“เออ โทษนะครับตึกคณะxxxอยู่ทางไหนหรอครับ” เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักคนหนึ่งถามขึ้นกับนักศึกษากลุ่มนึงที่นั่งใต้ร่มไม้นักศึกษากลุ่มนั้นได้บอกทางกับเด็กหนุ่มแล้วบอกให้รีบไปเพราะใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนของนักศึกษาปี1ของคณะนั้นแล้ว
หลังจากหาห้องเรียนเจอเด็กหนุ่มก็มาทันเวลาเรียนพอดี “นี้นายชื่ออะไรอะเราชื่อปอนด์นะ” ผู้ชายที่นั่งข้างๆ กับเด็กหนุ่มพูดขึ้น “เราชื่อฟิว” “อ่อตอนเที่ยงไปกินข้างกับเราปะเราไม่มีเพื่อนกินข้าวอะ” ปอนด์ชวนฟิวขึ้นมาเพราะปอนด์เป็เด็กต่างจังหวัดเลยไม่รู้ทางสักเท่าไรนัก
“อืมก็ไปดิเราก็ไม่มีเพื่อนกินข้าวพอดี” ฟิวตอบรับปอนด์เพราะฟิวเองก็ยังไม่มีเพื่อนเลยตกลงไปกินข้าวกับปอนด์เพื่อทำความรู้จักเข้ามาเรียนมหาลัยมันก็ต้องมีเพื่อนบ้างจะได้ไม่เหงา
“นายจะกินอะไรเราจะไปสั่งให้หาที่นั่งเลยนะ” หลังจากบอกชื่อเมนูปอนด์ก็เดินไปสั่งอาหารฟิวเดินหาที่นั่งสักพักก็ได้ที่นั่ง
“โทษนะครับตรงนี้มีคนนั่งไม่ครับ” ฟิวถามผู้ชายที่นั่งโต๊ะตรงนั้นก่อนผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองแล้วสายหน้าเบาๆ เป็การบอกว่าไม่มีคนนั่งแล้วก้มลงจ้องโทรศัพเหมือนเดิมฟิวนั่งรอปอนด์สักพักก็ถือจานข้าวมาหาฟิว
“คนเยอะมากไปร้านไหนคนก็เต็มหน้าร้าน” ปอนด์บ่นขึ้นเมื่อนเดินมาถึงที่นั่งพร้อมกับทำหน้าหงุดหงิดใส่ฟิว
“เออช่างมันเถอะน่าก็เปิดเรียนวันแรกเนาะคนก็ต้องเยอะเป็ธรรมดา” “เออช่างมันกินข้าวกันเถอะ” แล้วทั้งคู่ก็นั่งกินข้าวไปแล้วคุยกันตามประสาเพื่อนใหม่มีเหลือบไปมองผู้ชายที่นั่งข้างๆ บ้างฟิวคิดว่าคงเป็นักศึกษาปีหนึ่งเหมือนกันกับพวกเขา
หลังจากกินข้าวเสร็จฟิวกับปอนด์ก่อนเดินมานั่งเล่นในห้องเรียนเพื่อรอเรียนวิชาต่อไปในคาบบ่ายมีนักศึกษาหลายคนเดินมารอในห้องเรียนเหมือนกับพวกเขาเพราะนักศึกษาปีหนึ่งที่ยังไม่ชินกับสถานที่ไม่รู้จะไปไหนด้วยจึงทำให้ปอนด์กับฟิวทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมห้องมากขึ้นว่าทุกคนมาจากไหน
“ฟิววันนี้เลิกเรียนแล้วจะไปไหนไหม” ปอนด์ถามฟิวเพราะอยากพาฟิวไปเดินห้างตากแอร์เย็นแล้วค่อยกลับบ้าน
“เลิกเรียนแล้วเราต้องไปทำงานต่อ” “อ้าวหรอทำไมขยันจัง” ปอนด์พูดขึ้นนั้นทำให้ฟิวหยุดชะงักแล้วหันมาหาปอนด์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ฟิวไม่รู้ว่าปอนด์ยังอยากจะคบกันต่อหรือเปล่าถ้าปอนด์รู้ว่าเขาจนแม่ป่วยแล้วเขาก็ทำงานอะไรบางอย่างที่ไม่ดีนักแต่ฟิวก็ไม่อยากโกหกเพื่อนถ้าเพื่อนจะเลิกคบก็ให้เลิกคบตั้งเริ่มต้นดีกว่าสนิทกันแล้วให้ใจกันไปแล้วมารู้ทีหลังแล้วเลิกคบ
“ปอนด์ถ้าเธอรู้ว่าเราจนมากๆ ฐานะทางบ้านเราไม่ดีเราทำงานส่งตัวเองเรียนปอนด์จะเลิกคบเราไหม” ปอนด์มองหน้าฟิวแบบนิ่งๆ ซึ่งฟิวเองก็เดาไม่ออกเหมือนกันว่าปอนด์คิดอะไรอยู่
“ปัดโธ่นึกว่าเื่อะไร” ปอนด์สบถออกมาฟิวไม่รู้ว่าคำตอบของปอนด์จะเป็ไงแต่เขารับได้ถ้าเพื่อนจะไม่คบเขาต่อ
“ดูปากเรานะไม่ว่ามึงจะเป็ยังไงรวยหรือจนมึงก็เพื่อนกู” นั้นทำให้ฟิวสบายใจกับเพื่อนคนนี้มากขึ้นที่ไม่รังเกียจเขาไม่เหมือนโรงเรียนเก่าเขาที่ฟิวโชคร้ายเจอเพื่อนร่วมชั้นเรียนเยียดเื่ฐานะ
“นี่มึงกูเลยหรอ” ฟิวพูดแซวปอนด์ขึ้น “เออแล้วจะทำไมมึงกล้าเปิดใจกับกูกูก็กล้าเปิดใจกับมึง” ความสัมพันธ์ของฟิวกับปอนด์ดีมากขึ้นเรื่อยๆ และหวังว่าหลังจากวันนี้ไปฟิวกับปอนด์จะเป็เพื่อที่ดีต่อกัน
880
