**ขอคั่นรายการด้วยการขายของแพพน้า**
ผลงานเื่อื่นของนักเขียน
แนวรักคอมเมดี้:
+รู้จักกับ 'หานอิงมี่' คุณหนูจอมแก่นที่ต้องถูกจับต่งงานกับคนที่เกลียดขี้หน้าอย่างท่านแม่ทัพ 'เซี่ยเฟยหง' ---> [สามพี่น้องตระกูลหาน] แต่งกับเ้าแล้วไง! ข้าก็ไม่ได้รักเ้าเสียหน่อย!
+รู้จักกับพี่ชายคนโตตระกูลหาน ผู้ที่มีศักดิ์เป็พนักงานที่ได้เงินเดือนเยอะที่สุดในวังหลวง 'หานิเทียน' และ 'จีลู่ฟาง' ฮูหยินตัวแสบ ---> [สามพี่น้องตระกูลหาน] สมรสพระราชทานบันดาลรัก
+รู้จักกับพี่ชายคนกลาง ผู้ที่สุดแสนจะเสเพลยิ่งกว่าน้องเขย 'หานิซาน' แต่กลับต้องมาเสียปณิธานที่ว่าจะไม่ยอมลงให้สตรีหน้าไหนให้แก่หัวหน้าโจรสาวอย่าง 'ซือซิง'
-----> [สามพี่น้องตระกูลหาน] หอบรักมาห่มใจแม่นางโจร
แนวรักดราม่า:
+้าเสพความหน่วงจาก 'เซียวหลินหลิง' สตรีที่เคยหลงรักในตัวของ 'ซือหยวนซา' คุณชายคนสุดท้องของสกุลและทนทำดีกับเขามาตลอดจนทนไม่ไหวเลยยื่นหนังสือหย่า ----> [สามบุพเพสกุลซือ] ทางใครทางมัน! เราหย่ากันแล้ว!
+ชอบแนวเต๊าะๆ เครียดๆ หวานเยอะสุดในซีรีส์สามบุพเพสกุลซือ ต้องคุณชายรอง 'ซือหยินซู' กับรัชทายาทมาร 'วั่งหลิวเหว่ย' เลยค่ะ
[สามบุพเพสกุลซือ] 18+แผนลับลวงใจ เสื้อแพรล่องหน (ของรัชทายาทมาร)
+้าอ่านแนวาสู้รบปรบมือ นางเอกเก่ง พบกับ 'จิวอวี้' และคุณชายใหญ่ 'ซือหยางซี' ได้ที่
---> [สามบุพเพสกุลซือ] บุปผาไร้งามกับกระบี่ไร้ใจ
+้าเสพความหน่วงระดับฮาร์ดคอร์ ขึ้นไปจุดสูงสุดแล้วปล่อยตัวตกลงมาดังตุบจากเกมส์กระดานแห่งความแค้น ของ 'ฉินซิ่นซื่อ' กับ 'ซู่ซู่'
----->หัวเราะทีหลังดังกว่า
้าเสพความหน่วงแบบจบง่ายไม่ต้องอ่านยาว
----->ห้วงมายา ปักษา ภารมย์
**ขอให้มีความสุขในการอ่านนิยายนะคะ
3
โอรสนางหงส์ (2)
“พระราชโองการ บัญชาจาก์ เก้าหลิงรั่ว กุลธิดาสกุลเก้า เกิดในตระกูลเก้าอันทรงเกียรติ ทั้งยังมีความงามเพียบพร้อมเหมาะสม กิริยามารยาทงามทั้งกาย วาจา ใจ เห็นสมควรแต่งตั้งให้เป็ฮองเฮา มารดาของคนทั่วทั้งแผ่นดิน แบ่งเบาภาระองค์จักรพรรดิ ดูแลปกครองวังหลังทั้งหมดสืบต่อไป...”
เหล่ากงกงประกาศราชโองการที่ถืออยู่ในมือ ให้เหล่าสตรีที่ทั้งเพิ่งถวายตัวเข้ามาและที่เป็ชายาของไท่จื่ออยู่แล้วรับรู้ โดยมีเว่ยไทเฮาและเป่าซือฮ่องเต้ยืนอยู่ด้วย คนหนึ่งรู้สึกดีใจแต่อีกคนรู้สึกอยากจะเข้าไปฉีกราชโองการที่ตนเองเป็คนออกภายใต้การกำกับของพระมารดาทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด ส่วนผู้ที่เคยเป็ไท่จื่อเฟยได้แต่ก้มหน้าให้พ้นจากสายตาของเหล่าชายารองที่มองมาทางตน
“เก้าหลิงรั่วรับพระราชโองการเพคะ” เก้าหลิงรั่วยิ้มน้อยๆ แต่พองามแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ที่ไม่แสดงอาการดีใจหรือเสียใจออกมา จากนั้นเหล่ากงกงก็ประกาศพระราชโองการต่อ วินาทีนั้น สตรีทุกนางต่างพากันลุ้นระทึกว่าใครบ้างจะได้ตำแหน่งฟูเหรินทั้งสี่ โดยเฉพาะเตี่ยจินจูที่แทบจะยืนไม่ติดพื้น แม้มิได้เป็ฮองเฮา อย่างน้อยฮ่องเต้คงให้ตำแหน่งนี้แก่นาง
ทว่าก็ต้องผิดหวัง...เมื่อเหล่ากงกงประกาศเพียงแค่ตำแหน่งกุ้ยเฟยและซูเฟย แต่เสียนเฟยกับเต๋อเฟยยังละไว้จนกว่าจะเจอผู้ที่เหมาะสม กระทั่ง...
