ตอนที่ 10: เขาเทพธิดา
เมื่อฟางฮั่นกลับมาถึงกระท่อมของตนเด็กน้อยทั้งสองได้ตื่นแล้ว พอทั้งสองเห็นว่าพี่สาวของตนเองกลับมาพวกเขาก็ส่งเสียงร้องสดใส “พี่ใหญ่ ! ”
ทั้งสองยังไม่เข้าใจว่าการแยกบ้านออกมาคืออะไรแต่ฟางฮั่นได้อธิบายให้ทั้งสองเข้าใจเมื่อวานนี้ว่าพวกเขาไม่ควรถือโทษโกรธปู่และย่าเื่นี้เป็เพียงการแยกตัวออกมาอาศัยอยู่อย่างอิสระเท่านั้นแต่ทุกคนยังเป็ลูกหลานเช่นเดิม
วันนี้จึงเป็วันที่ดีที่สุดของทั้งสอง
“พี่ใหญ่นั่นอะไรหรือ หอมเหลือเกิน” ฟางิหวยกล่าวขึ้นพร้อมกับทำจมูกฟุดฟิดเขาเห็นว่าในมือของฟางิหวยมีชามอะไรบางอย่างพร้อมชะเง้อหน้ามาดูดวงตาทอประกายสว่างทันทีพร้อมอุทานเสียงดัง “ซุปไข่ ! ”
เขาะโขึ้นไปนั่งบนแคร่อย่างเร่งรีบซึ่งรวดเร็วมากเกินจนเกือบจะชนฟางฉือให้หน้าคว่ำอยู่ตรงนั้น
ฟางิหวย้าจะกินซุปไข่มาเป็เวลานานฟางิฮ่งที่อายุมากกว่าเขาสองปีสามารถกินไข่ต้มหรือไข่ลวกและอื่น ๆอีกมากมายที่เขา้าจะกินแต่ย่ามักจะโกรธเคืองและกล่าวเสมอว่าิหวยยังไม่สมควรจะกินไข่ในตอนนี้
ฟางิหวยรู้สึกหดหู่มาเนิ่นนานหลังจากที่ได้พูดคุยเื่นี้กับพี่สาวทั้งสองของตนกลับกลายเป็พี่ ๆของเขาโศกเศร้ายิ่งกว่าเื่ทั้งหมดจบลงที่การร่ำไห้และฟางิหวยจึงไม่กล้าที่จะ้ากินไข่อีกต่อไป
แม้ฟางฉือจะไม่ได้แสดงออกอย่างโลดโผนเช่นน้องชายแต่แววตานางนั้นทอประกายสดใส
แววตาของทั้งคู่ทำให้หัวใจของฟางฮั่นเ็ปนางถ้วยชามลงบนตะกร้าพร้อมกับกล่าวกับเด็กทั้งสองว่า “ในที่สุดเราก็มาถึงวันนี้เ้าทั้งสองจงวางใจได้เลยว่าหลังจากนี้พี่ใหญ่จะทำให้พวกเ้าสามารถกินไข่ได้ทุกวัน”
ทั้งสองพลันมีความสุขอย่างมากมุมปากยกยิ้มอย่างที่ไม่เคยยิ้มมาก่อน
พวกเขาล้วนแต่เชื่อใจในคำพูดของพี่สาวอย่างแท้จริง
ฟางฮั่นหยิบช้อนพร้อมกับตักไข่ตุ๋นขึ้นมาเป่าแล้วป้อนมันให้กับฟางิหวยเด็กน้อยอ้าปากรับมันอย่างเต็มใจพร้อมกับััถึงความนุ่มนวลที่ละลายอยู่ในปากของเขา
ฟางฮั่นตักมันขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับจะป้อนให้ฟางฉือแต่เด็กหญิงกลับส่ายหน้าอย่างรุนแรงพร้อมกับกล่าวว่า“ข้าอยากให้น้องชายได้กินมันก่อน ข้าเคยกินมันแล้ว”
หลังจากที่กล่าวออกไปอย่างนั้นสายตานางพลันเหลือบมองถ้วยชามอย่างไม่รู้ตัวน้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงคออย่างยากลำบาก
ฟางิหวยรีบกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงคออย่างรวดเร็วพร้อมกล่าวอย่างห่วงใย“พี่สาว ท่านก็ควรจะกินมันนะ พี่ใหญ่ทำสิ่งนี้ได้อร่อยมากเลยล่ะ”
ฟางฉือส่ายหัวเล็กน้อยพร้อมกล่าวว่า“พี่ใหญ่บอกว่าจะให้เรากินไข่ทุกวัน เมื่อถึงเวลาข้าจะกินมันเองตอนนี้ข้าอยากให้เ้าโตเร็ว ๆ มากกว่า”
