
ตอนที่75 องค์ชายจิงโจวเจ้าช่างอำมหิตนัก
"เปิด..อ..ออกอีก..กรอด~.."
เสียงกัดฟันกรอดมันดังก้องไปทุกส่วนประสาทของชายหนุ่ม จนสติของเขาเลอะเลือน การบังคับพลังม่านมิติที่เปิดออกแทบจะครองความรู้สึกไม่ได้อีกต่อไป
วาบๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!
เสียงม่านมิติเปิดออกดังถี่ยิบรัศมีวงกลมของมันขยายออกไปเรื่อยๆ จากหนึ่งร้อยฟุตเป็น สองร้อยฟุตสุดท้ายก็ถึงพันฟุต
ครึนนน! ครึนๆ!
เสียงครึนๆ ก็กระจายออกมาจากม่านมิติ วิญญาณอาวุธสัตว์ร้ายของกริชเพชร คำรามออกมาจากที่แสนห่างไกล ส่งคลื่นโซนิคอัดกระแทกพลังของคชสารยักษ์ จนมันสั่นสะท้านไปทั้งตัว
แปร๋นๆ ๆ ๆ ๆ แปร๋นนนน!!
ช้างผลึกแก้วตะเบ็งเสียงร้องอย่างเดือดดาลคลื่นโซนิคในม่านมิติ จู่โจมกระตุ้นอารมณ์ที่โหดอำมหิตของมัน จนไม่อาจควบคุมตัวได้อีกต่อไป
"ท่านพ่อข้าหยุดมันไม่ได้แล้ว..ข้าร่ายคาถาเรียกมันคืน แต่มันไม่ยอมกลับมาทำยังไงดี..."
เสียงของหลงไป๋ร้องอย่างตกตะลึง นางได้ยินเสียงบิดาเรียกให้เก็บวิญญาณอสูรคชสาร แต่หลังจากที่หญิงสาวร่ายคาถาเรียกมันกลับคืนมา
แต่เพราะเจ้าช้างผลึกแก้วถูกคลื่นโซนิคในม่านมิติ กระแทกยั่วยุสันดานดิบของมันออกมาจนไม่สามารถใช้คาถาควบคุมมันในเวลาอันสั้นนี้ได้
วาบๆ ๆ!!
ทุกคนต่างตกตะลึงม่านมิติขององค์ชายสิบสี่ กลับไม่ยอมหยุดเพียงแค่นั้น มันขยายตัวจากพันฟุตออกไปอีก จนสุดท้ายก็สิ้นสุดที่สองพัน ฟุต ควบคุมรัศมีบนท้องฟ้าเกือบหมด กินบริเวณทั่วสำนักตระกูลหลง
ครึนๆ ๆ ๆ!!
"หลงไป๋..ออกมาจากสมรภูมิรบเดี๋ยวนี้วิบัติเกิดขึ้นแล้ว เจ้าอยู่ที่นั่นอันตรายเกินไปรีบกลับเข้ามาในกำแพงเร็วๆ .."
เสียงเจ้าสำนักหลงร้องตะโกนเรียกบุตรสาวด้วยความห่วงใย ความปลอดภัยของนาง
"จตุรเทพสร้างค่ายกลปกป้องสำนักด่วน.."
เขากำชับผู้อาวุโสใช้อำนาจของเจ้าสำนักสั่งสร้างค่ายกลขยายม่านบาเรีย ปกคลุมสำนักตะกูลหลงและตลาดมืดไว้ทันที โดยที่ตัวเขาเข้าควบคุมแกนกลางของค่ายกลด้วยตัวเอง แบบไม่เคยปรากฏในสำนักมาก่อน เพิ่มพลังอย่างแข็งแกร่งเป็นสามเท่าของค่ายกลเดิม
เพราะเขาสัมผัสถึงขึ้นเสียงของอสูรร้ายในม่านมิติที่กริชเพชรเปิดออก มันมีพลังอำนาจจนเขาไม่อาจหยั่งรู้ได้เลยว่ามันเป็นตัวอะไร และจากการบ้าคลั่งของคชสารผลึกแก้ว มันคงจะปล่อยพลังงาช้างที่ยาวใหญ่ทรงพลังของมันออก เพื่อสยบศัตรูที่อยู่ในม่านมิตินั้นอย่างสุดกำลัง
นั่นก็หมายความว่าถ้าไม่ตั้งค่ายกลรักษาสำนักนี้ไว้ รับรองชิบหายวายวอดไม่เหลือซากแน่ หลงไป๋เห็นเหตุการณ์ ที่อุบัติขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน ความเอาแต่ใจของนางทำให้ไม่สามารถคุมสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้าได้แล้ว
ควับ!
