บุรุษมารทมิฬ(泰米尔恶魔)

"ดูเหมือน…เจ้าเลือกที่จะตายแบบทันทีสินะ งั้นข้าก็จะสงเคราะห์ให้…"

ลาปายกดาบสายฟ้าจ้วงแทงเข้าไปที่บริเวณท้องหมายเลขศูนย์อย่างสุดแรง หวังให้มันทะลุออกไปข้างหลัง…

หมับ!

ฉึก!…

ลาปาแทงดาบสายฟ้าเข้าไปสุดแรง แต่เมื่อใบดาบกำลังจะพุ่งเสียบถึง พริบตานั้นก็มีเด็กน้อยคนหนึ่งปรากฎตัวขึ้นที่ด้านข้างลาปากับหมายเลขศูนย์ ยืนมือไปจับไปดาบสายฟ้าเอาไว้กลางคัน จนมันบาดเข้ากับง่ามนิ้วเลือดไหลล่วงลงสู่พื้นดิน ลาปาเมื่อพบเห็นเช่นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ มีคนเข้ามาในระยะของตนโดยที่ตนไม่รู้สึกตัวได้อย่างไร…ตัดสินใจลองกล่าวถามหยั่งเชิงออกไป

"..เจ้าเป็นใคร…"

วูบบ

เด็กคนนั้นไม่ได้กล่าวตอบสิ่งใดออกมา กระทำเพียงแค่จับดาบของลาปาไว้อย่างแน่นหนา มืออีกข้างที่ว่างอยู่ง้างขึ้นปรากฎคลื่นพลังหมุนวนอยู่รอบแขนคล้ายวายุ เด็กคนนั้นต่อยไปที่ลาปาอย่างสุดแรง เมื่อลาปาเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ตกใจอะไร ยกมืออีกข้างต่อยสวนออกไปด้วยเช่นกัน

ปัง ง!!!

ครืดดดด

หมัดของทั้งคู่ปะทะกันอย่างจัง แต่กับเป็นฝ่ายลาปาที่กระเด็นถอยหลังออกมาหลายก้าว แทนที่จะเป็นเด็กคนนั้น ลาปาเผลอมองไปที่มือของตนที่ชกต่อยออกไปเมื่อสักครู่ที่ตอนนี้มันกำลังสั่นไม่ยอมหยุด…

เจ็บปวด

ใช่! ลาปารู้สึกเจ็บปวด ลาปารู้สึกแปลกใจอย่างมากจากการที่ปะทะเมื่อครู่ ลาปาพยายามเพ่งมองตรวจสอบขอบเขตของเด็กน้อยตรงหน้าอย่างละเอียด…พร้อมกับครุ่นคิดอยู่ภายในใจพร้อมกัน

‘ขอบเขต…เต๋าสะสมขั้น5? ไม่น่าเป็นไปได้ ขอบเขตเพียงเท่านี้…มันไม่น่าจะทำให้ข้าประลองแพ้สิ…ไม่ถูกต้อง…เจ้าเด็กนี่มันจะต้องซ่อนลูกเล่นอะไรไว้แน่’

เมื่อครุ่นคิดได้เช่น ก็อดไม่ได้ที่จะรู้เบาใจลง เพ่งมองออกไปยังเด็กตรงหน้ากล่าวถามออกมาอีกครั้ง

"เจ้าหนู…เจ้าเป็นใครงั้นหรือ?"

"นายท่าน…."

"เซียวเย่!"

ทุกๆคนที่เห็นว่าใครกัน ที่ปรากฎตัวออกมาช่วย ก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียกออกมาด้วยรอยยิ้มดีใจ เซียวเย่เมินเฉยต่อคำกล่าวเรียกของทุกๆคน…แต่กับหันไปมองบริเวณรอบข้างอย่างละเอียด…เห็นซากศพลูกน้องของตนเองที่ตายลง…เห็นเสวี่ยเจี้ยนที่บาดเจ็บแทบเอาชีวิตไม่รอด…เห็นเสวี่ยหนิงที่นอนสลบเลือดไหลนองออกมาเต็มพื้น…ก่อนที่จะหันมามองหมายเลขศูนย์มือขวาของตนเองที่เกือบจะรักษาชีวิตเอาไว้ไม่รอดถ้าตนไม่เข้ามาช่วยเอาไว้

“นี่คือสิ่งที่เจ้าบอกกับข้าอย่างดิบดี ว่าเป็นแผนการที่ยอดเยี่ยมงั้นหรือ?”