ฟางฮั่นกล่าวออกมาอย่างดุๆ พร้อมขมวดคิ้วแน่น “ฉือเหนียง ถ้าเ้าไม่กินมันแล้วข้าจะกล้ากินมันได้อย่างไรล่ะข้าก็อยากกินด้วยเหมือนกัน”
ฟางิหวยปรบมืออย่างตื่นเต้นด้วยความไร้เดียงสา“พี่สาวรีบกินมันเร็ว พวกเราจะกินมันด้วยกันทุกคนเลย”
ฟางฉือหันหน้าไปทางฟางิหวยเล็กน้อยนางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะยอมอ้าปากเพื่อให้ฟางฮั่นป้อนข้าว
ซุปไข่ถูกส่งผ่านเข้าไปในปากของฉือเหนียงในทันที
ฟางฉือมีไข่อยู่ในปากแต่กลับดวงตาเปียกชื้นอย่างกลั้นไม่อยู่นางเริ่มสะอื้นและกล่าวด้วยน้ำเสียงบู้บี้ “แบบนี้ มันจะไม่เป็ไรใช่ไหม…”
ฟางิหวยยังเด็กและไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่สาวของเขาจึงต้องร้องไห้ออกมาเขาเพียงคิดแค่ว่าอยากจะกินมันตลอดเวลาเท่านั้นเอง
ความใถาโถมเด็กชายพร้อมกับเอื้อมมือไปปาดน้ำตาบนใบหน้าของฉือเหนียง“พี่สาวอย่าร้องไห้เลยนะ ไม่ต้องร้องไห้หรอก หวยเอ๋อไม่กินแล้วข้ายกมันให้พี่สาวทั้งหมดเลย ไม่ต้องร้องไห้นะ”
ฟางฉือแทบจะสำลักข้าวเพราะความเขินอายจากคำพูดของฟางิหวยดวงตานางจับจ้องน้องชายพร้อมกล่าวอย่างเขินๆ ว่า “ข้า..ข้าไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกินซุปไข่ ! ”
ฟางฮั่นหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
นางรู้ดีว่าน้องสาวของนางกำลังกังวลเื่อะไร
วันนี้เป็วันที่สดใสสำหรับทั้งสองคนอย่างมากเมื่อก่อนทั้งสองมักจะถูกทุบตีและด่าทอตลอดเวลาจนไม่สามารถทำให้กินและนอนหลับได้เต็มตา
ฟางฉือยังไม่เข้าใจว่าตอนนี้นางได้รับอิสรภาพแล้ว
ทั้งสามแบ่งปันซุปไข่กันอย่างมีความสุขฟางฮั่น้าให้น้องทั้งสองของตนเองกินมันอย่างมีความสุขนางเพียงแค่แสร้งอ้าปากและงับมันนิดหน่อยเท่านั้นเพื่อให้ทั้งสองได้กินมันอย่างเต็มที่
ไม่ว่าฟางฉือและฟางิหวยจะฉลาดมากแค่ไหนแต่พวกเขาก็มีอายุเพียงไม่กี่ปีเท่านั้นเช่นนี้ทั้งสองจึงไม่เห็นว่าพี่ใหญ่ของตนเองกำลังเสแสร้ง
แม้ซุปไข่นี้จะชามเล็กแต่ทั้งคู่ก็คิดว่ามันเป็สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิตของตน
หลังจากที่กินดื่มกันจนเสร็จสิ้นแล้วทั้งสามช่วยกันเก็บล้างทำความสะอาดและอาสาช่วยฟางฮั่นเพื่อไปล้างชามที่ครัว
สำหรับเด็กทั้งสองนี้การล้างจานเป็เื่ธรรมดามากฟางฮั่นคิดเกี่ยวกับชามเหล่านี้ไม่มากนักจากนั้นจึงยอมให้ทั้งสองจัดการกับมันนาง้าเดินออกไปยังที่ดินเพื่อดูว่าสภาพแวดล้อมเช่นนี้สามารถจะทำอะไรขายเพื่อที่จะสร้างเม็ดเงินให้กับครอบครัวของตนเองได้บ้าง
ฟางิหวยยังคงนั่งมองฟางฮั่นพร้อมกล่าวอย่างหนักแน่น“พี่ใหญ่ ข้า้าจะช่วยเหลืองานที่บ้านของเราด้วยเช่นกัน”