หญิงสาวหายวับเข้าไปในค่ายกลของตระกูลหลงทันที เจ้าสำนักและผู้อาวุโสจตุรเทพทั้งสี่ของสำนัก ก็เร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของเขา สร้างค่ายกลผนึกตลาดมืดไว้
"ประชากรทั้งหลายรีบเข้าสู่ ตลาดมืดด่วนพลังวิญญาณสัตว์อสูรทั้งสองมากเกินไป ผู้ที่อยู่ภายนอกอาจต้องเสียชีวิตได้รีบเข้าสู่สำนักหลงโดยด่วน"
เจ้าสำนักหลงตะเบ็งเสียงด้วยพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของเขาทั้งหมด ส่งคลื่นเสียงกระจายไปทั่วบริเวณรอบตลาดมืด
หวังให้คนหลบหนีจากภัยพิบัติการต่อสู้ครั้งนี้ผู้คนทั้งหลาย ที่มาจับจ่ายใช้สอยต่างก็ทะยานเข้าไปหลบในสำนักหลงแบบโกลาหล
งดการขายบัตรชั่วคราว เหล่าองครักษ์ที่รักษาสำนักต่างช่วยอำนวยความสะดวก เพราะพวกเขารู้อยู่แล้วว่าเมื่อใด ที่อาวุธคชสารสำแดงเดชออกมาสำนักทั้งสำนักอาจล่มสลาย ถ้าปราศจากการป้องกันของเจ้าสำนัก และจตุรเทพผู้อาวุโสสำนักหลง
ท่าไม้ตายประจำตัวของอสูรคชสารตัวนี้มันร้ายกาจ มีฤทธิ์พอจะถล่มทุกอย่างให้ ราบพนาสูนในพริบตา แล้วยังไม่พอวิญญาณอาวุธขององค์ชายสิบสี่ ที่เปิดม่านมิติจนกว้างใหญ่มหาศาล แม้แต่คลื่นเสียงของมันยังรบกวน จนวิญญาณอาวุธคชสารเกิดบ้าคลั่งตกมันจนเจ้าของ ไม่อาจควบคุมมันได้อีกต่อไป
แปร๋น! แปร๋น! แปร๋น! แปร๋น!
เปรี้ยง! เปรี้ยงงง! เปรี้ยง! เปรี้ยงงงง!
เจ้าอสูรช้างร้ายถีบตัวกลางอากาศยืนสองขาสะบัดงวงอย่างเดือดดาล ฉับพลันพลังงาของมันก็พุ่งออกเป็นพลังคลื่นน้ำขนาดใหญ่ เกาะกลุ่มรวมตัวเป็นพายุน้ำเฮอริเคนสองลูกม้วนเป็นก้นหอย ส่งกระแสพลังเข้าโจมตีม่านมิติของกริชเพชรทันที
วาบๆ ๆ!! ครึน!! ครึนนนน!! ซรั๊วบส์!!
ฉับพลันน่อเขาขนาดใหญ่ก็โผล่ออกมาจากม่านมิติรัศมีสองพันฟุตยื่นยาวออกมาเรื่อยๆ จาก หนึ่งเขากลายเป็นสองแง่ง เหมือนเขากวางกินพื้นที่เกือบพันฟุต ด้วยสภาพที่มันชี้โด่เด่คนละข้าง ทำให้เขานั้นโผล่มาได้แค่สองแง่ง
ครึนนนน~!!
คลื่นเสียงดังกัมปนาทเหมือนมันเข้าไปอยู่ในทุกส่วนประสาทของทุกคนที่อยู่ในค่ายกลสำนักหลง คนที่กายอสูรระดับต่ำกว่าขั้นห้าต่างกระอักเลือดทรุดลงกับพื้นกองกันระเนระนาด
สิ้นเสียงคำรามร้องของสัตว์ร้ายในม่านมิติ ก่อเกิดเป็นพลังสายฟ้าแปลบๆ บนแง่งเขาทั้งสองข้าง เกิดเป็นพลังสายฟ้าสองสายวิ่งสลับกันเข้าโจมตีพายุน้ำเฮอริเคน ของวิญญาณอสูรคชสารปะทะกันกลางอากาศ เสียงสนั่นหวั่นไหว
เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! ตูม!
คลื่นสายฟ้าที่ส่งมา หยุดการโจมตีของพายุน้ำเฮอริเคนค้างไว้ตรงนั้น
แปร๋น! แปร๋น! แปร๋นนนน~!
