เหิงเยว่ที่เดินเข้าเรือนมาแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรเลยเดินไปที่หน้าต่างชะโงกดูบรรยากาศโดยรอบ ก็เหลือบเห็นก้อนสีน้ำตาลหลังพุ่มไม้
"เอ๊ะ!คนที่เราเทยาใส่หัวนี่น้าาาา...นึกว่าไปแล้วเสียอีก"เหิงเยว่พึมพำกับตนเองเบาๆ ก่อนจะคิดอะไรดี ๆ ขึ้นมาได้
เหิงเยว่กลับมาค้นกล่องขนาดเล็กที่จำได้ว่ามียาหลายขวดอยู่ในนั้นพอได้ยาที่้าก็เอาใส่อกเสื้อและปีนหน้าต่างเพื่อที่จะะโลงไป
พอลงมาได้แล้วก็ย่องไปหาเ้าก้อนสีน้ำตาลที่นั่งซ่อนตัวอยู่ตรงพุ่มไม้นั้น
"จ๊ะเอ๋...เจอตัวแล้ว"เหิงเยว่จับบ่าคนที่นั่งอยู่นั้นชายหนุ่มใเป็อย่างมากแต่ไม่ทันจะร้องก็มีมือขาวมาปิดปากไว้ทันที
"ไม่ร้องซิ เดี๋ยวคนอื่นก็มาเห็นหรอก"เหิงเยว่พูดจบชายหนุ่มที่นั่งเอนตัวโดยมีเหิงเยว่อยู่้าก็พยักหน้ารับ เหิงเยว่ยิ้มก่อนจะเอามือที่ปิดปากออก
"คุณชายมาได้เช่นไรขอรับ"ชายหนุ่ม
เหิงเยว่มองหน้าชายหนุ่มตรงๆ อีกครั้งด้วยความสงสัยก่อนจะตอบคำถาม "ข้าเอายามาให้นะยานั้นร้อนมากจนหน้าเ้าเป็รอยแดงขนาดนี้เชียวหรอ"เหิงเยว่ที่เพิ่งสังเกตเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มตาเผลอยื่นมือออกไปจะเอานิ้วจิ้มที่หน้าของชายหนุ่ม แต่ชายหนุ่มกับหลบและรีบหันหลังให้ทันที
"ที่คุณชายเห็นมิใช่รอยน้ำร้อนลวกแต่เป็ปานแดงบนหน้าของข้าขอรับ"ชายหนุ่มรีบปิดหน้าตนเองไว้
"ข้าขอโทษ ข้าคิดว่าเป็รอยแดงจากยาที่ข้าเทใส่หัวเ้า"เหิงเยว่รีบพูด
"คุณชายไม่ต้องขอโทษบ่าวขอรับ เป็บ่าวเองที่ดันเข้าไปใกล้เรือนของคุณชายบ่าวเองที่ต้องขอโทษคุณชาย"ชายหนุ่ม
"เช่นนั้นก็ผิดทั้งคู่แล้วกัน เ้าช่วยหันมาคุยกับข้าดี ๆ ได้ไหมหันหลังแบบนี้รู้สึกยังไงไม่รู้อะ"เหิงเยว่
"คือ....หน้าตาบ่าวน่าเกลียด"ชายหนุ่มพูดด้วยความไม่มั่นใจและแฝงไปด้วยความกลัว
"หันมาเถิดน่าาาา เมื่อกี้ที่ข้าเห็นไม่ได้น่าเกลียดอะไรขนาดนั้นมันก็แค่ปานแดงบนหน้าปะ"เหิงเยว่
"แต่เมื่อก่อนคุณชายเคยบอกว่าหน้าข้าเหมือนภูตผีถ้าพบเจอข้าที่ไหนจะทุบตีให้ตายมิใช่หรือขอรับ"ชายหนุ่มนึกถึงเมื่อครั้งยังเด็กที่เจอหน้าเหิงเยว่ครั้งแรก
อีกฝ่ายร้องด้วยความใก่อนจะด่าทอและให้บ่าวรับใช้คนสนิทจับตัวเขาไว้ก่อนจะทุบตีจนหน้าปูดบวมั้แ่นั้นเขาก็จะพยายามหลบหนีจากคุณชายใหญ่ผู้นี้มาโดยตลอดแต่วันนี้ท่านพ่อบ้านให้มาถอนหญ้าหลังเรือนคุณชายใหญ่จึงต้องมาเจอกันซึ่งๆ หน้าอีกครั้ง
เหิงเยว่ได้ยินแบบนี้ก็เ็ปใจยิ่งนัก'ไอ้เหิงเยว่คนเก่านี้มันอะไรนักหนาวะ หาเื่คนไปทั่วจะมีใครชอบมันไม่กลัวมันบ้างไหมเนี่ย'เหิงเยว่คิดเสร็จก็ถอนหายใจยาวๆ ด้วยความเหนื่อยใจ
