“คุณหนูท่านฟื้นแล้วคุณหนูเ้าขา” เสียงร้องไห้คร่ำครวญที่ไม่รู้ว่าดีใจหรือเสียใจกันแน่
แต่เท่าที่รู้คือมันไม่ใช่ภาษาที่ฉันเคยพูดนี่หว่า
“จะร้องไห้ทำไมคนจะนอน” เขมิกาพึมพำ
เมื่อคืนเปิดยูทูบไปทำงานไปดันไปเจอละครจีนหรืออะไรสักอย่างแต่ไม่ได้สนใจเพราะจดจ่ออยู่กับงานเปิดยูทูบให้มันเล่นไปเรื่อยไม่ได้สนใจแต่พอเงยหน้าขึ้นมามันเป็ภาษาจีนไม่เข้าใจเลยปิดแล้วหันมาทำงานต่อ
เหมือนเดิมว่าหลับคาโต๊ะแต่ตอนนี้มาอยู่ในท่านอนได้ยังไงหรือว่าละเมอเดินมานอนเองแล้วทำไมที่นอนมันแข็งอย่างนี้ล่ะแล้วใครอยู่ในห้องวะฉันอยู่คนเดียวนี่นา
เขมิกานึกในใจยังคิดว่าตัวเองฝัน
“คุณหนู คุณหนูอย่าล้อบ่าวเลยลืมตาขึ้นมาเถอะนะเ้าคะ” เสียงลู่จื่อเรียกเธอ
“เออตื่นแล้วตื่นแล้ว เดี๋ยวนะ” เขมิกาใ
เพราะเบื้องหน้าเป็สาวน้อยอายุน่าจะแค่สิบสี่สิบห้าแต่ว่าเอ๋ทำไมหนูแต่งตัวอย่างนี้ล่ะคะแล้วนี่อะไร
เขมิกาก้มลงดูที่หน้าอกของตัวเองทำไมมันเล็กลงล่ะตัวก็เล็กลงแถมเสื้อผ้าพวกนี้
“คุณหนูเรารีบกลับจวนก่อนที่พระชายาจะย้อนกลับมาอีกเถอะนะเ้าคะ” ลู่จื่อ
“เออไปก็ไป” เขมิกาเดินตามเด็กสาวไปอย่างงๆ
เขมิกามองสถานที่รอบๆ แล้วก็สำรวจทางหนีทีไล่ที่นี่เป็อาคารเหมือนที่เคยเห็นในสารคดีบ้านหรือจวนหรือตำหนักในจีนแต่ละส่วนจะมีซุ้มประตูเพื่อบอกขอบเขตของแต่ละส่วนและแต่ละทางเข้าก็จะมีคนดูแลพื้นที่คอยตรวจคน
“ข้าขอผ่านนะเ้าคะ” ลู่จื่อ
“รีบไปเถอะทีหลังอย่าออกมาอีก” คนเฝ้าทางเข้ารีบพยักหน้าให้ทั้งสองคนเข้าไป
เมื่อถึงสถานที่ที่เรียกว่าจวนแต่กลับมีประตูใหญ่ปิดตายเอาไว้
“แล้วจะเข้าไปยังไง” เขมิกา
“เรามาทางนั้นเ้าค่ะ” ลู่จื่อชี้ไปที่รูเล็กที่กำแพง
เรียกได้ว่าเป็ทางหมาลอดนั่นเอง
“เดี๋ยวนะเราต้องคลานเข้าไปเหรอแต่รูมันนิดเดียวเอง” เขมิกา
“ไม่เล็กเกินไปหรอกนะเ้าคะคุณหนูรอดออกมาได้ก็รอดเข้าไปได้” ลู่จื่อ
“แล้วทำไมไม่เปิดประตูล่ะ” เขมิกา
“กุญแจอยู่ที่ท่านอ๋องยังไงล่ะเ้าคะคุณหนูถูกตีจนลืมหมดแล้ว” ลู่จื่อน้ำตาร่วง
คุณหนูของเธอเป็ธิดาคนโปรดของมหาเศรษฐีได้รับการดูแลดีกว่าเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่พวกนั้นเสียอีกมาบัดนี้เพื่อให้ตระกูลได้ดองกับราชวงศ์นายท่านยอมส่งคุณหนูมาแต่งงานกับท่านอ๋อง
