‘นี่มันอะไร?’ภายในโลกที่เต็มไปด้วยากลิ่นคาวเื เสียงดาบกระทบ ความตายของผู้คนเเละผู้ชนะ
เขาคิดว่าตนนั้นได้ตกตายลงไปเเล้ว ทว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น ตอนนี้เขากำลังฝัน
ครั้งหนึ่งมีคนเคยพูดไว้ว่า“ความฝันที่เห็นอยู่ตอนใกล้ตายคือชาติปางก่อนของคนเรา”เขาพยายามเป็อย่างมากในการใช้ชีวิต เเต่กลับต้องมีจบชีวิตเพราะถูกนักเลงรุมทำร้าย?
เจาที่กำลังล่องลอยอยู่ในความฝันเริ่มครุ่นคิด
ทำไมโลกถึงโหดร้ายเช่นนี้ เขาปราถนาที่จะมีชีวิตที่ดีเเละมีความสุขเเต่มันกลับไม่เป็ไปอย่างที่เขาคิด ตั้งเเต่พ่อจากไปเขาก็พยายามที่จะเป็เสาหลักของครอบครัว เเต่น้องสาวของเขากลับทำตัวเกเร จนเขาต้องคอยตามเช็ดตามล้างเื่ต่างๆ
เเต่เเม่ของเขากลัวไม่เคยต่อว่าน้องสาวเเม้เเต่ครั้งเดียว...มันคือความรับผิดชอบของพี่ชาย ในความเป็จริงสิ่งที่เขาเป็อยู่ในตอนนี้ก็เป็เพราะน้องสาวของเขา
สติของเขากำลังค่อยๆเลือนดับ ภาพเปลวไฟสีฟ้าที่เป็ดังดวงิญญาชีวิตค่อยๆมอดดับ
เเต่เเล้วจู่ๆ
‘ช่างน่าเเปลก’เสียงๆหนึ่งก็พลันดังกังวาลภายในจิตใต้สำนึกของเด็กหนุ่ม
“ใคร?”เขาตั้งคำถามเสียงที่ไร้ที่มาภายในจิตใต้สำนึกของเขา
‘ข้าที่ควรจะดับสูญไปเเล้วกลับมาอยู่ภายใต้จิตใต้สำนึกของที่ไหนก็ไม่รู้....ช่างน่าเเปลก’เสียงที่ดังอยู่เลือกที่จะเมินเขา เเละเขาก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรกับเสียงนั้นเเต่อย่างใด
‘นี่มนุษย์หนุ่มเ้าปราถนาในสิ่งที่ข้ามีรึไม่’
“สิ่งที่นายมี?”เขาตั้งคำถามกับเสียงปริศนา โดยเขาจะไม่เชื่อเื่ภูติผีิญญาร้ายเเต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้เเอนตี้มันหรืออย่างไร
ในทางเทคนิคข้อเสนอนี้จะถูกตีเป็คำเชิญชวนที่ไม่น่าไว้ใจเเละไม่ควรตอบตกลงเป็อย่างยิ่งหากอ้างอิงจากในอนิเมหรือหนังสือการตูนทั่วไปหนะนะ
เเต่เมื่อเขามาลองเจอสถานการณ์นี้จริงๆเขาสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่ามันอบอุ่นผิดวิสัย
“เเล้วนายมีอะไรหละ”เขาตัดสินใจถามออกไป
‘ข้ามีทุกอย่างที่เ้าไม่มีเเละเ้าเองก็มีทุกอย่างที่ข้าไม่มี’เด็กหนุ่มครุ่นคิด
“ฉันอยากจะมีพลังเพื่อใช้ในเหตุผล”
‘ข้าอยากมีเหตุผลในการใช้พลัง’
“ฉันอยากจะปกป้องครอบครัว”
‘ข้าปราถนาที่จะมีครอบครัว’
ราวกับว่ามันจะเป็ภาพมายาที่มิอาจลบเลือนไปไหน ความ้าของอีกฝ่ายเป็ของจริง เเม้จะน่าสงสัยเเต่ภายในใจลึกๆของเขาเขากลับไว้ใจเสียงที่ได้ยินอย่างเเปลกประหลาด
“นายจะช่วยผมปกป้องครอบครัวหรือ?”เสียงตรงหน้าเงียบไประยะ..
‘ไม่ใช่ข้า......’
‘เเต่จะเป็เราต่างหาก’คำตอบของเสียงปริศนาทำให้การตัดสินใจของเด็กหนุ่มเด็ดขาดขึ้นกว่าครั้งไหนๆ เขาััได้ถึงความจริงใจของอีกฝ่ายเเละเขาก็เชื่อว่าอีกฝ่ายก็ััได้ถึงความจริงใจของเขา
“...ฉันยอมรับในข้อเสนอของนาย...”