"ข-ข้า…"

เซียวเย่กล่าวถามออกมาในขณะที่สายตาเพ่งมองไปที่ฉินอินเล็กน้อย ฉินอินเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออก ตนทำผิดพลาดจริงๆ ตนประมาทบุคคลที่ชื่อลาปามากเกินไป การที่คิดว่าถ้าคนอื่นๆร่วมมือกันก็สามารถที่จะกำจัดได้โดยง่าย…ตนคิดผิดอย่างมหัน

"…ไว้ข้าจะมาคิดบันชีกับเจ้าในภายหลัง…"

เซียวเย่กล่าวออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง เพ่งมองไปที่ลาปากล่าวถามออกมาอย่างง่ายๆ

"เจ้าชื่อลาปาซินะ…เจ้าอยากได้แบบไหน?"

"แบบไหน? แบบอะไรของเจ้า ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่เจ้าจะมาเดินเล่นได้หรอกนะ…"

ลาปาเมื่อได้ยินคำกล่าวถามเช่นนั้น ก็รู้สึกสงสัยไม่เข้าใจขึ้นมา กล่าวถามออกไปด้วยน้ำเสียงเชิงดูถูก

"ก็แบบที่เจ้าถามคนของข้าไง แบบตายในทันที…หรือว่าตายแบบทรมานนั่นน่ะ..เจ้าอยากที่จะตายแบบไหน"

เซียวเย่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา พร้อมกับชี้นิ้วไปที่หมายเลขศูนย์เพื่อขยายความเข้าใจ

"อุ๊บ! ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่เจ้าเป็นบ้าไปแล้วงั้นหรือ!!!"

ลาปาเมื่อเข้าใจสิ่งที่เซียวเย่กล่าวออกมา ก็ถึงกับกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่เผลอหัวเราะพร้อมกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่เยาะเย้ย

“พวกเจ้ารีบไปดูแลรักษาเสวี่ยหนิงก่อน…ข้าจะได้จัดการสั่งสอนมันได้ถนัดมือ..”

เซียวเย่เมินเฉยคำถามของลาปา คิดเปรียบเสมือนว่ามันคือเศษฝุ่น หันไปกล่าวกับคนอื่นๆให้แยกย้ายกันออกไป

"ฮ่า ฮ่า จะสั่-…"

ตู้ม!

ลาปาเผลอหัวเราะออกมาด้วยความสนุกกำลังจะกล่าวอะไรบางอย่างออกมา แต่พริบตาเดียวคำพูดก็จุกอยู่ที่ลำคอไม่สามารถที่จะกล่าวคำออกมาได้ ความรู้สึกเจ็บปวดเริ่มที่จะคืบคลานเข้ามา พยายามก้มหน้าลงมามองหน้าท้องของตนที่เป็นต้นเหตุของความผิดแปลก สังเกตเห็นลำแขนของเซียวเย่มาปรากฎอยู่ตั้งแต่เมื่อใดตนเองก็ไม่อาจทราบ…

อั๊ก!

ลาปาสำลักเลือดมาเล็กน้อย ก่อนที่จะพยายามตั้งสติ อดทนต่อความเจ็บปวดที่ได้รับ พลังสายฟ้าลุกโชติช่วงขึ้นมาอีกครั้ง กระโดดถอยหลังออกมาตั้งหลักด้วยความรวดเร็ว พยายามตั้งสติพร้อมกับจับดาบสายฟ้าในมือแน่น 
 

"ทำได้เพียงแค่อาศัยลอบกัดข้าเยี่ยงนั้นหรือ"

ลาปากล่าวออกมา ขณะที่ตัดสินใจพุ่งเข้าใส่เซียวเย่อีกครั้ง ความรวดเร็วดุจสายฟ้าของลาปา มันมั่นใจว่าแม้เด็กตรงหน้าจะสร้างความประหลาดใจให้ตนบ้างก็ตามที แต่ก็ไม่มีทางที่จะตามความเร็วของตนได้เป็นแน่ ก่อนหน้านี้มันเป็นเพียงแค่ลูกเล่นสกปรกบางอย่างที่เด็กนั่นเผลอใช้มันกับตนก็เท่านั้น  

เฟี๊ยว~~~

“ตราบใดที่ข้ายังอยู่ในแผ่นดินสายฟ้า ต่อให้เจ้าใช้ลูกเล่นอะไรก็ล้วนไร้ผล!!!”

