บทที่ 4 แมวน้อยหนีไป
จวีกั๋วเจิ้งยืนตะคอกเสียงดังขัดจังหวะคำพูดของจวีซือหนาน
หานเกาอี้หัวเราะเยาะเย้ยอย่างไม่รู้จักสำนึก “สมกับเป็ลูกสาวคนเก่งที่คุณอบรมมาจริง ๆ เธอพูดจาคล่องแคล่วใช้ได้เลย”
จวีกั๋วเจิ้งใจหายไปหมด ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหานตั้งมากมาย เพราะมีหานเกาอี้เป็สะพานเชื่อม ตอนนี้ต้นไม้ใหญ่ได้ล้มลงแล้ว พวกเขาจะทำอย่างไรต่อไปดี!
แต่เมื่อคิดดูอีกที คนที่หานเกาอี้คบชู้อยู่นั้นก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล เธอเป็ลูกสาวคนรองก็นับว่าเป็คนในครอบครัว แม้จะต้องสละจวีซือหนานไปก็ไม่เป็ไร
จวีกั๋วเจิ้งถึงรีบเอ่ยอย่างนอบน้อม “ไม่มีอีกแล้ว! คุณอย่าห่วงเลย ต่อไปผมจะสั่งสอนเธอให้ดี! ภายในครึ่งเดือนนี้ ผมจะให้เธอเก็บข้าวของออกไปเลย!”
หานเกาอี้ยิ้มอย่างไร้หัวใจ “ได้ เื่การลุงทน ไว้เราค่อยคุยกันอีกครั้งหลังจากนี้ไปอีกครึ่งเดือนแล้วกัน”
“ไม่ได้นะครับคุณชายหาน พรุ่งนี้… ไม่สิ เดี๋ยวนี้เลย! ผมจะให้เธอย้ายออกไปเดี๋ยวนี้!” จวีกั๋วเจิ้งถึงหันไปจ้องจวีซือหนาน “ไปเก็บกระเป๋าสิ ไปให้ไกลที่สุด ไปให้พ้นจากสายตาของคุณชายหาน!”
จวีซือหนานเบิกตากว้างอย่างเหลือเชื่อ เธอมองพ่อที่ทำราวกับเธอเป็คนแปลกหน้าไปแล้ว “พ่อ?”
จวีกั๋วเจิ้งทำสีหน้าเคร่งขรึมแล้วผลักเธอออก “ออกไปซะ! เธอทำให้ตระกูลเราต้องอับอายขายหน้าไปหมดแล้ว! ถ้าเธอเชื่อฟังฉันให้ได้สักครึ่งหนึ่งของน้องสาว ฉันก็คงไม่ต้องกังวลถึงขนาดนี้”
หานเกาอี้เผยรอยยิ้มพึงพอใจ เขากระดิกขารอจวีซือหนานมาวิงวอน
นี่คือราคาที่จวีซือหนานต้องจ่ายสำหรับการทรยศเขา!
ใครจะคิดว่าจวีกั๋วเจิ้งจะผลักไสจวีซือหนานออกไปราวกับเธอเป็เสนียดของบ้าน
จวีซือหนานไม่มีแม้แต่โอกาสจะอธิบาย
จวีซือหนานมองไปรอบ ๆ บ้านอย่างไร้ความรู้สึก และมองไปยังหานเกาอี้ที่กำลังพึงพอใจกับฉากนี้ จากนั้นเธอก็ตัดสินใจหันหลังเดินกลับไปในห้องเพื่อเก็บกระเป๋า “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ขออวยพรให้คุณกับผู้หญิงคนนั้นไม่มีลูก แต่มีหลานเต็มบ้านก็แล้วกัน”
สีหน้าของหานเกาอี้เคร่งเครียด เธอไม่แม้แต่จะมาขอร้องเขาด้วยซ้ำ
หลังจากเก็บกระเป๋าเสร็จ จวีซือหนานก็จากไปด้วยความรู้สึกโล่งอก เธอไม่แม้แต่จะหันกลับมามองด้วยซ้ำ
ขณะเดียวกัน ที่โรงแรม
กงเจ๋ออวี่กำลังฝันดี เขานอนหลับสนิทกว่าทุกครั้ง ถึงขนาดตื่นเอาตอนเที่ยงวัน
เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่อยู่กับตนเองมาทั้งคืน ริมฝีปากของเขาก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา
แมวน้อยตัวนี้น่ารักจริง ๆ
ขณะที่เขาเอื้อมมือไปด้านข้างหวังใจจะกอดคนข้างกายไว้แน่น ๆ ทว่า…
ข้างกายเขากลับว่างเปล่า!
เขาลุกขึ้นนั่งด้วยความสับสน พื้นที่ว่างข้าง ๆ ไม่มีคนอยู่ เตียงฝั่งนั้นก็เย็นเฉียบ!
ชายหนุ่มลุกเดินสำรวจรอบ ๆ ห้อง
แต่ก็ไม่พบใครเลย!
ผู้หญิงคนนั้นหนีไปแล้วจริง ๆ!
กงเจ๋ออวี่รู้สึกเดือดดาลขึ้นมาจริง ๆ เขาหยิบโทรศัพท์โทรหาซือหนานจวิ้นแล้วพูดเสียงเรียบ
“อีกสิบนาทีมาเจอกันที่ห้องทำงานของฉัน”
ออฟฟิศของประธาน
ภายในห้องนั้นโปร่งสบาย แสงแดดส่องสว่างเพียงพอ มีต้นไม้เขียวชอุ่มประดับประดาอยู่ไม่น้อย
ทว่าซือหนานจวิ้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับขนพองสยองเกล้าอย่างน่าประหลาด
เขาไปทำกรรมอะไรไว้กันนักหนา! คุณชายกงถูกผู้หญิงซื้อตัวไปคืนหนึ่ง มาตอนนี้หญิงสาวคนนั้นก็หนีหายไป และคุณชายก็ยังเรียกร้องให้เขารีบพาตัวเธอมาคืนให้ เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าสาวน้อยตัวแสบนั่นไปอยู่ที่ไหน!
“คุณชายกง ไม่เป็ไรนะครับ เธอก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ผมจะหาคนที่หน้าตาดีกว่านี้ให้คุณเอง”
กงเจ๋ออวี่หันหลังให้เขา ร่างสูงใหญ่ยืนอยู่หน้ากระจกบานั์ เพียงแค่มองแผ่นหลังของชายหนุ่มก็รับรู้ได้ถึงความไม่พอใจของอีกฝ่าย
ซือหนานจวิ้นรู้สึกถึงความเย็นะเืของบรรยากาศโดยรอบ เขาเคยคิดว่ากงเจ๋ออวี่เป็เครื่องจักรทำงานไร้หัวใจ
ไม่ต้องพูดถึงการนอนกับใครเลย แม้แต่สาวสวยที่พยายามสุดความสามารถเพื่อเข้าหาเขาอย่างเอาเป็เอาตาย ก็มักจะถูกเขาเหวี่ยงทิ้งอย่างไร้ปรานี
แต่ตอนนี้เขากลับให้ความสนใจกับผู้หญิงคนหนึ่งมากเป็พิเศษ สาวคนนั้นคงใส่ยาเสน่ห์ลงไปในอาหารของเขาแน่ ๆ
“คุณชายส่งคนไปสืบหาตัวเธอมากมายขนาดนี้ ก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร…” ซือหนานจวิ้นค่อย ๆ เปิดปากพูด
กงเจ๋ออวี่หันกลับมา ั์ตาสีเข้มจ้องมองชายตรงหน้าอย่างเยือกเย็น “ไปตามหาเธอ”
317