หลังจากคิดอยู่สักครู่หนึ่งฟางฮั่นก็หยิบไม้กวาดด้ามเล็กที่หักพังเล็กน้อยยื่นให้เขามันเหมาะสำหรับเด็กที่จะใช้ทำอะไรแก้เบื่อและเขาจะได้รู้สึกว่าได้ช่วยงานพี่สาวทั้งสอง
“ถ้าเช่นนั้นหวยเอ๋อเอาไม้กวาดนี้ออกไปกวาดหิมะตรงทางเข้าบ้านและเมื่อเสร็จแล้วให้กลับมานั่งในบ้านรอข้ากลับมา”ฟางฮั่นตระเตรียมสิ่งของเพื่อให้ฟางิหวยด้วยความใส่ใจ
หวยเอ๋อรู้สึกมีความสุขมากเขาตอบรับอย่างหนักแน่น“ได้เลย!” พร้อมยืดตัวขึ้นและทุบหน้าอกตนเองแสดงถึงความเต็มใจ
หลังจากที่กล่าวกำชับกันอย่างแ่าแล้วฟางฮั่นจึงก้าวเดินออกไป
ูเาหลังหมู่บ้านไม่ได้ไกลมากนักมันมีชื่อว่าเขาเทพธิดา ซึ่งในตำนานได้กล่าวไว้ว่าเคยมีนาง์อาศัยอยู่ที่นี่ไม่เพียงแต่มีเทพธิดาเท่านั้น ยังมีคนกล่าวว่ามีชายตาบอดสนิทอาศัยอยู่ที่นั่นอีกด้วย
พ่อของฟางฮั่นเคยได้พบกับชายตาบอดคนนั้นในขณะที่เขากำลังอ่านหนังสืออยู่บนูเา
นักล่าที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ได้เห็นร่องรอยที่เกิดขึ้นพร้อมกับส่ายหัวอย่างอ่อนใจว่าปกติแล้วชายคนนี้ไม่ควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไปด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าฟางฮั่นไม่กล้าจะวิ่งขึ้นไปบนูเาด้วยร่างกายเล็กๆ ของตนเอง นางไม่มีอาวุธอะไรป้องกันตัวเลยแม้แต่น้อย หากได้พบกับชายตาบอดคนนั้นแน่นอนว่านางจะต้องพ่ายแพ้แล้วยังมีเหล่าสัตว์ป่ามากมายที่พร้อมจะบดขยี้นางจนแหลกเป็ผุยผงได้อย่างง่ายดาย
แต่ตอนนี้นางจำเป็จะต้องไปทีู่เาแห่งนั้นมีหลายอย่างเกี่ยวกับมันในความทรงจำของฟางฮั่นคนเก่า แน่นอนว่าในนั้นมันมีแค่คำว่า“อร่อย” “สนุก” หรือ “แปลกประหลาด” สิ่งต่าง ๆ ในความทรงจำเ่าั้ล้วนแต่ไม่สำคัญอะไรเมื่อฟางฮั่นคนใหม่ได้มาอยู่บนโลกใบนี้ความกลัวทุกสิ่งหายไปจนหมดสิ้นเพียงเพราะคำ ๆ เดียว…
“เงิน ! ”
ผลไม้ในูเานั้นสามารถเก็บออกมาเพื่อไปแลกเป็เงินได้ดอกไม้บนนั้นแห้งและสามารถสร้างเป็สินค้า
บางอย่างเพื่อนำมาขายเป็เงินอีกทั้งมันยังมีสมุนไพรมากมาย!
เงินเงินและเงิน !
ฟางฮั่นกำลังคิดถึงวิธีการสร้างรายได้…
นางอายุมากที่สุดในครอบครัวของลูกชายคนรองซึ่งร่างกายของนางผอมแห้งและมีผิวสีเหลืองซีดแสดงให้เห็นว่านางกำลังขาดสารอาหารและร่างกายไม่เจริญเติบโตอย่างเต็มที่นักแม้ใบหน้าจะสะสวยแต่สีผิวที่เหลืองซีดนี้คล้ายกับว่านางกำลังเป็โรคอะไรสักอย่างขนาดนางยังมีสภาพที่น่าหดหู่จึงไม่ต้องกล่าวถึงเด็กทั้งสองเลยว่าพวกเขาจะอยู่ในสภาวะแบบไหน…
สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเงิน! นางจำเป็จะต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อก่อร่างสร้างฐานให้กับเด็ก ๆได้มีชีวิตที่สดใส !
เมื่อคิดได้เช่นนั้นฟางฮั่นยกตะกร้าขึ้นหลังพร้อมกับเดินทางออกไปเขาเทพธิดา