แน่นอนว่าชินอ๋องอย่างฉินมู่หยางย่อมไม่พอใจเพราะถูกบีบบังคับจึงรับนางเข้ามาเป็อนุงานแต่งก็ไม่มีแม้แต่ทางเข้าจวนยังไม่ให้เข้าจากด้านหน้าจวนทำได้แค่เข้าจากด้านข้างและั้แ่แต่งงานกันมาท่านอ๋องไม่เคยเยี่ยงกรายเข้ามาที่จวนนี้อีกเลย
ว่ากันว่าชินอ๋องคนนี้ไม่ว่าจะแต่งใครเข้ามาก็ไม่เคยเข้าหอกับใครแม้จะมีชายารองสองคนและอนุสี่คนแล้วก็ไม่มีใครได้เข้าหอกับท่านอ๋องผู้นี้เลย
ฉินมู่หยางที่เป็เทพาถูกไทเฮาผู้เป็มารดาจับแต่งงานโดยที่ตัวไม่สมัครใจและการแต่งอนุครั้งที่ห้าไม่ใช่การแต่งที่ไทเฮาจัดการดังนั้นชะตากรรมหยวนเข่อชิงจึงเลวร้ายกว่าคนอื่น
ดีที่มีสินเดิมติดตัวอยู่จึงสามารถอยู่มาได้โดยไม่อดอยากและเพราะความที่เคยอยู่เคยกินแต่ของหรูหรานางจึงใช้เงินตัวในการซื้อข้าวของ
แต่เพราะเกินหน้าเกินตาชายารองคนที่หนึ่งอย่างหลี่ลี่เฟินบุตรีของเ้ากรมพิธีการจึงหมั่นไส้และคอยหารเื่แต่มีหรือที่คุณหนูผู้ร่ำรวยอย่างหยวนเข่อชิงจะยอมแต่เมื่อมาอยู่ที่จวนอ๋องและสถานะที่ต่ำกว่าจึงต้องเป็ฝ่ายพ่ายแพ้
เมื่อมีเื่กันบ่อยครั้งและถูกกล่าวหาว่าเป็คนเริ่มหาเริ่มก่อนจึงมีคำสั่งให้แยกกันอยู่โดยใช้ประตูกั้นแต่ในเมื่อท่านอ๋องไม่อยู่ชายารองจึงทำเกินคำสั่งให้ปิดตายทำให้ไม่สามารถออกจากจวนมาที่ตำหนักใหญ่ได้ยังดีที่มีประตูเล็กหลังจวนที่สามารถเปิดเข้าออกได้
หยวนเข่อชิงรู้สึกว่านางไม่ได้รับความเป็ธรรมจึงพยายามออกมาฟ้องท่านอ๋องเพราะเหล่าชายาและอนุรังแกนางเกินไปบางครั้งก็ตัดการส่งอาหารนางไม่ว่าเพราะใช้เงินตัวเองซื้อ
หนักข้อเข้าก็ให้คนมาแย่งสินเดิมบอกว่าเป็อนุของท่านอ๋องแล้วทุกอย่างก็ควรจะเป็ของท่านอ๋องด้วยภาวะาก็ต้องช่วยกัน
แต่ว่าเอาสมบัติของนางไปแล้วอาหารที่ส่งมาให้ก็แค่วันละมื้อฤดูหนาวก็ไม่มีผ้าห่มเพิ่มไม่มีถ่านให้ความอบอุ่นวันนี้หยวนเข่อชิงได้ยินว่าท่านอ๋องกลับมานางจึงจะไปหาเขา
แต่ก็ประตูปิดตายนางจึงพยายามหาทางเห็นรูที่สุนัขขุดเอาไว้จึงรอดออกมาแต่ว่าช้าเกินไปท่านอ๋องใจดำกลับออกไปแล้วเจอเหล่าชายาและอนุที่จับได้ว่านางแอบหนีออกมาจึงทำโทษด้วยการรุมทำร้ายและใช้ไม่ฟาดไป
แต่นางเอาแต่ก้มหัวชนจึงโดนไม้ฟาดเข้าไปที่ศีรษะอย่างแรงหมดสติไป
“ตอนนี้ข้านึกว่าท่านตายไปแล้วเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ฟื้น” ลู่จื่อเล่าให้ฟังเพราะคิดว่าสมองของคุณหนูคงกระทบกระเทือนแล้ว
