มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

บทที่21 ส่วนแบ่ง เฉินหนานเอามือจับไปที่ท้องที่ยังมีเลือดออกมามองไปยังจี่หันซาและกลุ่มคมมีดสังหารที่กำลังสังหารคนของจีหันซาอยู่จีหันซาโกรธมากแต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เนื่องจากถูกล้อมอยู่ในขณะนี้“เหอะๆคิดจะรุ่มข้างั้นรึ”เฉินหนานหัวเราะ“ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำอย่างนั่นนี่”“แกไอ้เด็กเวร”กลุ่มคมมีสังหารก้าวเขาไปหาจีหันซาพร้อมกับกลุ่มของเฉินหนาน“พวกแกสมคบคิดกันงั้นหรือ”“เปล่าหรอกเพียงแค่จัดการแกได้ได้ก่อนแล้วค่อยตกลงกันทีหลัง“พวกแก”เฉินหนานเดินไปทางกลุ่มคมมีสังหารพวกทันมองอย่างระวังแต่หญิงสาวที่ดูเหมือนหัวหน้าที่พวกมันเรียกคุณหนูบอกว่าไม่เป็นไรเฉินหนานคุยกับเธอด้วยเสียงที่ได้ยินกันสองคนเธอใช้สัญญาณมือแล้วกลุ่มคนก็หายไปครึ่งหนึ่งถึงอย่างไรพวกญี่ปุ่นก็มีเชื้อสายจากกลุ่มชิโนบิและซามูไรดังนั้นพวกเขาจึงมีการเคลื่อนไหวและการซ่อนตัวในเงาได้อย่างสมบูรณ์เฉินหนานสนใจเกี่ยวกับวิธีการต่อสู้พวกเขามาก“พวกเรามีทางเลือกให้แกสองทางคือตายหรอไปจากที่นี่”หมิงกวงพูดเขารู้ดีว่าจีหันซาเก่งมากการต่อสู้นี้พวกเขาอาจจะชนะแต่ว่าพวกเขาต้องจบไม่สวยแน่แล้วยังมีคมมีดสังหารอีกไม่รู้ว่าพวกมันจะทำอะไรต่อไป จีหันซาใช้ความคิด“ได้ข้าจะจากไปและจำพวกแกไว้ในใจและจะต้องแก้แค้นแก”เฉินหนานแสยะยิ้มแล้วตีตราประทับบนร่างมันโดยที่มันไม่รู้ตัวตรานี้จะทำให้ไม่ว่าจีหันซาอยู่ที่ไหนเขาก็จะรู้ทันทีภายในสองปี“จะแก้แค้นงั้นรึไม่ง่ายหรอก”เฉินหนานคิดในใจ“อ่อก่อนไปทิ้งหอกนั่นไว้ก่อน”จีหันซาหน้าเปลี่ยนไปทันที“ไม่ทีทาง”เฉินหนานขมวดคิ้ว แล้วพุ่งไปฟาดมีดลงที่หัวมันจีหันซาใช้หอกกันไว้เฉินหนานยิ้มแล้วจับไปที่ส่วนท้ายของหอกจากนั้นเขาใช้พลังวิญญาณบิดออกแล้วดึงส่วนท้ายออกมามันเป็นกระบี่โบราณที่มีพลังวิญญาณหนาแน่นมากจากนั้นเฉินหนานก็ถอยออกมาหอกของจีหันซาพลังอ่อนลงทันที“ไอ้โง่มีของดีกับตัวแต่ไม่รู้”จีหันซาหน้าซีดลงเขาไม่เคยรู้เลยว่าหอกเขามีกลไกเช่นนี้“ฝากไว้ก่อนไอ้เด็กเวร”จีหันซากระโดนหนีไปทันทีเขาไม่ใช่คนโง่หากสู้ตายจะมีประโยชน์อะไรเล่าใครจะมาสรรเสริญความกล้าให้เขากันสู้หนีไปแล้วหาโอกาสแก้แค้นไม่ดีกว่างั้นหรือ ทุกคนถอนใจเฉินหนานรู้สึกไม่ดีที่ทิ้งปัญหาไปทว่าร่างกายเขาก็เสียหายหนักแล้วยิ่งการโจมตีใส่จีหันซาเมื่อกี้ทำให้เขารู้ทันทีว่าเขาต่อสู้แทบไม่ไหวแล้ว“เห้อในเมื่อปัญหาจบลงแล้วเรามาแบ่งของกัน”ทุกคนมองไปที่เฉินหนานยายเฒ่าเดินเข้ามาเพื่อจะคุยกับเฉินหนานแต่ก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน“ในเมื่อเฉินหนานเป็นคนสังหารงูดังนั้นงูนี้ถือว่าเป็นของเขาจริงหรือไม่”หมิงกวงพูดออกมาราวกับว่าเขากล่าวความชอบธรรมทั้งๆที่เฉินหนานแค่มาตอนที่งูบาดเจ็บมากแล้วเขาก็เป็นคนฆ่างูจริงๆแต่น่าแปลกทุกคนต่างเห็นด้วย“เอาล่ะในเมื่อเป็นเช่นนี้ในเมื่องูตัวนี้ยาวมากๆข้าจะแบ่งให้ทุกกลุ่มเฉินหนานได้ส่วนหัวและตัวยาวเจ็ดเมตรและส่วนอื่นๆทุกคนก็แบ่งกันไปตามสมควรดีงูตกไปอยู่ส่วนของเหลียนเฟ่ยนางกระโดดกอดเฉินหนานทันทีไม่นานคนของคมมีดสังการก็กลับมาพวกเขาสังหารกลุ่มโอสถพิษที่อยู่รอบๆคอยแยงชิงของพวกเขาไป มีเพียงปิงตงที่หนีไปได้ และกลุ่มของอี้จิงกำลังจะพูดอะไรเฉินหนานก็ไม่ให้โอการพวกเขาได้ให้แบ่งยายเฒ่าเช่นกันแผลงูส่วนใหญ่มาจากพวกเขาหมิงกวงเรียก ฮอ มารับหลายลำเพื่อขนซากงูของพวกเขากลับ และเฉินหนานได้เอาเลือดใส่ขวดแก้วไว้สองหลอดก่อนที่พวกเขาจะออกจากป่าหญิงชาวญี่ปุ่นก็มอบนามบัตรสีดำของเธอให้แล้วบอกว่าสามารถเรียกใช้องค์กรของเธอได้หนึ่งครั้งเนื่องจากเขาเคยช่วยชีวิตเธอจากนั้นพวกของหมิวกวงขึ้นฮอจากไปส่วนพวกของอี้จิงตกอยู่ในความสับสนเมื่อเฉินหนานจากไปพวกเขาต้องการพูดอะไนบางอย่างแต่ไม่มีโอกาส เฉินหนานมองไปทางหมิงกวงแล้วพูดว่า“เพื่อนหมิงฉันขอลบกวนเรื่องหนึ่งได้ไหม”หมิงกวงประหลาดใจ“พอดีฉันต้องกลับไปที่โรงเรียนน่ะนายพอจะมีเส้นสายในการใช้เครื่องบินแบบด่วนๆไหม”เฉินหนานพูดติดตลก หมิงกวงกลอกตา“นายกำลังคุยกับเจ้าของสายการบินอยู่นะเฉินหนาน”เหลียนเฟ่ยอดหัวเราะไม่ได้เมื่อได้ยิน“นายตลกเกินไปหน่อยแล้วฉันมีเส้นสายงั้นหรือเดี๋ยวนายจะได้รู้ว่าเส้นสายฉันคืออะไร”“นายแน่ใจนะว่าจะไม่อยู่ที่นี่อีกสองสามวัน”เฉินหนานยิ้ม“ฉันไม่ว่างจริงๆอาทิตย์นี้ฉันต้องไปมาเก๊าอีก”“นายไปทำอะไรที่นั่นกัน”เฉินหนานตอบไปตรงๆแบบติดตลก“พาสาวไปเที่ยว”ทุกคนหัวเราะ“ก็ได้งั้นไว้เราค่อยร่วมงานกันอีก”จากนั้นเตียวกังก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมา“เทคนิคที่นายสอนเราสามารถเผยแพร่ให้ใครได้บ้าง”อย่างไรก็ตามแม้เฉินหนานถ่ายทอดให้พวกเขาแล้วแต่การจะเผยแพร่ให้คนอื่นต่อจะต้องได้รับอนุญาตจากเขาเสียก่อน เฉินหนานขมวดคิ้ว“แน่นอนว่าได้พวกนายจะเอาให้ตระกูลพวกนายสืบทอดได้หากเป็นลูกศิษย์พวกนายก็ดูนิสัยของเขาก่อนแล้วกัน”พวกเขาต่างของคุณเฉินหนาน“อย่างลืมเอาซากงูของไปส่งตามที่อยู่นี่ล่ะนี่เบอร์ของฉันเมื่อถึงแล้วโทรมา”เมื่อเฉินหนานพูดถึงโทรศัพท์เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขาปิดเครื่องเอาไว้เขารีบหยิบแล้วเป็นดู