‘เป็คำตอบที่ดี’
พริบตาภาพเพลิงสีฟ้าที่ค่อยๆมอดดับก็ค่อยๆมีประกายไฟสีม่วงปรากฎอยู่ภายในส่งผลให้ดวงไฟดวงนั้นลุกโชด่ พริบตานั้นเองรอบด้านของลูกไฟดวงนั้นก็พลันปรากฎเป็เพลิงสีทองอร่ามล้อมรอบเป็วงกลม
‘หลังจากนี้จะไม่มีเ้า’
“หลังจากนี้จะไมามีนาย”
“เพราะมันจะมีเพียงเเค่เรา!’
วี้ดดดดดดด!!
ฟูมมมมมมม!!!
พริบตานั้นเปลวเพลิงทั้งสองก็พลันหลอมรวมกันจนเป็หนึ่งเเละลุกไหม้จรงนเกิดเป็เปลวเพลิงขนาดใหญ่ะเิออกจนครอบคลุมทั่วทั้งทัศนวิสัย
ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เพียงเล็กน้อย
“เห้ย! ลูชนายคงรู้ใช่ไหมว่าน้องสาวของเเกทำอะไรพวกชั้นไว้”ในตรอกซอยเล็กๆที่ปลกคลุมด้วยความมืด ร่างของชายคนหน้าตาหน้ากลัวคนหนึ่งในชุดเครื่องเเบบนักเรียนสีเขียวกำลังนั่งบนเครื่องปรับอากาศเก่า ในมือของเขาถือไม้เบสบอลเหล็ก เเละด้านข้างเขาก็มีนักเลงอีกสามคนยืนอยู่
ดวงตาของพวกมันถลึงมองชายคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าของพวกมัน
“น้องสาวของฉันไปทำอะไรให้นายกันหละ?”เขาเป็เด็กหนุ่มหน้าบ้านๆผมสีดำส่วนสูงประมาณ 160 กว่าเเละร่างกายอ้อนเเอ้นที่ดูเหมือนจะอ่อนเเอนั้นทำให้เขาถูกเข้าใจผิดเสมอว่าเป็เด็กม.ต้น
“หาเเค่นี้ก็ดูไม่ออกรึไง”ชายที่กำลังนั่งอยู่บนเครื่องปรับควงไม้เบสบอลพลางะโลงมา ดวงตาของมันถลึงขึ้นขณะเดินเข้ามาใกล้ ลูช มันค่อยๆยื่นหน้ามาใกล้ๆเด็กหนุ่มเเละใช้นิ้วชี้ที่เเก้มของตัวเอง
“ก็นี่ไงยังหละ”ที่เเกมของมันมีลอยทำเเผลเอาไว้บ่งบอกได้เลยว่ามีคนเงทำมาเมื่อไม่นานมานี้
ซึ่งในความเป็จริงเขาก็รู้ว่าน้องสาวตัวเองเป็คนทำ
เด็กหนุ่มหลบตาของชายที่กำลังจ้องอยู่พริบตานั้นเอง
หวด!
พึบ! พั้ววววว!!! ใบหน้าของลูชก็ถูกของเเข็งในมือของชายคนนั้นฟาดเข้าที่หน้าจนเซเเละล้มลง
“อึก!”ปากของเขากระอักเื สติของเขากำลังเลือนลาง ด้วยร่างกายที่เล็กเเละอ่อนเเอลูชไม่มีท่าทีที่จะขัดขืนทำให้ นักเลงเ่าั้ใช้เท้าทำร้ายร่างกายของลูช
เเละหลังจากที่พวกมันกระทำจนหนำใจนั้นพวกมันก็ค่อยๆเดินออกไปโดยทิ้งลูชที่นอนหมดสภาพไว้ทั้งอย่างนั้น
ทว่าในตอนนั้นเอง
“นี่ไอ้พวกลูกหมา...”เสียงเรียกอันหน้าขนลุกก็พลันดังขึ้นจากในสุดของซอยทำให้ชายทั้งสามคนหันหลังกลับมา ในตอนนั้นเองภาพที่กำลังสะท้อนผ่านดวงตาของชายทั้งสาม
คือเด็กหนุ่มที่ควรจะถูกซ้อมจนปางตายเเต่ในตอนนั้นกลับกำลังนั่งเอาเเขนวางไว้บนเข่า เเละดวงตาของเขากำลังสะท้อนเเสงสีทองเเละม่วง
“คิดว่าพวกเเกจะหนีข้าพ้นรึ?”
206