“แล้วไม่ตามหมอล่ะ” เขมิกา
“พวกนางไม่ยอมบอกท่านมารนหาที่เองจะเป็จะตายก็เื่ของท่าน” ลู่จื่อเล่าไปก็ร้องไห้ไป
แม้ว่าคุณหนูเป็คนอารมณ์ร้อนนางก็ไม่เคยตีใครอย่างมากก็แค่ด่าตอนที่เธอจะเข้าไปช่วยก็ถูกพวกคนของพระชายาจับเอาไว้
คุณหนูที่บอบบางแถมยังไม่ได้กินอะไรมาตั้งหลายวันทั้งถูกดูิ่เหยียดหยามั้แ่เข้ามาวันแรกจิตใจก็เศร้าหมองมาตลอดวันนี้ถูกกระทำเสื้อผ้าถูกฉีกไม่มีชิ้นดีโชคดีที่ยังมีเสื้อคลุมปกปิดส่วนสงวนไว้ได้ไม่อย่างนั้นหยวนเข่อชิงคงคิดจะปลิดชีวิตตัวเองไปจริงๆ
“แล้วพ่อล่ะ” เขมิกา
“คุณหนูนายท่านย้ายออกจากเมืองหลวงไปทางใต้แล้วตอนนี้ท่านไปทำการค้ากับชาวโพ้นทะเลท่านจำไม่ได้หรือเ้าคะ” ลู่จื่อ
“อ้อ” เขมิกา
ตอนนี้รู้สึกปวดหัวตึบๆ เธอจึงคลำที่ศีรษะปรากฏว่ามีเืด้วย
“เืออกมากขนาดนี้คุณหนูรอสักครู่นะเ้าคะข้าจะไปเตรียมน้ำล้างแผลมาให้” ลู่จื่อ
“ไปเถอะ” เขมิกา
หากนี่เป็ความฝันมันก็เหมือนจริงมากแถมเจ็บจริงด้วยสรุปว่าฉันเข้ามาอยู่ที่โลกไหนกันล่ะเนี่ย
เขมิกาเป็นักออกแบบผลิตภัณฑ์มือหนึ่งที่อยู่ในเงามีไม่กี่คนที่รู้จักเธอเพราะเธอไม่อยากเจอใครเธอเกิดมาในครอบครัวมหาเศรษฐีแต่เป็ลูกสาวที่ไม่ถูกพูดถึง
เพราะเธอพิการและเป็โรคประหลาดกล้ามเนื้อของเธออ่อนแรงั้แ่เกิดแต่เพราะร่างกายไม่สมบูรณ์แต่สมองของเธอกลับมีศักยภาพมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า
เธอสามารถประดิษฐ์เครื่องมือที่ทำให้เธอสามารถดูแลตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใครเธอสามารถประกอบหุ่นยนต์ที่เธอสามารถบังคับโดยใช้หุ่นยนต์นั้นเคลื่อนไหวและทำงานแทนเธอ
เวลาที่ออกไปข้างนอกหุ่นยนต์ตัวนั้นจะเป็ตัวแทนของเธอไม่เคยมีใครเห็นเธอและเธอก็ไม่เห็นใคร
ห้องปฏิบัติการที่กว้างใหญ่มีอาณาเขตกว้างขวางมีเธอเป็สิ่งมีชีวิตหนึ่งเดียวเพราะพ่อแม่อยู่กับลูกชายและลูกสาวที่มีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง
อย่างน้อยก็ชดเชยด้วยเงินที่ตัดให้เธอใช้โดยมีข้อแม้ว่าห้ามบอกใครว่าเธอเป็ลูกของพวกเขา
“หยวนเข่อชิงเธอกับฉันมีอะไรที่คล้ายกันอยู่นะ” เขมิกา
___________________
สวัสดีค่ะฝากนิยายเื่ใหม่นี้ด้วยนะคะ
848