"คุณชาย...บ่าวขออภัยขอรับ"ชายหนุ่มรีบหันมาและคุกเข่าเอาหน้าผากแนบพื้นทันทีเพราะคิดว่าเหิงเยว่ถอนหายใจด้วยความไม่พอใจสิ่งที่ตนพูด
เหิงเยว่เห็นท่าทางหวาดกลัวนั้นก็อดที่จะรู้สึกแย่ไม่ได้จึงเอื้อมมือไปจับไหล่ของคนตรงหน้า
"ข้าไม่ได้โมโหหรือไม่พอใจ ข้าถอนหายใจเพราะรู้สึกไม่ดีที่เคยต่อว่าเ้าเ้าเงยหน้ามาคุยกับข้าสักทีเถอะ"เหิงเยว่พูดด้วยเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้อีกฝ่ายลดความหวาดกลัว
ชายหนุ่มผู้ที่มีปานแดงครึ่งหน้าได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเหิงเยว่อย่างช้าๆ ครั้นในอดีตเหิงเยว่เป็คนที่หน้าตางดงามทั้งบ่าวรับใช้และศิษย์ในสำนักต่างพูดถึงเื่หน้าตาของเหิงเยว่จนเขาอยากเห็นในระยะใกล้ๆ สักครั้ง แต่ใครจะคิดว่าครั้งนั้นจะเป็ฝันร้ายของเขาทำให้ไม่อยากพบเจออีกเลย
พอคุณชายเริ่มโตขึ้นทุกคนมักจะแอบคุยกันว่าคุณชายงดงามเกินกว่าสตรีทำให้สตรีหลาย ๆ คนต่างไม่กล้าเข้าใกล้คุณชายเพราะเมื่อยื่นข้างกันกลัวความงามของตนจะลดลง ส่วนตัวเขานั้นเป็บ่าวอันต่ำต้อยมีโอกาสได้แต่เห็นเงาไกลๆ เพียงเท่านั้นไม่คิดไม่ฝันว่าในตอนนี้คุณชายใหญ่เหิงเยว่ที่ทุกคนพูดถึงจะมาอยู่ตรงหน้าและเขาจะได้เห็นใบหน้านั้นอีกครั้งในอีกไม่กี่อึดใจด้วยความกลัวอี้หลุนเงยหน้าขึ้นจริงแต่ก็อดที่จะหลับตาไม่ได้ด้วยความกลัวความทรงจำในอดีตทำให้อี้หลุนรู้สึกกลัวจะถูกอีกฝ่ายทำร้ายจนสลบเหมือนครั้งก่อนจึงเลือกที่จะหลับตาแน่น
"เ้าหลับตาทำไมอะ"เหิงเยว่เอียงคอมองด้วยความงุนงงที่อีกฝ่ายหลับตาและกัดปากแน่น หรือคิดว่าเขาสั่งให้เงยหน้าและจะทำร้ายอีกฝ่ายหรอ
อี้หลุนได้ยินแบบนั้นก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์เหิงเยว่งดงามอย่างที่ทุกคนพูดคือเื่จริงและอีกเื่ที่ต้องประหลาดใจคือเหิงเยว่กำลังยิ้มให้บ่าวอันต่ำต้อยคนนี้
"นี่ เ้าชื่ออะไรอะ"เหิงเยว่
"คือ...บ่าว..."อี้หลุนพูดอ้ำอึ้งเหมือนหาเสียงตนเองไม่เจอ
"เ้าเป็อะไร ตอนหันหลังพูดฉอด ๆพอเจอหน้าข้าทำตาโตเหมือนเห็นผี"เหิงเยว่
"บ่าวขออภัยขอรับ"อี้หลุนรีบพูด
"ขออภัยอีกแล้ว ชื่ออะ เ้าชื่ออะไร"เหิงเยว่
"ข้ามีนามว่าอี้หลุนขอรับ"อี้หลุนตอบ
"อี้หลุนหรอ อะนี่ยาเอาไปทาซะนะ หรือจะให้ข้าทาให้ตรงที่ถูกน้ำร้อนลวกอะ"เหิงเยว่พูดจบก็ล้วงยาออกมา
"ขอบคุณขอรับ บ่าวเอาไปทาเองน่าจะดีกว่า"อี้หลุนพูดจบก็รับยาจากเหิงเยว่มาไว้กับตัว