ลาปาตะโกนกล่าวออกมาพร้อมกับพุ่งเข้าไปทางเซียวเย่ด้วยความเร็วแสง เป็นเรื่องยากที่ใครจะมองตามมันได้ทัน….ยกเว้นเพียงเซียวเย่!!

แปะ!

เซียวเมื่อเห็นที่เกิดขึ้น ใบหน้าก็เริ่มที่จะแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาอย่างฉับพลัน รีบประสานมือกันพร้อมขยับนิ้วมือไปมาอย่างรวดเร็ว 

ครืด!!

เต๋าบริวารแห่งปฐพีเม็ดที่สี่ของเซียวเย่ที่เคยดูดกลืนมาจากหยางเจี้ยน เริ่มที่จะหมุนวนอย่างรวดเร็ว พลังปราณสีน้ำตาลเข้มเริ่มที่จะทะลักคลุ้มคลั้งออกมาจากร่างกายของเซียวเย่…

ซูบบบ

ตูม!

ครืน!

เซียวเย่กระทืบเท้าขาอย่างรุนแรง พริบตานั้นก็ปรากฎ…

ทราย!

ถูกต้อง! ทรายปรากฎขึ้นมาจากพื้นดินมากมายมหาศาล เมื่อถูกเซียวเย่ควบคุมก็เปรียบเสมือนเม็ดทรายเหล่านี้มันกำลังมีชีวิต พวกมันเคลื่อนไหวไปมาดั่งสายน้ำที่ลอยไปมาอยู่ถ่ามกลางอากาศ เม็ดทรายเหล่านั้นรวมร่างกันก่อรูปเป็นโล่ทรายพุ่งเข้าใส่ลาปาด้วยความรวดเร็ว

เคล็ดวิชามารปฐพี ผืนทรายไร้ชีวี!!!

ครืน! เฟี๊ยว!

ลาปาแปลกใจกับวิชาที่ตนพึ่งเคยครั้งแรกเล็กน้อย ก่อนที่จะสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ง้างดาบสายฟ้าใส่พลังปราณลงไปอย่างมหาศาล ฟาดฟันเข้าใส่โล่ทรายนั้นอย่างจัง

"ไม่ว่าเจ้าจะใช้เคล็กวิชาแปลกประหลาดอันใด ตัวข้าก็จะทำลายมันลงไม่ให้มีเหลือ!!"

เคล็ดวิชา ดาบสายฟ้า!

ปัง! ครืด!

พริบตาที่ดาบสายฟ้าของลาปากระทบเข้าใส่โล่ทรายนั้น…ทราบเหล่านั้นก็รีบเปลี่ยนรูปร่างห่อหุ้มแขนของลาปาเอาไว้ พันธการเอาไว้อย่างว่องไว

"อะไรกัน!"  

ลาปาเพ่งมองไปที่แขนขวาของตน ที่ตอนนี้ถูกทรายห่อหุ้มเอาไว้ทั่วทั้งลำแขน พยายามส่งปราณปราณสายฟ้าไปที่มือขวา หวังที่จะทำลายพันธนาการนี้ แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ แม้กระทั่งสบัดมือไปมาก็ยังไม่สามารถที่จะหลุดออกมาให้โดยง่าย เงยหน้าขึ้นไปกล่าวถามด้วยความเกรี๊ยวโกรธ

"นี่เจ้าทำอันใดกับแขนของข้า!!"

“….นี่เจ้าไม่ล่วงรู้งั้นหรือ….ว่าปราณสายฟ้าของเจ้านั้น แพ้พ่ายแต่สิ่งใด…”

"น-นี่.."

ลาปาจะไม่ล่วงรู้ได้เยื่ยงไร…แต่ด้วยพลังเต๋าสะสมขั้นสูงสุดของตน ปราณสายฟ้าของตนไม่น่าจะพ่ายสิ…มันไม่ถูกต้อง..ยิ่งพยายามขบคิดหาคำตอบมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรับรู้ได้ถึงทางตันมากขึ้นเรื่อยๆ รีบส่ายหัวคล้ายเพื่อสลัดความคิดพวกนั้นทิ้งไป 

ตัดสินใจใช้มือซ้ายอีกข้างจับดาบแทนมือขวาที่ถูกพันธนาการ พลังปราณปะทุขึ้นมา ดาบในมือซ้ายลุกโชนไปด้วยสายฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง 

