ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

ผมอยากบอกพวกเธอจริงๆ ว่าโดนคนคุมสอบอย่างผู้วิเศษ ริเอะ แกล้งใช้เวทย์ลมเป่าผมให้ล้มลงไป ซบอก องค์หญิง ไอกะ ผมหันไป และเห็น ผู้วิเศษ ริเอะ กำลังอมยิ้ม หัวเราะเยาะผม ที่ถูกเซนเรียต่อยไป สามหมัด

ผมไม่สนใจวิ่งต่อไป ผมรั้งอยู่ในอันดับสุดท้ายของกลุ่มนำทั้ง 5คน โดยคนที่นำอยู่คนแรกคือ เซนเรีย คนที่สองคือ องค์หญิง ไอกะ ส่วนคนที่สาม กับสี่นั้นเป็นผู้ชายที่ผมไม่รู้จัก
พวกเราปีนข้าม กำแพงสูงลาดเอียงลงมา และก็ต้องพบกับมีดบิน ซึ่งก็คือด่านที่สอง มีดบินนั้นจู่โจมเข้าใส่ อย่างบ้าคลั่ง จน คนแรกของกลุ่มนำอย่างเซนเรียต้องลดสปีดลง เพื่อเอาตัวมาคุ้มกัน องค์หญิงไอกะ และดูเหมือน ผู้วิเศษ ริเอะ จ้องจะแกล้งผมอีกแล้ว
ฟ้าว ฟ้าว ฟ้าว
มีดบินพุ่งมาผม ในความรู้สึกของผมมันช่างเชื่องช้าเสียนี่กระไร แต่อยู่ๆมันก็กลับเร็วขึ้นอย่างมาก ด้วยเวทย์มนต์ของผู้วิเศษ ริเอะ
[อามาดีน รันเทล]เวทย์มนต์เพิ่มสปีดสิ่งของ มันจะเพิ่มความเร็วขึ้นสามเท่าตัว จากเดิม ซึ่งผมอ่านหนังสือมาดีมาก นี่คือผลจากการคัดภาษาเทพทำให้ผมรู้จักเวทย์มนต์มากมาย ใน ทฤษฎี
ผมหลบหลีกมันไม่ทัน จึงใช้ปากคาบมีดทั้งสามเล่มไว้ในปาก
โอ้ว
ผู้วิเศษ ริเอะ ตบมือให้ พร้อมกับใช้เวทย์ [อามาดีน รันเทล]อย่างต่อเนื่อง เพิ่มสปีดมีดบินให้พุ่งเข้าใส่ผม
โกงแบบนี้มันโกงที่สุด ทำไมถึงมีแต่ผมที่โดนแกล้งด้วยนะ ผมเอามือประกบมีดบิน ใช้ขาเหยียบมีดบินอันใหม่ที่พุ่งมาอีกสองอัน ในขณะที่ใช้ปากคาบมีดบินอีกสามเล่ม
ผมยังคงวิ่งอยู่ในลู่ของผม และมองไป ยังเซนเรียที่อยู่ข้างหน้า เธอหลบหลีกมีดบินได้อย่างชำนาญ เร็วบ้างช้าบ้าง แต่ในขณะที่ปันสมาธินั้นเอง
" เจ้าเด็กแสบระวัง " ผู้วิเศษ ริเอะ กล่าว ก่อนจะมีมีดบินสามอันวิ่งมาแทงที่ข้างหลังผม มันเป็นอะไรที่เหนือความคาดคิด ผมได้เลือดเลย แต่ก็ยังหันกลับมาใช้นิ้วหนีบทัน ทำให้แผลไม่ลึกนัก
" เลิกแกล้งผมได้แล้ว คุณพี่ ริเอะ " ผมส่งกระแสจิตไปพูดกับ ผู้วิเศษ ริเอะ
.........นี่นายใช้กระแสจิตได้ด้วยเหรอเนี่ย เจ้าเด็กแสบ.................
