ทุกอย่างได้ดำเนินไปตามเนื้อเื่ที่นักเขียนกำหนดไว้แต่ที่ดูแปลกไปอย่างเห็นได้ชัดั้แ่เบลเข้ามาอยู่ในร่างของหนิงเซียนร่างกายที่เคยอ่อนแอขี้โรคตากแดดได้เพียงไม่กี่ชั่วยามต้องจับไข้นอนซมไปหลายวันบัดนี้มันกลับแข็งแรงขึ้นมาก ไม่ว่าจะต้องลม ตากแดดร้อน ๆ หรือแม้แต่ตากฝนจนตัวเปียกโชกก็ไม่เป็ไรมิหนำซ้ำนางยังสามารถเดินขึ้นเขาเพื่อหาของป่าได้อย่างสบาย
หลายวันมานี้หนิงเซียนเริ่มรู้สึกว่าตนเองเอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในบ้านถึงเวลาที่จะต้องออกไปยืดเส้นยืดสายแก้เบื่อสักหน่อยอีกทั้งในโลกแห่งนี้มิได้มีสิ่งอำนวยความสะดวก ที่พอจะช่วยแก้เบื่อได้บ้างการออกหาของป่าจึงเป็กิจกรรมหนึ่งที่แก้เบื่อได้ดีที่สุด
ร่างบางคว้าเอากระบุงสะพายขึ้นหลังเตรียมตัวเข้าป่าของที่ได้จะนำมาเก็บไว้ขายและกินในแต่ละวันถึงแม้จะมีพืชผักที่ปลูกไว้ในสวนหลังบ้านไม่จำเป็ต้องลำบากเข้าป่าแต่ครั้นจะให้อยู่เฉย ๆ ก็เป็ไปไม่ได้เพราะตนนั้นเคยชินกับการต้องทำงานไปเสียแล้วจากเดิมคิดว่าจะเอาแต่นอนและกินอยู่อย่างสตรีเกียจคร้านแต่พอรู้ตัวอีกทีก็สรรหางานมาทำให้ลำบากตนเองเสียทุกที
ความเป็จริงแล้วตั้งใจจะทำตัวเป็สตรีเกียจคร้านไม่ทำการทำงานอะไรเลยในแต่ละวัน แต่ก็ต้องคิดใหม่เพราะเมื่อทะลุมิติมาสิ่งที่นางต้องพบเจอแต่ความยากจนโลกเดิมญาติพี่น้องตายจากอยู่ตัวคนเดียวไม่มีใครให้พึ่งพิงแต่ก็ยังมีบ้านเป็ของตนเองให้กลับไปนอนหลับพักผ่อนอย่างสบายใจส่วนหนิงเซียนที่ตนเข้ามาสวมร่างแตกต่างก็ตรงที่ เ้าตัวไม่มีแม้แต่บ้านให้ซุกหัวนอนมิหนำซ้ำยังถูกสามีตัวร้ายเฉดหัวออกจากจวนอย่างไม่แยแสไม่มีแม้แต่เงินสักตำลึงให้ติดตัว
ตามเนื้อเื่หลังจากที่หนิงเซียนถูกพามาทิ้งไว้ที่หมู่บ้านหนานชุนอีกสองเดือนพ่อตัวร้ายก็จะกลับมาอีกครั้งและครั้งนั้นจะเป็ครั้งสุดท้ายที่นางและเขาจะได้พบหน้ากัน เพราะอะไรน่ะหรือก็เพราะว่าหลังจากนั้นนางและเขาจะได้ร่วมหอกันอีกครั้งด้วยพิษยากำหนัดแล้วจากนั้นนางก็ตั้งครรภ์
อีกไม่ช้าจะได้พบกับท่านอ๋องเหลียงเฟิงสามีจอมร้ายกาจที่ในสายตาเขาไม่มีผู้ใดสำคัญไปกว่าแม่นางเอกหากหลีกเลี่ยงการร่วมหอเหมือนในนิยายไม่ได้ นางก็ได้เตรียมแผนสำรองเพื่อรับมือไว้แล้ว