ฟู้~~~

ลาปาตัดสินใจใช้ออกด้วยความเร็วของตนที่มากขึ้นกว่าครั้งไหนๆ เคลื่อนไหวไปมารอบด้านเซียวเย่ด้วยความว่องไว แม้แต่พรรคพวกของเซียวเย่ที่ตอนนี้ได้ถอยออกมาตั้งหลักก็ยังไม่สามารถที่จะมองพบเห็น 

เฟี๊ยวๆๆๆ

ลาปากลายร่างเป็นสายฟ้าที่เกรี๊ยวกราดเคลื่อนที่หมุนวนรอบตัวเซียว คล้ายว่ากำลังหาโอกาสลอบโจมตีอยู่…เมื่อรู้สึกได้ว่าโอกาสนั้นมาถึง ก็ตัดสินใจพุ่งเข้าใส่โจมตีเซียวเย่ด้วยความเร็วดุจสายลม 

เปรี๊ยงๆๆๆๆ

ครืน…

แต่พริบตานั้น ผืนทรายขนาดใหญ่ก็แทรกออกมาจากพื้นดิน เข้ามาปกป้องเซียวเย่เอาไว้อีกครั้ง ลาปารีบถอยหลังออกมาด้วยความรวดเร็วอีกครั้ง พริบตาก็ไปปรากฎเบื้องหน้าฟันดาบลงไป แต่ผืนทรายก็แทรกออกมาจากพื้นดินเบื้องหน้าปรากฎขึ้นมาปกป้องอีกหน ลาปาพยายามข่มอารมณ์ให้เย็นเยือกพยายามอาศัยความเร็วของตนเองลอบโจมตีเซียวเย่อีกหลายครั้ง ครุ่นออกมาด้วยความไม่พอใจอย่างมาก..

'มันรับรู้การเคลื่อนไหวของข้าได้อย่างไร ไม่ว่าข้าจะไปปรากฎอยู่ตรงไหนก็เหมือนว่ามันจะรับรู้ได้ไปเสียหมด…มันมีตาอยู่ข้างหลังด้วยรึไงกัน!!”

เฟี๊ยวๆๆๆ

เปรี้ยงๆๆๆๆ ครืนนน

………………….

"พี่สาวเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง…"

หมายเลขศูนย์เดินเข้ามาใกล้ สังเกตมองเสวี่ยหนิงที่สลบหลับใหลด้วยน้ำที่คล้ายว่าเป็นกังวล

"โอสถเริ่มที่จะออกผลของยาแล้ว อาการของนางกำลังเริ่มที่จะดีขึ้น เพียงแค่รอเวลาฟื้นเท่านั้น.."

หยางเจี้ยนกล่าวออกมาโดยไม่ได้หันกลับไปมอง ตนในตอนนี้สนใจเพียงแค่พี่สาวของตนเพียงเท่านั้น

"เห้อ…ถ้าเซียวเย่มาช้ากว่านี้อีกเพียงนิดเดียว พวกเราคงได้ตายกันลงที่นี้เสียหมดเป็นแน่"

ฉินอินมองสังเกตการต่อสู้ของเซียวเย่อย่างตั้งใจ ถอนหายใจกล่าวออกมา

"นายท่านเหมือนจะไม่ค่อยจะพอใจกับแผนการของเจ้าเท่าไหร่นะ จบเรื่องนี้…เจ้าไม่กลัวนายท่านจะลงโทษเจ้าบ้างเลยหรือ"

หมายเลขศูนย์เมื่อได้เช่นนั้น ก็หันหน้ากลับมามองฉินอินกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย

“หึหึ ทำอย่างไรได้…ข้าประมาทคู่ต่อสู้มากเกินไป…ถ้าข้าไตร่ตรองให้มันมากกว่านี้…คิดให้มากกว่านี้..ถึงจะไม่สามารถชนะ แต่ก็ไม่มีสภาพกันอย่างตอนนี้เป็นแน่…ข้าเกือบจะทำให้ท่านศูนย์ตายเสียด้วยซ้ำ..เซียวเย่จะโมโหก็ไม่แปลกหรอก ให้ผ่านเรื่องพวกนี้ไปก่อนเถอะ จะลงโทษอะไรข้าก็จะยอมให้กระทำ…”

ฉินอินส่ายหน้ากล่าวออกมาอย่างไร้อารมณ์ คล้ายว่าไม่ได้เกรงกลัวการลงโทษเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย กระทำผิดถึงขนาดนี้ถ้าไม่โดนอะไรเลยเนี้ยสิถึงจะแปลก