“เตี่ยจินจู บุตรีของแพทย์หลวงเตี่ย หัวหน้าแพทย์หลวงประจำสำนัก มีกิริยางามตา เห็นสมควรแต่งตั้งเป็พระสนมเอก ตำแหน่งชงหรง ผู้มีกิริยางามพร้อม”
“เตี่ยจินจู รับพระราชโองการเพคะ” เตี่ยจินจูรีบพูดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา แต่ก็ไม่พ้นสายตาของเก้าหลิงรั่วที่เห็นแววตาตัดพ้อที่ส่งไปยังฮ่องเต้และปรายตามองมาทางนางอย่างอาฆาต
'ข้าไม่เกี่ยวเสียหน่อย ไทเฮาเป็คนรับสั่งต่างหาก แต่เ้าก็ช่างไม่เจียมตนยิ่ง เป็แค่กาแต่หวังได้เป็หงส์ น่าขันนัก' นางนึกเวทนาสตรีตรงหน้าในใจ ส่วนเป่าซือฮ่องเต้ก็ได้สงสารนางในดวงใจของตน แต่มิสามารถแสดงออกมาได้ แล้วเหล่ากงกงก็ประกาศตำแหน่งให้ผู้อื่นต่อจนครบทุกคน...
...เพลาล่วงเลยไปหลายปี ความสัมพันธ์ของเป่าซือฮ่องเต้และเก้าฮองเฮาก็ดำเนินไปอย่างราบเรียบ ตามประสาคนที่ผูกมัดกันแค่เพราะผลประโยชน์ทางการเมือง ให้การประสูติพระธิดามาแล้วหนึ่งพระองค์คือองค์หญิงสาม ส่วนเหล่าพระสนมก็ไม่มีใครกล้าแข็งข้อ ต่างเคารพยำเกรงฮองเฮาทั้งสิ้น เก้าฮองเฮาเองก็หาได้ใจไม้ไส้ระกำไม่ ใครดีมานางก็ดีตอบ ใครมีความดีความชอบนางก็เลื่อนตำแหน่งให้ อย่างไรตอนนี้นางก็กุมอำนาจสูงสุด จะหวงตำแหน่งอื่นไปไย แต่คนที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ก็หาใช่เื่ที่นางต้องไปให้ตำแหน่งไม่ เช่นเตี่ยจินจู...
ณ ตำหนักเวิ่นหนิง
ร่างบางของเตี่ยชงหรงนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยใบหน้าเศร้าหมอง หลายปีที่นางต้องทนเห็นสตรีคนอื่นได้เลื่อนตำแหน่งกันอยู่เรื่อยๆ ทั้งฝ่าาก็แทบไม่เสด็จมาหานางเลย ผิดกับตอนที่ยังเป็เพียงไท่จื่อ
“ถวายบังฝ่าาเพคะ” เมื่อนางมองตามต้นเสียงก็เห็นนางกำนัลของตนกำลังทำความเคารพเป่าซือฮ่องเต้อยู่ จึงรีบลุกขึ้นไปทำความเคารพด้วย
“ถวายบังคมฝ่าาเพคะ...”
“พวกเ้าออกไปก่อน คืนนี้เจิ้นจะค้างที่นี่” ฮ่องเต้หันไปสั่งนางกำนัลและขันที ทั้งหมดรับคำแล้วรีบออกไปทันที ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ เตี่ยชงหรงก็พูดขึ้นมา
“หม่อมฉันไม่พร้อมถวายงานเพคะ ทรงกลับไปเถิด”
“จูเอ๋อร์...” เป่าซือฮ่องเต้พึมพำอย่างใจเสีย
เพิ่งมาถึงก็จะไล่กันเลยหรือ? รู้หรือไม่กว่าจะหาวันว่างมาหานางได้ มิใช่เื่ง่ายเลย
“เรียกเตี่ยชงหรงเถิดเพคะ”
“จินจู!” เป่าซือฮ่องเต้เอ่ยเสียงเข้ม พลางจ้องหน้าของนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ราวกับจะถามว่านางเป็อะไร
“ยังทรงจำชื่อของหม่อมฉันได้อยู่หรือเพคะ...พระองค์ยังจำได้อยู่หรือเพคะว่ามีหม่อมฉัน...อยู่ในวังนี้ด้วย” เตี่ยชงหรงพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อแล้วแค่นยิ้ม
“เช่นนั้นสัญญาระหว่างเรา ยังจำได้หรือไม่เพคะ...” คำพูดของนางทำให้เป่าซือฮ่องเต้รู้สึกหัวเสียขึ้นมา นางควรจะเข้าใจมากกว่าหรือไม่ ว่าทุกอย่างที่เขาทำก็เพราะหน้าที่ ทุกวันนี้นอกจากจะต้องจัดการกิจบ้านเมืองแล้ว ยังต้องไปแวะเวียนหาสนมคนอื่นๆ เพื่อรักษาความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลอีก แต่ก็ทำเพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วดึงร่างบางเข้ามากอด อย่างไรเป่าซือฮ่องเต้ก็พอจะเข้าใจว่าทำไมคนรักของตนถึงน้อยเนื้อต่ำใจ ทว่าทำอย่างไรได้ ก็ตัวนางไม่ยอมตั้งครรภ์สักที เขาจึงมิอาจไปพูดกับฮองเฮาให้เลื่อนตำแหน่งให้นางได้...