ตูมๆ ๆ! โครม!!
แต่พลังสายฟ้าของอสูรร้ายกริชเพชรกลับประสานน้ำให้เป็นสื่อ ช็อตลงกลางลำตัวของอสูรช้างยักษ์ จนมันสั่นสะท้านร้องแปร๋นๆ โหยหวนอย่างเจ็บ ปวดผลึกแก้วของมันเริ่มแตกกระจายทีละน้อยร่วงหล่นลงพื้น
จนทำให้หลงไป๋ที่ยืนดูอยู่ในค่ายกลสั่นสะท้านนางไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า องค์ชายสิบสี่ จะมีของวิเศษที่สามารถ ทำลายวิญญาณอาวุธเทพประจำตระกูลของนางได้
น้ำตาของหญิงสาวไหลทะลักออกมาอาบแก้มความดื้อรั้นถือดีของนางตอนนี้ ทำให้สูญเสียสมบัติล้ำค่าไปถึงสองชิ้นติดๆ กัน มันมีมูลค่ามหาศาลจนรากฐานของตระกูลหลง แทบจะล่มสลายลงไปในมือของนาง
เปรี้ยงงง! เปรี้ยงๆ ๆ ๆ!!
"คลึนนนน! ..โครมมมม~"
สุดท้ายเสียงระเบิดดังก้องคชสารผลึกแก้วระเบิดออกเป็นชิ้นๆ เหลือแต่เศษกระดูกผลึกแก้วแตกกระจายไปรอบบริเวณที่มันยืนอยู่ คาดคิดว่าต้องใช้ทรัพยากรอย่างมากมายเพื่อซ่อมแซมรักษากระดูกชิ้นนี้ เล่นเอาคนตระกูลหลงทั้งหมดตกตะลึงอ้าปากค้าง
วูบๆ ๆ เปรี๊ยะๆ ๆ ๆ!!
"อ้ารรร..ซวยแล้วพลังสายฟ้าไม่ยอมหยุด.."
เสียงผู้คนร้องกันระงม เมื่อเห็นประกายสายฟ้าพุ่งปราดเข้าตลาดมืด ปกคลุมไปทั่วม่านบาเรีย
แม้ว่าพลังสายฟ้าของนอเขาที่โผล่ออกมาจากม่านมิติกริชเพชร ทำลายล้างอาวุธวิเศษของตระกูลหลง ลงแล้วมันก็ยังไม่หยุด ยังส่งกระแสพลังเข้าโจมตีค่ายกลของตระกูลหลงอีกอย่างต่อเนื่อง
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยงๆ ๆ ๆ!
เสียงสายฟ้าฟาดเสียดสีกับอากาศจนม่านมิติบิดเบี้ยว เป็นที่สยดสยองของคนที่อยู่ด้านใน ค่ายกลของตระกูลหลง ที่มีเจ้าสำนักและจตุรเทพทั้งสี่รวมพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นค้ำเป็นเสากลาง ยังถูกสายฟ้าฟาดถี่ยิบก่อให้เกิดรอยฉีกขาดของค่ายกล
เปี๊ยะ! เปี๊ยะๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!
"อ๊าสสส..อ๊ากกกก~"
ทำให้เจ้าสำนักหลงกระอักเลือดออกมาทุกครั้งที่สายฟ้ากระหน่ำโจมตี หลงไป๋ยืนตัวชานางกัดฟันกรอด
"กรอด..องค์ชายจิงโจวเจ้าช่างอำมหิตนัก..อีกไม่นานทุกคนต้องถูกพลังสายฟ้าของเจ้าทำลายแหลกลาญแน่..แม้แต่สำนักข้า รวมทั้งตลาดมืดต้องถูกเผาผลาญสลายไปในพริบตา ถ้าดำเนินต่อไปแบบนี้..."
นางจึงตัดใจอย่างเด็ดเดี่ยวตะโกนออกไปสุดเสียง
"องค์ชายสิบสี่ข้ายอมแพ้~! ...เจ้าหยุดวิญญาณอาวุธของเจ้าได้แล้ว..."
หลงไป๋ระเบิดเสียงใช้พลังบอลดวงจิตของนาง ส่งคลื่นเสียงออกไปบอกกริชเพชร ที่ลอยอยู่กลางอากาศเหนือพื้นเกือบสองพันฟุต
แต่ทุกอย่างกลับไม่ได้รับตอบสนองสายฟ้าในม่านมิติยังมุ่งทำลายค่ายกลอย่างต่อเนื่อง แม้หลงไป๋จะบอกยอมแพ้
..........................................................................................................................................................................................