"เื่ที่ขาเทยาใส่หัวเ้าเป็อันจบกันแล้วนี่เ้าหลบอะไรหรอถึงมาแอบตรงพุ่มไม้นี้"เหิงเยว่
"คือ.....บ่าวมาแอบท่านพ่อบ้านขอรับ"อี้หลุนตอบตามความจริง
"แล้วแอบพ่อบ้านทำไม"เหิงเยว่
"บ่าวทำงานไม่เสร็จและไม่กล้าทำต่อ ถ้าท่านพ่อบ้านรู้ บ่าวต้องถูกลงโทษเป็แน่"อี้หลุน
"อ๋อ!...เป็แบบนี้นี่เอง...เช่นนั้นเ้าเลยแอบอู้"เหิงเยว่แกล้งพูดแหย่
"เปล่านะขอรับ บ่าวแค่ไม่รู้จะทำเช่นไรต่อเลยนั่งซ่อนตัวก่อนต่างหาก"อี้หลุนรีบพูด
"555ข้าล้อเ้าเล่นทำท่าตื่นตูมไปได้"เหิงเยว่หัวเราะกับท่าทางของอีกฝ่ายที่ตื่นใ
"คุณชาย...."อี้หลุนเห็นแบบนี้ไม่รู้จะพูดอะไรดีได้แต่อมยิ้มเขิน ๆที่เห็นเหิงเยว่หัวเราะตน
"แล้วงานที่ทำคืออะไรอะ เพื่อข้าจะช่วยเ้าได้เ้าก็จะได้ไม่ถูกทำโทษและอีกอย่างข้าว่างมากตอนนี้"เหิงเยว่คิดจะหาอะไรทำแก้เบื่อ
"งานที่พ่อบ้านสั่งคือถอนหญ้าและเอาต้นไม้มาปลูกเพิ่มที่หลังเรือนของคุณชายขอรับ"อี้หลุน
"ทำคนเดียวหรอ พื้นที่ตั้งกว้าง"เหิงเยว่มองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นคนอื่นนอกจากอี้หลุน
"คนเดียวขอรับ คือ....บ่าวคนอื่นไม่มีใครกล้ามา"อี้หลุนตอบตามความเป็จริง
"อ้าว...คนอื่นไม่กล้ามาแต่เ้ากล้าเช่นนั้นหรอ"เหิงเยว่
"บ่าวก็กลัวคุณชายแต่บ่าวถูกบังคับ"อี้หลุน
"หึ นึกว่าจะตอบว่ากล้า เช่นนั้นเรามาช่วยกันปลูกต้นไม้กันเถิด"เหิงเยว่พูดจบก็ลุกขึ้นและยื่นมือไปให้อี้หลุนจับ
อี้หลุนใแต่ก็กลัวคุณชายใหญ่เหิงเยว่โกรธจึงเลือกที่จะจับมือเหิงเยว่เหิงเยว่ตอนนี้ดูเป็มิตรมากและดูไม่มีพิษมีภัยอย่างเมื่อก่อนทำให้อี้หลุนรู้สึกดีขึ้น
เหิงเยว่ดึงตัวอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างสบายๆจนอี้หลุนรู้สึกแปลกใจที่คนตัวเล็กดูบอบบางแต่กลับแข็งแรงดึงผู้ชายตัวโตลุกขึ้นได้ด้วยเพียงแค่จับมือแต่ดูเหมือนเหิงเยว่จะไม่รู้ตัว พอเหิงเยว่ดึงอี้หลุนขึ้นมาได้ก็พากันเดินสำรวจว่าจะปลูกต้นไม้ตรงไหนบ้าง
เหิงเยว่ให้อี้หลุนขนต้นไม้มาและขุดหลุมส่วนตนเองจะเอาต้นไม้ลงหลุมและกลบดิน ทำให้ตลอด่บ่ายทั้งสองช่วยกันอย่างแข็งขันอี้หลุนได้แต่แอบมองเหิงเยว่ที่ชวนคุยไม่หยุด
'การได้ใกล้ชิดคุณชายแบบนี้ เป็สิ่งที่ยากจะฝันถึง'อี้หลุนคิดก่อนจะแอบยิ้มและก้มหน้าทำงานต่อไป
บนต้นไม้ใหญ่ไม่ห่างจากเรือนของเหิงเยว่เท่าไหร่นักมีชายสวมชุดดำนั่งมองการกระทำของเหิงเยว่ด้วยสายตาที่หลากหลายอารมณ์คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ก่อนก่อนที่หายตัวไป
2K