เบอร์ที่โทรมามีเพียงสามเบอร์ ครูเมิ่ง ชิงเยว่ เหลียนชิง เอาสบายใจขึ้นที่ไม่ใช่คนในครอบครัว เมื่อมาถึงที่พักของพวกเขาทั้งสามทำความสะอาดร่างกายตอนนี้มันเกือบสิบโมงแล้ว พวกเขาจึงกินอาหารจากนั้นก็ไปส่งเฉินหนานที่สนามบินเมื่อเฉินหนานเห็นเครื่องบินก็ตกใจมันเป็นเครื่องบินส่วนตัวของหมิงกวงที่มีเครื่องมืออำนวยความสะดวกครบครัน“ขอบใจนายมากนี้จะไม่ทำให้นายลำบากงั้นหรือเล่นใหญ่ขนาดนี้”หมิงกวงยิ้มอย่างภูมิใจ“แน่นอนนี่ถ้าพวกเราไม่ติดธุระคงตามไปส่งนายแล้ว”“ฮ่าๆอย่าลำบากเลยฉันแค่กลับบ้านไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”แล้วเฉินหนานก็ออกจากซานชิงเขานำสมุนไพรออกมาแล้วทำการหลอมมันให้เป็นผงจากนั้นเอามาปิดแผลเอาไว้จากนั้นก็นำยาที่เขาเคยหลอมไว้มากินแล้วดูดซับยาทั้งหมด ห้าชั่วโมงต่อมาเฉินหนานก็มาถึงที่คอนโดแล้วดูแผลปรากฎว่ามันดีขั้นมากเรียกว่าแทบจะหายดีเลยเขายิ้มออกมาแล้วโทรหาชองเยว่ทันทีเขากังวลนิดหน่อยเกี่ยวกับโรงงาน“นี่ฉันเองเธอมีอะไรงั้นหรือ”“บอสคะคุณจะมาสัมภาษณ์งานหน่อยไหม”“สัมภาษณ์งาน”เฉินหนานงง“ใช่ค่ะวันนี้ห้าโมงเย็นจะมีงานจัดหางานที่ห้างฟูมูลคุณจะมาไหม”เฉินหนานดูเวลานี่เพียงสามโมงกว่าน่าจะไปทัน“ตกลงเดียวฉันไป”เฉินหนานแต่งตัวด้วยชุดธรรมดาแล้วออกจากห้องของเขาไปที่ห้างทันทีเมื่อมาถึงประตูห้างเขาพบหญิงสาวที่ทำตัวตกประหม่าคนหนึ่งไม่ค่อยกล้าเขาไปข้าในเท่าไรเธอถือเอกสารเอาไว้แน่นหน้าตาของเธอธรรมดาอายุราวๆยี่สิบเจ็ดถึงสามสิบเธอสวมแว่นตาหนาๆสวมชุดเก่าๆแต่สะอาดและเรียบร้อยเฉินหนานเห็นก็รู้สึกอยากช่วยเธออย่างบอกไม่ถูก“พี่สาวให้ผมช่วยอะไรไหม”“น้องชายพี่อยากไปงานจัดหางานแต่พี่เห็นคนที่เข้าไปแต่งตัวหรูหราทุกคนพี่เลยไม่กล้าเขาไป”เฉินหนานยิ้มให้เธอ“พี่มาสมัครตำแหน่งอะไรงั้นหรือ”“พี่ทำบัญชีมาก่อนหน้านี้พี่ทำอยู่บริษัทใหญ่แห่งหนึ่งแต่ถูกกดดันมากเกินไปจึงรับไม่ไหวและลาออกมา”เฉินหนานรู้สึกตกใจเล็กน้อยการแข่งขั้นในตำแหน่งของบริษัทนี่มันมากมายขนาดนี้เชียวหรือ ความจริงแล้วเธอโดนหัวหน้าของเธอเอาเปรียบอยากได้เธอเป็นเมียน้อยจึงข่มขู่เธอแต่เธอปฏิเสธเพราะเธอแต่งงานแล้วมีลูกอายุสามควบหนึ่งคนเป็นผู้ชายเธอจึงลาออกมา“ผมเองก็มางานจัดหางานเช่นกันเราเข้าไปกันเถอะครับ”เฉินหนานสำรวจเธอว่าบุคลิกของเธอดูดีมากๆดูน่าเชื่อถือ“ขอบใจน้องชายมากๆ”เธอยิ้มให้เขาทั้งสองเดินเข้าไปยามหน้าประตูเห็นเฉินหนานจึงรีบมาต้อนรับเขาทันที“เชิญครับคุณเฉิน”เฉินหนานโบกมือให้ยามบอกไม่เป็นไรหญิงสาวแว่นหนาประหลาดใจเมื่อเห็นท่าทีของยาม