“ผู้าุโ ตระกูลข้ารับใช้กำลังขอความช่วยเหลือ พวกเรา้าออกจากอาณาเต๋า”
เมื่อพวกเขามาถึงทางออกของอาณาเต๋า ลู่เสวียนก็โค้งคำนับชายชราคิ้วขาวที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนฟูกข้างหน้าเขาเล็กน้อย
อาณาเต๋าเป็ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของ์และโลกโดยมีม่านนภาและม่านปฐีชั้นยอดป้องกันภายในและภายนอก
ดังนั้นไม่ว่าจะเข้าหรือออกต้องได้รับความยินยอมจากผู้าุโเฝ้ายาม
แน่นอนว่า หากระดับพื้นฐานการฝึกตนอยู่เหนือระดับอาณาจักรเป็ตาย ก็สามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ
“นิกายตงหลิน?”
ชายชราคิ้วขาวลืมตา ก่อนเหลือบมองไปที่ลู่เสวียน ตอนนี้มีแค่ 20 กว่านิกายในอาณาเต๋า และเสื้อผ้าของแต่ละนิกายนั้นก็จำไม่ยาก
โดยไม่พูดอะไรมาก ชายชราคิ้วขาวใช้มือข้างหนึ่งบีบผนึก ทันใดนั้นก็ปรากฏคลื่นในอากาศข้างหลังเขา จากนั้นประตูแสงขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น
"ไป"
หลังจากทำทั้งหมดนี้ ชายชราคิ้วขาวก็หลับตาลงอีกครั้ง
"ขอรับ"
ลู่เสวียนพยักหน้าและพาเจียงเหยาเกอผ่านประตูแสงไป
“พลังดาบช่างแหลมคมเสียนี่กระไร!”
หลังจากที่ลู่เสวียนจากไป ชายชราคิ้วขาวก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง และความสงสัยเล็กน้อยก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา “วิชาดาบซวนจินของนิกายตงหลินแข็งแกร่งมากขนาดนั้นเลยรึ?”
——
หลังจากออกจากประตูแห่งแสงแล้ว
บางครั้งก็มองเห็นูเาคดเคี้ยวไม่กี่แห่งในระยะไกลราวกับเป็เขาั และก็มีสายลมที่สดชื่นพัดผ่านมาให้รู้สึกสดชื่นเช่นกัน
“เมื่อเทียบกับอาณาเต๋าแล้ว โลกภายนอกนั้นกว้างใหญ่และมีอิสระมากกว่า”
เจียงเหยาเกอที่อยู่ถัดจากเขาหลับตาและสูดหายใจเข้าลึกๆ
“โลกภายนอกก็คือโลกภายนอก มันมีพลังปราณจิติญญาเบาบางเกินไป ไม่เหมาะสำหรับการฝึกตน”
ลู่เสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ก็จริง"
เจียงเหยาเกอพยักหน้าเล็กน้อย
แน่นอนว่าความเบาบางที่ว่านี้ ถ้านำไปเปรียบเทียบกับอาณาเต๋าที่มีพลังปราณหนาแน่น มันต่างกันราวฟ้ากับเหว หากได้เข้าไปในอาณาเต๋าแล้ว เป็การยากที่จะเห็นโลกภายนอกอยู่ในสายตา
ด้วยเหตุนี้นิกายระดับสูงในโลกภายนอกจึงอยากที่จะเข้าร่วมกับอาณาเต๋า
แต่นอกจาก 100 นิกายแรกเริ่มของการก่อตั้งอาณาเต๋า ก็ยังไม่มีการเพิ่มกองกำลังอื่นๆ ในอนาคต
"ไปกันเถอะ"
"เ้าค่ะ"
ดังนั้นทั้งสองคนจึงเดินทางไปยังทิศทางของตระกูลเซี่ยว
เมืองหยุนสุ่ยที่ตระกูลเซี่ยวอยู่นั้น ยังอยู่อีกไกล ด้วยพื้นฐานการฝึกตนในปัจจุบันของลู่เสวียน เขาสามารถไปถึงที่นั่นได้ภายในวันเดียว แต่เจียงเหยาเกอไม่สามารถทำได้
นางยังคงอยู่ในระดับอาณาจักรกายา และร่างกายของนางต้องได้รับการพักผ่อน
สามวันต่อมา
ในที่สุดทั้งสองคนก็มาถึงเมืองหยุนสุ่ย
นี่เป็เมืองโบราณที่ตั้งอยู่ท่ามกลางขุนเขา มีกำแพงสีเทาและสง่างามล้อมรอบ
ที่ประตูเมือง
มีผู้คนมากมายมารออยู่ที่นี่แล้ว
ผู้นำเป็ชายวัยกลางคนที่มีผมสีดอกเลา มีดวงตาที่องอาจ เห็นได้ชัดว่าเป็บุคคลระดับสูง
นี่ก็คือเซี่ยวจี้ ผู้นำตระกูลเซี่ยว
ั้แ่ส่งข้อความถึงอาณาเต๋า เขาก็มารออยู่ที่นี่กับทุกคนทุกวัน
เพราะมันคือกฎของการเป็ข้ารับใช้
ไม่ว่าจะมีการตอบรับหรือไม่ เขาก็ต้องมารอที่ประตูเมือง ไม่อย่างนั้น ถ้าคนของนิกายมา และไม่ได้ต้อนรับในทันที จะเป็การเสียมารยาท
“ท่านพ่อ ยังไม่มีคำตอบจากนิกาย ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เต็มใจที่จะมาช่วยพวกเราหรือ?”