ณ ตำหนักคุนถิง
“หืม...เป็ความจริงหรืออาลั่ว?” หลังจากฟังสิ่งที่อาลั่ว ซึ่งเป็บ่าวคนสนิทมาั้แ่นางยังไม่เข้าวังเล่าแล้ว เก้าฮองเฮาก็ถามย้ำอีกรอบ ด้วยมิอยากจะเชื่อ
“จริงเพคะ บ่าวกล้าสาบานต่อหน้าฟ้าดิน”
'ชงหรงเอ๋ย เ้าคงมิเคยได้ยินคำว่ากำแพงมีหู ประตูมีช่องสินะ'
“ปล่อยไปเถอะ” เก้าฮองเฮาเอ่ย
“ฮ...ฮองเฮา...”
“อย่างไรพวกเขาก็เคยรักกันมาก่อน และข้ามั่นใจว่านางไม่กล้าทำอะไรข้าเเน่นอน เพราะต่อให้ข้าตาย นางก็หาได้เลื่อนเป็ฮองเฮาไม่”
แต่ก็ตัวนางก็อดแปลกใจมิได้ว่าทำไมเตี่ยชงหรงถึงไม่ตั้งครรภ์เสียที อุทรมีปัญหาหรือ?
หากเป็เช่นนั้น นางที่เป็ถึงบุตรีของแพทย์หลวงก็ต้องรู้วิธีแก้ไขสิ ไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองเป็แบบนี้หรอก หรือต่อให้โดนวางยาพิษ ก็ต้องรู้
เอ๊ะ... รึว่านางไม่ตั้งใจร่ำเรียนวิชาของบิดา เอ๊ะ...เื่ของนาง ข้ามิควรไปยุ่ง เอาเวลามาคุมวังหลังกับดูแลลูกๆ ดีกว่า สำหรับตัวของเก้าฮองเฮานั้น นางค่อนข้างจะมั่นใจกับอนาคตของตนเองว่าไม่มีอะไรต้องกังวล ต่อให้องค์ชายที่เกิดจากพระสนมองค์ใดขึ้นเป็ฮ่องเต้คนต่อไป ก็หาได้สนใจไม่
เพียงแค่นางมีบุตรก็พอ จะเป็บุตรชายหรือบุตรสาวก็ดี...
หากเป็บุตรชาย โอกาสที่จะได้เป็รัชทายาทครองราชย์ต่อจากเป่าซือฮ่องเต้ย่อมสูงกว่าองค์ชายคนอื่น และนางก็จะได้เลื่อนตำแหน่งเป็ไทเฮา ผู้ซึ่งฮองเฮาคนต่อไปต้องเกรงใจ ไม่ต้องมาปวดหัวนั่งคุมวังหลัง แน่นอนว่านางจะไม่ออกหน้าสนับสนุนใครทั้งสิ้น
หากเป็บุตรสาว ก็ยิ่งดี ถึงจะมีการเปลี่ยนแปลง แต่ป่านนั้นบุตรสาวของนางคงได้แต่งงานกับใครสักคนออกนอกวังไปแล้ว นางจะได้มีข้ออ้างออกจากวังตามไปอยู่กับธิดาของตน หลุดพ้นจากวังวนความวุ่นวายทั้งปวง
การมีอำนาจอยู่ในมือเป็เื่ดี แต่อำนาจนั้นก็หาได้อยู่กับเราตลอดไปไม่ จึ่งต้องคิดหาทางออกเผื่อไว้ในวันที่อำนาจของนางหลุดลอย นางจะเอาตัวรอดได้อย่างไร
แลถามว่านางรักเป่าซือฮ่องเต้ไหม ไม่ นางไม่เหมือนสตรีโง่งมผู้นั้นที่เอาความรักความหึงหวงมาเป็อารมณ์ เตี่ยจินจูอย่างไรก็เป็ได้แค่บุปผาประดับสวนในวัง แต่เก้าหลิงรั่วสิคือบุปผาที่เบ่งบานอยู่เหนือบัลลังก์ัอย่างแท้จริง...
6K
