เลเวลอัพ

"เป็นสาวสวยขั้นสุด 3นาง คนเล็กตาโตบ้องแบ๊ว คนที่ 2วัยกําลังแตกเนื้อสาว คนที่ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่ โอ้สวรรค์ แต่ละคนสวยกว่านางฟ้านางสวรรค์ปางก่อน สวยกว่าดารา เยอะเลย"
หลงเฟยมองเห็นไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ในใจก็คิดขึ้นถึง คําที่พวกนางได้พูดเอาไว้เมื่อวานค่ำ แอบดีใจอยู่ลึกๆ "ชีวิตที่ มีความสุขของขากําลังจะมาถึงแล้วสินะ มันกระทันหันจริงเชียว"
เมื่อคืนวานนี้หลังจากที่ขับไล่พวกศิษย์นิกายเลือดไปแล้ว เขากลับไม่ได้เข้าไปในถ้ำ แต่กลับไปล่าสัตว์อสูรแทน
เพื่อที่จะเตรียมเป็นอาหารเช้า
ดังนั้น
หลังฟ้าสาง หลงเฟยก็ไม่ได้เข้าไปในถ้ำ พอตอนนี้เขารู้สึกเสียดายนิดหน่อย ไม่สิ เสียดายมากเลยทีเดียว
จากอุปนิสัยที่เป็นคนกะล่อน เมื่อเห็นสาวงามเหล่านี้ละก็ ไม่เชยชมเสียหน่อยคงไม่ใช่หลงเฟยแล้วสินะ ?
แต่ทว่า
ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน
หลงเฟยแสร้งหยิบคัมภีร์ขึ้นมาทําท่าเหมือนอ่านอยู่ พร้อมยิ้มอ่อน กล่าวว่า "พวกเจ้าฟื้นแล้วเหรอ ?"
"เขาเหรอ ?" ศิษย์น้องเล็กรีบมองจ้องไปยังหลงเฟย มองขึ้นๆ ลงๆ หัวจรดเท้า อีกทั้งยังทําตาแดงๆ ขยิบๆ ตา ไม่ได้คํานึงถึงความรู้สึกของหลงเฟยเลยแม้แต่น้อย"หน้าตาก็ธรรมดานะ"
"เฮ้อ ไม่ได้หล่อเหลาเหมือนที่เค้าเล่ากันมาเลย อย่างงี้วีรบุรุษก็ไม่ใช่คนหล่อเสมอไปสินะ" ศิษย์น้องเล็กพูดอย่าง ผิดหวังอยู่หน่อยๆ หันหลังกลับไปพูดกับศิษย์พี่ทั้งสอง "ศิษย์พี่ ก็แค่มีชีวิตอยู่พอ แค่เรื่องนิดหน่อยน่ะ ยังไงซะอยู่บนเตียง ปิดไฟก็ไม่เห็นแล้ว"
"ตายแล้วเจ้าบ้า เจ้าพูดอะไรออกมานะ" ศิษย์พี่ใหญ่ หยิกแขนน้องเล็ก รีบคารวะต่อหลงเฟย กล่าวคําขอโทษ "ขอบคุณสําหรับความช่วยเหลือของท่านผู้กล้า"
หลงเฟยเอยปากพูดว่า "ช่วยเมียตัวเองมีอะไรต้อง ขอบคุณล่ะ"
"ไม่สิ !"
หลงเฟยรีบกลับคําพูดใหม่ กล่าวคําในคัมภีร์ว่า "ปฏิปทาแห่งผู้กล้า ช่วยเหลือหญิงสาวทั่วหล้าให้พ้นภัย เป็นสิ่งที่ข้าพึงกระทําแล้วไซร์ ไยพวกเจ้าจึงต้องขอบคุณ"
"นอกเหนือจากนี้ เมื่อคืนวานสตรีสองนางได้กล่าวเอา ไว้แล้ว..."
หลงเฟยยังไม่ทันพูดจบ
สามนางก็กรูเข้าล้อมวงด้วยกัน ฉีกกินเนื้อย่าง พูดคุยกัน "หมาน้อยเสี่ยวป๋ายนารักจัง น่ารักมากเลย"
"เนื้อย่างนี้ก็ไม่เลวเลย แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยกินเนื้อย่างหอมๆ แบบนี้มาก่อน"
"เอ๋- หรือเป็นไปได้ว่าเจ้าเสี่ยวป๋ายย่างเนื้อก็เป็นด้วย ?"
หลงเฟยไม่ได้อยู่ในสายตาเลย
ทําอย่างกับว่าเขาไม่มีตัวตน ถูกปล่อยให้อยู่โง่ๆคนเดียว มองไปยังเสี่ยวป๋ายที่อยู่ในอ้อมอกของพี่น้องทั้งสามนาง อุ้มไปอุ้มมาหน้าตาดูมีความสุข อย่างกับหมาบ้ากามอย่างไร อย่างงั้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
สิ่งที่หลงเฟยรับไม่ได้จริงๆ ก็คือทั้งสามนางดูมีความสุขอย่างมาก ผลัดกันอุ้มเจ้าเสี่ยวป๋าย ปล่อยให้มันตะกุยที่หน้าอก โดยเฉพาะหน้าอกอันอวบอิ่มของศิษย์พี่ใหญ่นางนั้น หายใจที่แทบปริออกมา ความเด้งดึงให้คะแนนเต็มสิบ เจ้าเสี่ยวป๋ายตะกุยตะกายอยู่ ไม่มีความสุขก็ให้มันรู้ไป
หลงเฟยอิจฉาจนต้องพูดกับพวกนางว่า "ปล่อยได้ หมาตัวนั้น วิ่งเข้าหาข้า"
ทว่า
กลับไม่ได้ช่วยอะไร พูดหลายรอบแต่ก็ยังไม่มีใครสนใจ
ตรอมตรมเหมือนจะตายสุดท้าย หลงเฟยทําได้แต่นั่งย่างเนื้อย่างอย่างโดดเดี่ยว
เนื้อเพิ่งย่างเสร็จก็ถูกเจ้าเสี่ยวป๋ายคาบไป เอาไปให้นางทั้งสาม หลงเฟยน้ำตาตกใน "โลกนี้มันเป็นอะไรไปเนี่ย ทําร้ายจิตใจที่สุด"
"อยากจะกลายร่างเป็นเสี่ยวป๋ายจริงๆ"
"ชีวิตนี้ยังดีไม่เท่าหมาเลย" หลงเฟยทอดถอนใจพูด
ทุกข์ซ้ำทุกข์ซ้อน เนื้อก็ต้องย่าง เพราะ...ย่างไปสิบกว่าไม้ ไม่ได้กินเลยสักไม้เดียว หิวชะมัดเลย !
โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 ชีวิตดีไม่เท่าหมาป่า (2)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 ชีวิตดีไม่เท่าหมาป่า (2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้