่องเขาด้วยทั้งๆที่เขาไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับไอ้บ้านี่เลย ไอ้เจ้านี่แม่งเป็นคนพาลชัดๆ ไร้เหตุผลโคตรๆ!

   “ทีแรกฉันก็ไม่ได้อยากยุ่งกับขยะอย่างนายหรอก แต่เห็นหน้านายแล้วฉันอดหมั่นไส้ไม่ได้ว่ะ พ่อนายเป็นคนให้หน้านี้มาสินะ หน้าขยะๆที่โคตรน่าหมั่นไส้ นายหน้าตาขยะแบบนี้พ่อนายก็น่าจะหน้าตาขยะเหมือนกัน” ล็อตตอบกลับอย่างกวนๆ

   “อย่าพูดถึงพ่อฉันแบบนั้น?” นํ้าเสียงสายฝนเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขากำหมัดแน่นยิ่งขึ้น แม้ว่าตัวเขาจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีนักกับพ่อทว่าชายคนนั้นก็คือพ่อของเขา หากมีใครพูดเกี่ยวกับพ่อตนเองในทางที่ไม่ดีสายฝนย่อมไม่สามารถยอมรับได้

   เห็นท่าทางสายฝนเวลานี้ ล็อตพลันหัวเราะเสียงดัง “ทำไม? แกกล้าต่อยฉันเหรอ? แกรู้มั้ยว่าพี่สาวฉันเป็นใคร พี่สาวของฉันมีอำนาจเป็นรองเพียงแค่ท่านอาร์ครีเวอร์เท่านั้น ถ้านายทำอะไรฉันล่ะก็รับรองได้เลยว่านายจะต้องตายภายในสามวัน ไม่เชื่อนายสามารถลองดูได้!”

   เสียงหัวเราะของล็อตทำให้ผู้คนภายในร้านอาหารต่างเลิกทานอาหารและรวมตัวกันมามุงดูสายฝนกับล็อตใกล้ๆ พวกมันแต่ละคนต่างนึกสนุกสนาน การเห็นคนอื่นเดือดร้อนเป็นสิ่งที่พวกมันชอบมากที่สุด

   “แล้วไง? ต่อให้พี่สาวนายจะเป็นเทพหรือปีศาจฉันก็จะสังหารนาย” สายฝนไม่สนใจสายตาคนรอบข้างที่มองมาทางเขา เขากล่าวเสียงเบา นํ้าเสียงของเขาแฝงใว้ด้วยความต้องการฆ่า ฉับพลันหมัดถูกชกออกไปกลางอกล็อต

   ปึง! อัก!

   ร่างล็อตปลิวไปปะทะเข้ากับกำแพงร้านจนเกิดเสียงดัง ล็อตกระอักเลือดคำโตออกมาก่อนหมดสติไปในเวลาเดียวกัน ผู้คนภายในร้านต่างตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก ใครจะคิดล่ะว่าไอ้หัวฟ้าจะกล้าทำแบบนี้?

---

จบบทที่ 70 คนพาล