พ่อเลี้ยงอเมริกัน

   เด็กหนุ่มร่างเล็กกำลังลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากสนามบิน เป็๲เวลานานกว่าสองปีแล้วที่ทิวาและแม่ไม่ได้เจอหน้ากัน หลังจากที่ครอบครัวตัดสินใจแยกทาง ทิวาก็เติบโตมากับตาและยาย ส่วนแม่ของเขานั้นแต่งงานใหม่และย้ายไปอยู่เมืองนอก๻ั้๹แ๻่ลูกชายยังเด็ก 

   ถึงแม้จะไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนกับครอบครัวอื่น แต่ตายายทั้งสองก็ไม่เคยปล่อยให้หลานชายตัวน้อยรู้สึกขาดตกบกพร่อง สองเฒ่าช่วยกันเลี้ยงดูโดยไม่ปล่อยให้หลานลำบาก และตอนนี้ทิวาก็ได้เข้าเรียนมหาลัยเป็๲ที่เรียบร้อยแล้ว

   “ผมถึงแล้วครับแม่”

   ลูกชายพูดคุยกับมารดาผ่านโทรศัพท์ 

   ตอนนี้แม่และสามีฝรั่งเดินทางมาพักผ่อนที่ไทยเป็๲ที่เรียบร้อย ทั้งสองเช่าบ้านเล็กๆติดริมทะเลประมาณสองเดือน แม่จึงใช้โอกาศนี้สั่งให้ลูกชายหอบข้าวของมาพักผ่อนในบ้านหลังนี้ด้วย ตอนแรกทิวาก็เกรงใจเนื่องจากไม่อยากรบกวน แต่ลุงจอห์นกลับยินดีเป็๲อย่างยิ่งที่จะให้ลูกเลี้ยงของเขามาที่นี่ 

   เด็กหนุ่มจำหน้าพ่อเลี้ยงฝรั่งไม่ค่อยได้

   แต่เขาจำได้เป็๲อย่างดีว่าหุ่นและรูปร่างของชายอเมริกันคนนั้นสูงใหญ่ล่ำสันขนาดไหน

   “ทิวา”

   “สวัสดีครับแม่”

   “เข้ามาในบ้านก่อน ตอนนี้ลุงจอห์นออกไปวิ่ง”

   สองแม่ลูกสวมกอดกันหน้าบ้านด้วยความคิดถึง 

   แม้จะไม่มีเวลาให้กันมากนัก แต่ผู้เป็๲แม่ก็ส่งเงินให้ลูกชายจนได้ร่ำเรียนโรงเรียนดีๆกว่าชาวบ้านทั่วๆไป ทิวาเดินเข้ามาในบ้านพักตากอากาศริมทะเล โดยที่มีแม่ช่วยจัดแจงข้าวของอยู่บนห้องนอน ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยถามไถ่กันไปเรื่อยๆ ฝรั่งหัวทองร่างใหญ่ก็ปรากฎตัวด้วยเหงื่อที่โชกไปทั่งร่างกำยำ

   “สวัสดีครับ…ลุงจอห์น”

   “ครับ”

   จอห์นเป็๲ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบปลายๆ

   ร่างกายของเขาสูงใหญ่ตามประสาฝรั่ง หุ่นล่ำสันบึกบึนและมีผิวสีแทนเนื่องบจากชอบอาบแดด ทิวาเคยเจอพ่อเลี้ยงฝรั่งคนนี้เมื่อสองปีก่อน และตอนนี้ดูเหมือนลุงจอห์นจะกล้ามล่ำมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า แม้หน้าตาของเขาจะมีรอยย่นตามอายุขัย แต่ก็ไม่ทำให้อะไรหลายๆอย่างน่ามองน้อยลงเลยสักอย่าง เนื่องจากจอห์นเคยทำงานที่ไทยเป็๲เวลานาน เ๱ื่๵๹ภาษาจึงไม่ใช่อุปสรรคของเขาอีกต่อไป

   “เดี๋ยวอีกหน่อยลุงจอห์นจะพาไปทานข้าว ทิวารีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

   “ครับแม่”

   เด็กหนุ่มเดินตรงขึ้นไปบนห้อง เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เหมาะสมกับสภาพอากาศของทะเลยามเช้า แต่ระหว่างที่กำลังจะเดินออกมาจากห้องนั้น พ่อเลี้ยงอเมริกันก็เดินเข้ามาสำรวจความเรียบร้อย ลุงจอห์นตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ร่างสูงใหญ่กำยำของเขามีเพียงผ้าขนหนูผืนน้อยพันรอบเอวหนาแกร่ง 

   ทิวาสังเกตเห็นว่ากลางเป้าผ้าขนหนูสีขาวนั้นมีลำยาวพาดนูนตุงๆ ถ้าเกิดไม่ได้ยินเสียงถามจากลุงจอห์น เด็กหนุ่มคงเอาแต่จ้องมองสิ่งนั้นตลอดเวลา!

   “ห้องเล็กไปมั้ย” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม

   “เอ่อ ไม่ครับ”

   “มีอะไรบอกไอได้เลยนะ”

   “ครับ”

   ลุงจอห์นเอ่ยถามด้วยสำเนียงไทยคำฝรั่งคำ แต่ทุกประโยคนั้นเด็กหนุ่มก็เข้าใจและสนทนาด้วยได้เป็๲อย่างดี เมื่อพ่อเลี้ยงเห็นทุกอย่างเรียบร้อย เขาจึงค่อยๆเดินออกไปจากห้องนอน สายตาของร่างเล็กจ้องมองแผ่นหลังหนาแกร่งจนสุดตา มัดกล้ามกำยำหนาใหญ่ของพ่อใหม่นั้นมันเรียงตัวเป็๲ลอน จนทำเอาจิตใจคนมองสั่นไหวแปลกๆ

   ความรู้สึกนี้เคยเกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน

   และตอนนี้ดูเหมือนมันจะยังไม่หายไปไหนเลยสักนิด!

   ตกดึก...

   หลังจากที่ออกไปทานอาหารในยามเช้า ลุงจอห์นและแม่ก็พาทิวาเดินท่องเที่ยวและแวะพักตามจุดต่างๆบนชายหาดจนมืดค่ำ หลังจากที่รับประทานอาหารเย็นกัน ทุกคนก็กลับบ้านมาพักผ่อนเพื่อเติมแรง แต่ดูเหมือนใครบางคนจะยังไม่หมดแรงเหมือนกับคนอื่น เสียงสบถเป็๲ภาษาอังกฤษเล็ดลอดออกมาจากผนังห้องข้างหัวเตียง จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงแรงกระแทกที่ดูเหมือนจะหนักหน่วงเกินทน

   ทิวานอนฟังเสียงคู่รักร่วมสวาทกันอย่างเมามัน...

   สองชั่วโมงผ่านไปนั้น ทำให้เด็กหนุ่มรู้ว่าพ่อเลี้ยงอเมริกันหื่นกามและอึดถึกทนแค่ไหน!