จากนั้นทั้งคู่ก็เดินขึ้นไปบนห้างชั้นที่สามโซนจัดงานมีบริษัทจำนวนมากกำลังสัมภาษณ์คนที่มาสมัครหลายร้อยคน เมื่อเข้างานมาทั้งสองก็แยกกันเมื่อเขาเดินมาถึงบริษัทของเขาก็พบกับชิงเยว่ที่นั่งสัมภาษณ์งานอยู่“เป็นไงบ้าง”“บอสคะเรายังไม่ได้เลย”“เราขาดตำแหน่งไหนบ้าง”“หัวหน้าบัญชีและหัวหน้าฝ่ายบุคคล”เฉินหนานยิ้มงั้นหรือนี่สัมภาษณ์ไปกี่คนแล้ว”เธอยื่นแฟ้มได้เขาดู“สิบคนแล้วคะบอส”เฉินหนานเปิดดูเอกสารที่ละคนเขาส่ายหน้า จากนั้นมาสาวสวยลูกครึ่งเกาหลีและอเมริกาถือน้ำมาเสิร์ฟเขาเธอมีหน้าตาสวยผมเธอเป็นสีทองสลับดำมีรูปร่างเซ็กซี่หน้าอกของเธอตูมมาก“นี่ลิซ่าค่ะบอสเลขาและผู้ช่วยฉันเอง”เฉินหนานยิ้มให้แล้วอ่านเองสารต่อผ่านไปไม่นานเฉินหนานก็เงยหน้าขึ้น“ทั้งหมดนี้ไม่เหมาะกับบริษัทของเรา”ไม่นานก็มีชายอายุราวๆสามสิบเจ็ดปีเข้ามานั่งสัมภาษณ์เฉินหนานนั่งข้างๆชิงเยว่คอยดูการสัมภาษณ์เขามองมาที่เฉินหนานแวบหนึ่ง“คุณชื่ออะไร”“ผมชื่อจิวเจ๋อครับ”จากนั้นก็ถามประวัติการทำงานชายคนนี้มีความสามารถมากเขามากอยู่กับลูกสาวอายุสิบสี่สองภรรยาเขาทิ้งไปหาชายที่มีหน้ามีตาและทิ้งเขาและลูกเอาไว้หลังจากเกิดเรื่องเขาเสียใจและลาออกจากงานเขากับภรรยาทำงานบริษัทเดียวกันเขาจึงทนไม่ไหวเลยออกมาหางานไหม เฉินหนานยิ้มแล้วถามคำถาม“งั้นคุณช่วยบอกผมไหมไหมว่าทำไมคุณถึงลาออกจากบริษัทเก่าทั้งๆที่ผมอ่านจากประวัติการทำงานแล้วเงินเดือนคุณมันดีมากๆเลย”เขาเล่าให้ฟังแบบอ้อมๆแต่เฉินหนานก็เข้าใจทันที“งั้นคำถามต่อไปหากว่าแม่และลูกสาวคุณกำลังจมน้ำคุณจะช่วยใครก่อนล่ะ”เขาตอบอย่างไม่ลังเล“ผมจะช่วยคนที่อยู่ใกล้ผมที่สุดและเป็นไปได้มากที่สุดที่เธอจะสามารถรอดไปได้แม้ผมจะต้องเสียใจที่หลังกับสิ่งที่ผมทำไป”เฉินหนานยิ้มอย่างพอใจ“คำถามสุดท้ายหากคุณย้อนเวลากลับไปได้ครั้งหนึ่งคุณจะย้อยกลับไปตอนไหน”“ไม่ครับไม่จะไม่ย้อยเวลากลับไป”“ทำไมล่ะคุณจะได้ไม่ต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้นะ”“ใช่ครับแต่ผมก็จะไม่ได้เจอลูกสาวผมเช่นกันดังนั้นผมจึงจะไม่ย้อนเวลากลับไป”เฉินหนานยิ้ม“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับรายละเอียดทั้งหมดคุยกับผู้จัดการของผมได้เลย”จิวเจ๋อประหลาดใจมากชิงเยว่เองก็ประหลาดใจเช่นกันคำถามของเฉินหนานบ่งบอกถึงพื้นฐานนิสัยได้อย่างชัดเจนเธอแน่ใจว่าคนพวกนี้จะสามารถทำงานที่นี้โดยไม่บ่นแม้งานจะหนัก จากนั้นก็มีหลายคนเดินเข้ามาสมัครแต่ไม่มีใครผ่านจนมีหญิงสาวสวมแว่นหนาๆเขามานั่งสัมภาษณ์เฉินหนานยิ้มให้เธอ“น้องชายไม่สิคุณคือ”“นี่คือประธานบริษัทของเราค่ะ”ชิงเยว่พูดเฉินหนานยิ้ม“ประธาน”!!!