" แน่นอนอยู่แล้ว ผมใช้กระแสจิตได้ " ผมตอบกลับผู้วิเศษ ริเอะไปอย่างนั้น
.........แบบนี้ยิ่งน่าแกล้งเข้าไปใหญ่ หุ หุ .....................
.........แล้วนายใช้เวทย์ เป็นรึเปล่าเห็นไม่ยอมใช้เวทย์เลย....................
" ผมจะบอกให้ว่าไม่ใช่ผมใช้เวทย์ ไม่เป็น แต่ผมสามารถ เรียนรู้เวทย์ได้ ทุกชนิดที่ผมเห็น และได้ยิน รวมถึงเวทย์ลมที่คุณเพิ่งใช้ด้วยนะ "
..........อย่างนั้น เหรอ เจ้าเด็กแสบ...................
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว
ผมลองใช้เวทย์มนต์ลมตามที่ได้เห็นจาก ผู้วิเศษ ริเอะ และลองทำไม้ทำมือแบบผู้วิเศษ ริเอะ บ้าง
ปรากฏ มีสายลมอุ่นๆ หมุนวนอยู่รอบมือผม และแผ่พุ่งพลังเวทย์ ไปยังมีดบินที่ลอยมา จนมันกระเด้งออกไป แม้จะเป็นการทดลองทำครั้งแรกก็ตาม*-* อัจฉริยะไหมอ่ะ
ผู้วิเศษ ริเอะ เห็นแล้วก็ต้องอึ้งไปเลย เธอไม่คิดว่า ผมจะเรียนแบบเวทย์ เฉพาะตัวของเธอได้
( ฮะ ฮะ ฮ่า จริงๆแล้วผมโกหกเธอ มันเป็นเวทย์ลมที่ผมจำมาจาก คัมภีร์ภาษาเทพต่างหาก ผมแค่ทำไม้ทำมือแบบเธอเท่านั้น ให้เธอตกใจเล่น และเวทย์สื่อสารทางจิตก็จำมาจากคัมภีร์ ภาษาเทพด้วย ถ้าโดนจับได้ละก็หนาวแน่)
................เหมือนนะ แต่พลังยังด้อยอยู่ เจ้าเด็กแสบ................ ผู้วิเศษ ริเอะ ชมผมยกใหญ่ ชมแบบประชดอ่านะ
หลังจากพูดจาชวนทะเลาะ กับผู้วิเศษ ริเอะทางจิตแล้ว ผมก็รีบวิ่งตาม เซนเรียไป จนไปหยุดที่ประตู สีดำประตูหนึ่ง มันเป็นประตูของด่านสุดท้าย ที่จะต้องสู้กับก็อบลิน แชมเปี้ยน ที่ถูกสวมปลอกคอ ลดค่าสเตตัสแล้ว ในด่านนี้ เราต้องรอ นักศึกษาเวทย์ คนอื่นๆที่ยังตามมาไม่ทัน
องค์หญิงไอกะ หันมามองหน้าผม ก่อนทำหน้าแดงแล้วหันหน้าไป ถึงแม้ผมจะมีหน้าตาหล่อเหลาแต่ยังไม่มั่นใจในทันทีว่า องค์หญิงไอกะ จะตกหลุมรักผม เพราะเราแค่เดินชนกัน
เซนเรียกำหมัดแน่นมองมาที่ผมเผื่อผมจะทำอะไรองค์หญิงไอกะ
" เรามาดีกันเถอะนะ คุณเซนเรีย กับ คุณไอกะ ยังไงก็ต้องเข้าไปปราบก็อบลินแชมเปี้ยนด้วยกัน"
" ข้าไม่อยากสนใจคนลามกอย่างเจ้าหรอก ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรรึจะได้ว่าถูก" เซนเรียกล่าว
" ผมชื่อ ซาโตชิ ครับ เรียกผมว่าซาโต้ก็ได้ "
" งั้น ซาโต้ เจ้าอย่าได้ทำอะไรลามกกับองค์หญิงไอกะอีกนะ ไม่งั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน " เซนเรียกล่าว