CHAPER1 อำลา
กลิ่นอับชื้นที่คละคลุ้งไปทั่วห้องเป็กลิ่นที่ผมไม่ชอบเอาเสียมากๆเพราะด้วยจำนวนเด็กที่มากเเละนอนอัดกันอยู่ในห้องเเคบๆยิ่งในวันที่ฝนตกกลิ่นเหม็นนี้จะยิ่งคลุ้งกว่าเดิมเเถมน้ำก็หยดลงบนหัวเตียงผมตลอดไม่มีใครคิดเเม้เเต่จะซ่อมผมทำได้เพียงนำเเก้วน้ำประจำตัวมารองไว้เท่านั้นที่นี้ทั้งเก่าเเละวุ่นวายบางครั้งแม่ใหญ่ก็ใช้งานพวกเราหนักมากๆเเต่ได้อาหารเพียงน้อยนิดบางวันก็ไม่อิ่มได้เพียงกินน้ำจากก็อกในห้องน้ำเพื่อให้หายทรมารจากความหิวเท่านั้น ผมไม่ได้บันทึกข้อความนี่เพื่อให้ดูหน้าสงสารเเต่มันคือเื่จริงที่เกิดขึ้นตั้งเเต่ผมจำความได้เเละผมก็ชินกับมันเเล้วเสียด้วย
เเละในอีกไม่กี่วันผมจะได้ออกจากที่นี่ไม่ใช่เพราะว่ามีคนมาอุปการะผมเเต่เพราะอยู่ที่นี่มาจนอายุครบกำหนด ผมรู้สึกดีใจที่จะได้ออกจากที่เหม็นๆนี่สักทีทั้งๆที่ผมอยู่มาตั้งเเต่จำความได้เเต่ผมไม่ชอบที่นี้เลยสักนิด ในระหว่างที่ผมเขียนบันทึกประจำวันเสร็จแม่ใหญ่ก็เรียกให้ไปพบ ผมเก็บสมุดลงในลิ้นชักประจำตัวที่ตั้งอยู่ข้างเตียงเเละมีข้าวของเครื่องใช้จำเป็วางอยู่นิดหน่อย ไม่ค่อยมีของสำคัญอะไรมากนักเท่าไหร่มีเพียงสมุดเเจกของบ้านเด็กกำพร้ากับดินสอที่เเจกกันทุกปีบางครั้งก็เยอะเกินจนเหลือใช้ ผมเลยได้มีสมุดไว้วาดรูปผมวาดวิวต้นไม้ต้นหญ้ารอบๆบ้านเด็กกำพร้า จนผมจำได้ทุกซอกทุกมุมจนเพราะไม่ได้ออกจากที่นี่เลยก็เลยไม่มีวิวอื่นให้วาดเปลี่ยนจากวาดรูปมาจดบันทึกประจำวันที่เหมือนไม่มีอะไรให้จดเพราะชีวิตที่นี้วนลูปมากจริงๆจะมีเื่ให้เเปลกใจเเค่มีคนมารับอุปการะเด็กก็เท่านั้นเเต่ผมว่าหลังจากที่ผมได้ออกไปจากที่นี่คงมีเื่มากมายที่ผมต้องจด
ผมเข้าพบแม่ใหญ่เพราะเื่เอกสารประจำตัวนิดหน่อยที่จำเป็ต้องใช้เวลาอยู่โลกภายนอก
ละแล้ววันสุดท้ายกับการที่ได้อยู่ที่นี่ก็มาถึง ผมบอกลาน้องๆเเละเพื่อนอีกสองสามคนที่ยังไม่ครบกำหนดออกจากที่นี่ผมเก็บข้างของเลือกเอาของที่จำเป็ติดตัวไปเพราะกระเป๋าที่ได้มาก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากมายสมุดวาดรูปสมุดจดบันทึกเล่มเก่าๆผมเลือกที่จะทิ้งพวกมันไว้ที่นี่เพราะข้างในนั้นก็ไม่มีอะไรนอกจากเื่ราวภายในบ้านเด็กกำพร้าเเล้วผมจะไปเริ่มต้นเล่มใหม่ข้างนอกแทน ทุกคนออกมาส่งผมที่หน้าประตูเวลามันช่างผ่านไปเร็วจริงเมื่อผมออกมายืนตรงนี้เเทนที่จะเป็คนบอกลารุ่นพี่คนอื่นๆเเต่กลับนึกย้อนไปว่าในขณะที่ตัวผมเองยังอายุไม่ถึงกำหนดเวลากลับเชื่องช้าเสียเหลือเกิน ผมสวมชุดใหม่ที่เเม่ใหญ่เตรียมไว้ให้เด็กทุกคนที่ออกไปจากที่นี่ จะได้ชุดใหม่เนื่องจากชุดที่ใส่อยู่ที่บ้านเด็กกำพร้าประจำนั้นจะเป็ยูนิฟอร์เดียวกันหมด ผมมองไปรอบๆเพื่อดูพวกมันเป็ครั้งสุดละไม่อาลัยพวกมันเด็ดขาดเพราะผมอยากออกไปจากที่นี่เต็มทีเเล้ว ผมสูดลมหายใจเข้าพร้อมกับหัวใจที่เต้นหวั่นๆไม่เเน่ใจว่าตื่นเต้นที่ได้ออกไปจากที่นี่หรือว่ากลัวกันเเน่ เอาล่ะ..... "ลาก่อนนะทุกคน"
1K