เธอตกใจด้วยอายุของเขาเท่านี้“พี่สาวแนะน้ำตัวเลย”“ฉันชื่อลู่เพ่ยค่ะ”จากนั้นเธอก็เล่าประวัติแล้วเจอคำถามแบบเดียวกับจิวเจ๋อผลออกมาน่าพอใจเฉินหนานจึงรับเธอไว้เธอยิ้มแย้มมากเงินเดือนของเธอเฉินหนานเพิ่มให้นิดหน่อยจากนั้นเขาก็พาทั้งสองสาวสุดสวยไปท่านอาหารที่ห้องอาหารวินเทอร์ เฉินหนานนั่งในห้องแขกผู้ทรงเกียรติและสั่งอาหารจำนวนมากมาเลี้ยงพวกเธอสองคนที่ทำงานหนักมาตลอด“เรื่องงานมีปัญหาอะไรไหม”เฉินหนานถามด้วยกลัวว่าพวกเธอจะเจอปัญหา“ตอนนี้ยังไม่มีอะไรค่ะสินค้ากำลังผลิตอีกไม่เกินสองเดือนน่าจะได้ครบจำนวนแน่นอนค่ะ”“งั้นหรือดีมาก”“แต่ฉันคิดว่าเรามีสินค้าสองอย่างยังน้อยเกินไป”ไม่ต้องกังวลเมื่อเครื่องสำอางออกสู่ตลาดจากนั้นอีกสองเดือนเครื่องดื่มของเราก็พร้อมเช่นกัน”ทั้งสามท่านอาหารและพูดคุยเกี่ยวกับบริษัท จากนั้นเขาก็กลับคอนโดด้วยรถเมล์ ส่วนชิงเยว่ก็ไปส่งลิซ่า“บอสคะทำไม่บอสเฉินของเราถึงนั่งรถเมล์ล่ะคะ”ชิงเยว่หัวเราะ“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแต่เขาทำให้ฉันประหลาดใจได้ตลอดนั่นแหละ”ลิซ่าหัวเราะ“ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าบอสเราจะอายุสิบเจ็ดปี”ลิซ่าพูด“เธอค่อยดูต่อไปยังมีอีกหลายอย่างที่เธอต้องทำความเขาใจมัน” ฉินหนานกลับมายังห้องของเขาแล้วก็นำเลือดของอสรพิษเกล็ดทองออกมาแล้วทำการหลอมเขาใช้พลังวิญญาณหลอมเลือดทั้งหมดสองหลอดที่ฝ่ามือทั้งสอง ตูม!!!จากนั้นมันก็กลายเป็นหยดเล็กๆเข้ากินมันเขาไปร่างกายเริ่มดูดซับมันทันทีมันกระจายไปตามร่างกายของเขาเส้นเลือดเส้นพลังกล้ามเนื้อของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ตูม!!!ร่างกายของเขาตอนนี้พิษไม่สามารถทำอะไรเขาได้อีกต่อไปเลือดงูได้หลอมกับร่างกายของเขาทำให้ต้านทานพิษได้ทุกชนิดแน่นอนว่าเลือดของเขาก็ใช้ทำเป็นยาแก้พิษได้อีกด้วยและร่างกานที่แข็งแกร่งว่าเดิมหลายเท่าแผลของเขาหายทันทีด้วยการรักษาของเลือกของอสรพิษเกล็ดทองนี้ ทว่าด้วยระดับพลังที่ต่ำอยู่ทำให้เขาอนาถใจนักแคสัตว์อสูรขั้นต่ำยังทำเขาเจ็บหนักขนาดนี้เมื่อก่อนเขาแค่หายใจมันก็ตายแล้วแต่ดูตอนนี้เขาส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้“เห้อเหนื่อยเป็นบ้าเลย”…

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่21 ส่วนแบ่ง

นิยายแนะนำ

มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่21 ส่วนแบ่ง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้