คนที่กล่าว เป็สาวงามผมสีม่วงราวกับน้ำตก ยาวลงมาจนถึงเอวของนาง และนางก็มีผิวที่เหมือนหยกสะท้อนแสงจันทร์
นางเป็ลูกสาวของเซี่ยวจี้, เซี่ยวจื่อหยวน
“เพราะท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลหวังก็รับใช้นิกายดาบไคิ และความแข็งแกร่งของพวกมันก็แข็งแกร่งกว่านิกายที่พวกเรารับใช้อยู่”
เซี่ยวจื่อหยวนลังเล ก่อนกล่าวต่อ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซี่ยวจี้ก็เงียบไปเล็กน้อย
เพราะมันเป็เช่นนี้จริง
มีตัวอย่างดังกล่าวมาก่อน หากทั้งสองฝ่าย ฝ่ายใดที่มีความแข็งแกร่งเหนือกว่า หรือความแข็งแกร่งต่างกันมาก ฝ่ายที่อ่อนแอกว่าจะไม่ตอบรับการขอความช่วยเหลือ
"รอไปก่อน"
เซี่ยวจี้ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ
เหมืองศิลาิญญาที่เพิ่งค้นพบใหม่นี้มีขนาดใหญ่มาก ครอบคลุมหลายสิบลี้ หากขุดได้ทั้งหมด จะได้รับศิลาิญญาอย่างน้อยหนึ่งล้านก้อน แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็ศิลาิญญาระดับต่ำ แต่ก็เป็ทรัพยากรการฝึกตนที่เหนือจินตนาการ
ในจดหมายของเขา เขาจงใจอธิบายผลลัพธ์ของเหมืองศิลาิญญาไว้อย่างละเอียด และหวังว่านิกายจะให้ความสนใจกับมัน
“พวกเ้าคือตระกูลเซี่ยวใช่ไหม?”
ทันใดนั้นเสียงทื่อๆ ก็ดังมาจาก้า
เซี่ยวจี้ใและมองขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
เขาพลันได้เห็นร่างสองร่างค่อยๆ ลอยลงมา
เป็ชายและหญิงหนึ่งคน ที่มีบุคลิกไม่ธรรมดา ต่างจากคนของโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง เมื่อมองแวบแรกก็มองออกว่าพวกเขามาจากนิกายของอาณาเต๋า!
“เซี่ยวจี้ ผู้นำตระกูลเซี่ยวยินดีที่ได้พบกับซ่างจง! (นายท่านจากนิกาย)”
เซี่ยวจี้รีบโค้งคำนับ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง
ทุกคนที่อยู่ข้างหลังเขาเองก็ทำเช่นกัน แต่เซี่ยวจื่อหยวนแอบมองอย่างลับๆ แต่เมื่อนางพบสายตาของลู่เสวียน นางก็รีบก้มหน้าลง
"ไม่จำเป็ต้องสุภาพ"
ลู่เสวียนพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปที่คนอื่นๆ ของตระกูลเซี่ยว
ยกเว้นผู้นำตระกูลเซี่ยวจี้ที่อยู่ในระดับอาณาจักรกายา คนที่เหลือนั้นอยู่ในระดับฝึกปราณทั้งหมด
แต่นี่นับเป็เื่ปกติ โลกภายนอกไม่ใช่อาณาเต๋า พลังปราณจิติญญานั้นเบาบางมาก และเป็การยากที่จะฝึกตน
บางคนถึงแม้จะมีความสามารถดี แต่ก็อาจจะไม่สามารถเข้าสู่ระดับอาณาจักรกายาได้ตลอดชีวิต
“นำทาง แล้วค่อยบอกข้าเกี่ยวกับเื่ที่จะทำต่อไป”
ลู่เสวียนกล่าว
“ขอรับ เชิญทางนี้!”
เซี่ยวจี้หมุนตัวอย่างรวดเร็วและนำทางไปข้างหน้า
“นี่คือซ่างจงหรือไม่ ช่างมีอารมณ์ที่ไม่ธรรมดาจริงๆ และไม่มีแม้แต่เม็ดฝุ่นบนร่างกายของเขา”
สมาชิกในตระกูลเซี่ยวต่างกระซิบ
“ใช่ ใช่ และพวกเขาทั้งหมดต่างก็สวยและหล่อ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ข้าอยากจะเข้าร่วมกับอาณาเต๋า”
"หยุดฝันซะ! คนอย่างพวกเราจะเข้าร่วมกับอาณาเต๋าได้อย่างไร!"
จบบทที่ 11
1K