หนิงเซียนได้เตรียมยาห้ามครรภ์เอาไว้แล้วหลังจากร่วมหอนางก็จะดื่มมันทันทีเพียงแค่ไม่ตั้งครรภ์ตามเนื้อเื่ก็จะไม่ตกเืตายและหลังจากการร่วมหอคืนนั้นตัวร้ายก็จะทิ้งไปอย่างไม่ไยดีอีกครั้งนั่นจึงเป็โอกาสดีที่นางจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขทำตัวจืดจางราวกับไม่มีตัวตนในโลกใบนี้ ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับผู้ใดอีก
พวกเ้าเหล่าตัวเอกทั้งหลายเอ๋ยเชิญแก่งแย่งกันเสียให้พอส่วนตัวข้าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในร่างนี้แทนหนิงเซียนก็แล้วกัน
หญิงสาวคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเดินมาใกล้ลำธารสายตาอันแหลมคมและว่องไวของนางก็ดันเหลือบไปเห็นผลแอปเปิลเขียวเข้าพอดีดิบพอดีเห็นแล้วก็ให้น้ำลายสอ ไวเท่าความคิดร่างบางรีบปรี่เข้าไปเก็บทันที ผลใหญ่ ๆสีเขียวมันวาวช่างน่างกินเสียเหลือเกิน
“หืมมม มีแต่ลูกสวย ๆ ทั้งนั้นเลย”หนิงเซียนเอื้อมมือขึ้นไปเด็ดมาหนึ่งผล จัดการเช็ดทำความสะอาดเล็กน้อยจากนั้นจึงกัดเข้าเต็มปากคำโต
รสเปรี้ยวอมหวานนิด ๆทำเอาหนิงเซียนชอบใจเป็การใหญ่ หากได้พริกเกลือจิ้มคงจะดีไม่น้อย
“ซี๊ดดด เปรี้ยวสะใจข้ามากดีเลยกลับถึงบ้าน ข้าจะจิ้มพริกเกลือกินให้หายอยากไปเลย”หญิงสาวเก็บใส่กระบุงให้มากหน่อย เผื่อว่าวันหลังอยากกินขึ้นมาอีกจะได้ไม่ต้องลำบากเดินไกลมาเก็บถึงในป่า แต่เมื่อกำลังเก็บผลไม้อย่างเพลิดเพลินนางบังเอิญเหลือบไปเห็นผักกูดขึ้นตามริมลำธารเต็มไปหมด ช่างเป็วันดี ๆ โดยแท้ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็เจอแต่ของกิน
“เจอของดีเข้าแล้วเราแบบนี้ต้องเก็บไปเยอะ ๆ” ที่บ้านยังเหลือปลาอีกสองสามตัวคืนนี้จะทำผักลวกจิ้มน้ำพริกปลากินดีกว่า
หลังจากที่เก็บแอปเปิลได้ตาม้าสิ่งที่หมายตาต่อไปคือผักกูดต้นอวบอ้วนที่กำลังแตกยอดอ่อนน่าทานยอดอ่อนที่ใหญ่และกรอบ ยิ่งเด็ดก็ยิ่งมันมือเผลอแป๊บเดียวนางก็ได้ผักมาหอบใหญ่เมื่อนำผักเก็บใส่กระบุงเรียบร้อยแล้ว ร่างบางก็เตรียมออกเดินทางต่อส่วนในมือก็ยังคงมีแอปเปิลสุกกำลังดีกัดกินไปตลอดทางอย่างเอร็ดอร่อยแม้มันจะเปรี้ยวมากกว่าหวานเ้าตัวก็ยังคงกินไม่หยุดพร้อมกับซู้ดปากเพราะรสเปรี้ยวไปตลอดทาง
“หืม ตรงนั้นมันต้นอะไรน่ะ คุ้น ๆ”หญิงสาวปรี่ตรงเข้าไปหาสิ่งที่หมายตาไว้ทันทีพอเมื่อเข้าไปใกล้จึงได้รู้แน่ชัดแล้วว่าคือต้นอะไรหนิงเซียนแทบจะอยากกรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ
“กรี๊ดดดด นี่มันต้นมะยมนี่ ลูกใหญ่มากข้าเจอของดีอีกแล้วไหมเล่า” หญิงสาวรีบวางกระบุงลงทันทีพร้อมกับปีนขึ้นไปเก็บลูกมะยมอย่างว่องไวเมื่อถึงกิ่งที่ตนหมายตาก็ได้เก็บมะยมพวงใหญ่ใส่ชายเสื้อนางพยายามให้ผลช้ำน้อยที่สุด เวลานำไปดองและแช่อิ่มจะได้ไม่เละเสียของ
ไม่คิดไม่ฝันว่าในโลกนิยายจะมีพืชผลและสิ่งของบางอย่างเหมือนโลกที่ตนจากมาแต่ก็มิได้แปลกใจอะไรมากในเมื่อผู้แต่งนิยายเป็คนไทยนักเขียนก็อาจจะรังสรรค์เอาของบางอย่างที่รู้จักและคุ้นเคยหยิบยกขึ้นมาเขียนก็ได้มิใช่หรือ แบบนี้ไงเล่านางถึงชอบเข้าป่าเพราะว่าด้านในมันมักจะมีสิ่งที่คาดไม่ถึงได้ตลอดเชียวล่ะ
เสียอยู่อย่างเดียวจะให้ของวิเศษติดตัวมาบ้างไม่ได้หรืออย่างไรเหตุใดถึงให้นางมาแบบตัวเปล่าอีกทั้งยังส่งมาเป็อนุของตัวร้ายที่ใจคอโเี้อำมหิต เหอะ!! ดีนะที่ข้าอ่านนิยายเื่นี้จบอย่างน้อยก็รู้ว่าควรจะหลีกเลี่ยงความตายได้อย่างไร
หลังจากที่เอาแต่บ่นให้นักเขียนจนพอใจหนิงเซียนจึงได้แบกกระบุงขึ้นหลังเตรียมกลับบ้าน ด้วยของที่อยู่ในกระบุงเป็ผลไม้เสียเป็ส่วนใหญ่ทำให้เริ่มหนักแบกไม่ไหว หญิงสาวจึงพอแล้วสำหรับวันนี้เอาไว้คราวหน้าค่อยเข้าป่าลึกไปอีกสักหน่อย เผื่อจะได้เจอของป่าใหม่ ๆที่ยังไม่เคยเจอ
แต่ก่อนจะเดินพ้นออกจากแนวป่านางก็ยังอุตส่าห์พบเห็ดหูหนูดำขึ้นเต็มขอนไม้ มีหรือจะปล่อยให้มันหลุดมือไปหนิงเซียนจึงจัดการเก็บมาจนหมดไม่ให้เหลือสักดอกพอนึกถึงเมนูของวันพรุ่งนี้ก็ทำเอาน้ำลายสอขึ้นมาอีกพลางนึกถึงสมัยเด็กที่คุณยายมักจะทำให้ทาน เป็อาหารจานโปรดของนางเลยเชียวล่ะแกงหน่อไม้ใส่เห็ดเยอะ ๆ
“อุ๊ย เจอใบย่านางพอดีเลย แหม! อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนี้เนี่ย”หญิงสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยกมือขึ้นเปิดปากหัวเราะคิกคัก ไม่คิดว่าเพียงนึกถึงก็ได้เจอวัตถุดิบเข้าพอดี
เมื่อได้ของที่้าจนครบแล้วหนิงเซียนจึงได้ตรงกลับบ้านทันทีโดยไม่แวะที่ใดอีก เดินฮัมเพลงแอวลั่นปั๊ดเพลงฮิตติดปากอย่างสบายอารมณ์พร้อมกับออกลวดลายท่าทางตามจังหวะมัน ๆภายในหัวก็เอาแต่คิดถึงรายการอาหารที่จะทำกินคืนนี้และวันพรุ่งนี้อย่างมีความสุข
“เสียงเอวมันลั่นนนนน....”
แกร๊บ
“โอยยยย”
185
