“เธอนี่มันเหลือเกินจริงๆเลย”
ส่ายศีรษะแล้วชายหนุ่มก็เดินเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ชุดรับแขกซึ่งทำจากหวายแล้ววางเบาะและหมอนอิงสีเข้าชุดกันเอาไว้
“นี่นายจะมามัวนั่งอยู่ทำไม รีบไปหาอะไรมาให้ฉันกินสิ”
หญิงสาวตามไปยืนออกคำสั่งอยู่ใกล้ๆอย่างวางอำนาจ
“ฉันออกไปทำงานมาน่ะ พึ่งจะกลับมาถึงเห็นไหม เธอต่างหากที่ควรจะเป็ไปทำอะไรให้ฉันกิน”
ชายหนุ่มย้อนสีหน้าหงุดหงิด นี่ทำไมเขาจะต้องมาแบกรับภาระในการดูแลผู้หญิงคนนี้ด้วยนะ
“ก็บอกแล้วว่าฉันทำอาหารไม่เป็”
หญิงสาวขึ้นเสียงสูงปรี๊ดทันที
“งั้นก็ต้องรอให้ฉันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
ชายหนุ่มกล่าวอย่างพยายามใจเย็นก่อนลุกขึ้นเดินไปที่ห้องของตนอย่างไม่สนใจท่าทางเดือนร้อนของอีกฝ่าย
ณิชาภัทรมองตามเขาไปด้วยสายตาอย่างจะกินเืกินเนื้อจนเมื่อเขาลับหลังเข้าห้องไปแล้วจึงหันกลับมากระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างไม่พอใจ นี่เธอคิดถูกหรือผิดน่ะที่ยอมเดินทางมาที่นี่ตามความ้าของพ่อ แม้เธอตั้งใจไว้ว่าจะมาอยู่เพียงสักระยะก่อนกลับไปปั้นเื่โกหกพ่อว่าอยู่ไม่ได้ แต่เมื่อได้มาถึงที่นี่แล้วเธอก็อยากจะเดินทางกลับเสียพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะที่นี่ในสายตาของเธอแล้วไม่น่าอยู่เอาเสียเลย เป็พื้นที่ชนบท ห่างไกลความเจริญ ผู้คนก็...หญิงสาวนึกถึงตาลุงคนขับรถสองแถวกับนายน้องชายของแม่เลี้ยงแล้วก็สุดจะเสียความรู้สึกเพราะแต่ละคนน่ะ...มันทำให้เธอไม่อยากจะนึกถึงผู้คนอื่นๆที่อาจจะพบเจอหากว่ายังต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อีกนานวันเลย
และเพราะความหิวที่เล่นงานมาหลายชั่วโมงทำให้หญิงสาวลุกพรวดขึ้นทันทีที่เห็นเขาเปิดประตูออกมาจากห้อง
“นี่นายจงใจแกล้งฉันใช่ไหม”
“เธอนี่มันกล่าวหาคนอื่นเก่งจริงๆ ถามหน่อยเถอะเคยก้มลงสำรวจดูตัวเองบ้างไหม”
ชายหนุ่มกล่าวเอือมๆขณะเดินไปทางห้องครัวโดยมีหญิงสาวรีบวิ่งตามไปติดๆ
“ไม่ต้องมาว่าฉันน่ะ ก็มันเป็หน้าที่ของนายต้องดูแลฉันนี่”
หญิงสาวทวงฉอดๆขณะเข้าไปยืนกอดอกอิงเคาเตอร์ครัวมองดูว่าเขาจะเริ่มทำอะไร
“ใครบอกว่าเป็หน้าที่ของฉัน เราไม่ได้เป็อะไรกันนี่ เื่อะไรที่ฉันจะต้องไปดูแลเธอ”
ชายหนุ่มพูดพลางก็หาผ้ากันเปื้อนมาผูกให้กับตัวเองอย่างใจเย็น
“นี่นายหมายความว่าไง”
หญิงสาวถามด้วยความโกรธที่ยิ่งทวี
“ก็หมายความว่าถ้าเธออยากให้ฉันดูแลเธอ เธอก็ต้องยอมเรียกฉันว่าน้า”
“นี่นายบังคับฉัน”
“ก็แล้วแต่จะคิด”
“นี่นาย” หญิงสาวกัดฟันกรอดทีเดียวเมื่อถูกเขายื่นเงื่อนไขบังคับอย่างนั้น ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วกล่าวออกไปอย่างเย่อหยิ่งและถือดี “แต่ความจริงนายก็ไม่จำเป็ต้องมาดูแลฉันหรอก เพราะฉันดูแลตัวเองได้ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากกินอะไรที่นายคิดจะทำนั้นเลยด้วย”
“ก็ดี จะได้ไม่เปลือง”
แล้วจากนั้นฐาปกรณ์ก็ไม่ได้สนใจหญิงสาวอีก หลังผูกผ้ากันเปื้อนให้ตัวเองเรียบร้อยเขาก็เริ่มเอาเนื้อหมูจากในตู้เย็นออกมาสับ เอาผักออกมาล้างแล้วหั่น จากนั้นก็ตักเอาข้าวจากในหม้อที่หุงไว้ั้แ่เมื่อเช้าออกมาเตรียมไว้
“นั้นนายจะทำอะไร”
ณิชาภัทรอดที่จะถามออกไปไม่ได้หลังจากที่ยืนมองดูเขามาครู่ใหญ่แล้ว
“ข้าวผัด”
ชายหนุ่มตอบขณะที่มือก็ยังสาละวนกับสิ่งที่ทำอยู่
“ตายแล้ว มื้อเย็นทำไมจึงทำอาหารที่มีไขมันและให้พลังงานสูงอย่างนั้น พอดีได้อ้วนตายนะสิ”
9K
