บทที่ 16 เปลี่ยนแปลงโชคชะตา (รีไรท์)
ใบหน้างดงามของหลิวไป๋ฮวาเบือนหนี ประกายสีแดงอมชมพูพาดผ่านหน้าแก้ม ลามไปจนถึงใบหูเล็ก อีกทั้งยังนึกก่นด่าตัวเองอยู่ในใจว่าเผลอแสดงท่าทางที่น่าอับอายเช่นนั้นออกไปได้อย่างไร ยิ่งคนตรงหน้าคือต้าเหวินโหร่วก็ยิ่งรู้สึกอับอาย จนแทบจะมุดหน้าแทรกแผ่นดินหนีไปเสียอย่างนั้น
นับวันหลิวไป๋ฮวายิ่งแสดงท่าทีน่ารักออกมาเช่นนี้ แล้วต้าเหวินโหร่วที่มีจิตใจสั่นคลอนต่อหญิงสาวในทุกครั้งเช่นนี้จะไปไหนเสีย
“ดีขึ้นหรือยัง?”
หลิวไป๋ฮวาพยักหน้างึกงักทั้งที่ยังคงก้มหน้างุด ไม่แม้จะเงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนาเลยแม้แต่น้อย ด้วยความอับอายที่เผลอทำตัวเช่นนั้นต่อหน้าอีกฝ่าย
“ค่อย ๆ ทานสิไป๋ฮวา ผมบอกแล้วไงว่าหมั่นโถวพวกนี้เป็ของคุณทั้งหมดน่ะ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้” ชายหนุ่มเอ่ยเตือนด้วยความเป็ห่วง
หญิงสาวยู่หน้า ทว่าก็ยังไม่กล้าที่จะสู้หน้าอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย กระทั่งต้าเหวินโหร่วที่เห็นว่าเป็เช่นนั้น ก็เลื่อนมือขึ้นมาวางลงบนศีรษะทุยเล็กด้วยความแ่เบา ััอบอุ่นที่วางอยู่บนกระหม่อมทำให้เธอช้อนตาขึ้นมองอีกฝ่ายที่ยืนประชิดอยู่ตรงหน้าตน
หลิวไป๋ฮวามองใบหน้าคมคายที่อยู่ในระยะใกล้ และอยู่ในสายตาของเธอตลอดในเช้าวันนี้ มองริมฝีปากหนาที่ค่อย ๆ เคลื่อนไหวไปมา เพียงแค่คิดว่าหากริมฝีปากนี้ประทับลงมาบนกลีบปากเมื่อครู่มันจะเป็เช่นไร
“ผลไม้พวกนี้มีเยอะมากขนาดนั้น หากคุณไม่ทยอยทานก็จะพากันเน่าเสียไปหมด ดูแลคนซื้อคงตั้งใจคัดเลือกมาหากต้องทิ้งขว้างคนซื้อก็คงจะเสียน้ำใจเอา” หลิวไป๋ฮวาที่ก้มหน้างุดหันไปมองถุงผลไม้มากมายที่วางกองกันเอาไว้ เธอละสายตาจากสิ่งนั้นก่อนจะหันกลับไปมองต้าเหวินโหร่วอีกครั้งหนึ่งเพื่อสังเกตท่าทีของเขา
“...คุณทานผลไม้พวกนี้เถอะ เดี๋ยวผมจะเอาไปปอกให้” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ราวกับว่าเขาไม่ได้คิดอะไร ทว่าหลิวไป๋ฮวาก็ไม่อาจปักใจเชื่อได้ ต้าเหวินโหร่วเป็คนที่เก็บอาการเก่ง เขาคิดเช่นไรนั้นคงไม่มีทางปล่อยให้เะอได้รับรู้เป็แน่
“...คุณจะทานด้วยใช่ไหม?” หลิวไป๋ฮวาเอ่ยออกไปเสียงเบา มองอีกคนที่หยิบถุงผลไม้หลากชนิดถือติดมือไป เธอมองเขาด้วยสีหน้าที่เป็กังวล กระทั่งต้าเหวินโหร่วหลุดยิ้มบางออกมาในทัน
“ขอใช้ห้องครัวของคุณได้หรือเปล่าล่ะ…”
เพียงไม่นานต้าเหวินโหร่วก็กลับมาพร้อมกับผลไม้หลากหลายชนิดที่ถูกหั่นเอาไว้อย่างสวยงาม จัดวางอยู่ในจานเดียวกัน หลิวไป๋ฮวามองผลไม้ที่อยู่ในมือของต้าเหวินโหร่วด้วยสายตาที่ตื่นตะลึง แม้เขาจะเป็บุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้าน อีกทั้งงานส่วนใหญ่ที่ต้าเหวินโหร่วรับจ้างมาก็ล้วนแต่เป็งานที่ใช้กำลังเป็ส่วนใหญ่ ทว่างานบ้านงานเรือนเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ควรเป็หน้าที่ของผู้หญิง ต้าเหวินโหร่วเองก็ทำมันออกมาได้ดีเช่นกัน
จนหลิวไป๋ฮวาที่เป็ถึงผู้หญิงแท้ ๆ ยังนึกกระดากอาย แม้จะเก่งด้านการทำอาหาร ปักผ้า งานบ้านงานเรือนหลายอย่าง แต่ก็ไม่อาจเทียบเท่ากับต้าเหวินโหร่วที่สามารถทำทุกอย่างได้เช่นนี้
“คุณทานสิ เมื่อวานฉันทานลูกพลับแดงไป รสชาติหวาน อร่อยดี”
ต้าเหวินโหร่วกลับส่ายหน้าปฏิเสธ เมื่อเขาเห็นป้ายราคาผลไม้พวกนี้ที่ติดมาในถุง แต่ละชนิดมีราคาหลายสิบหยวน ขณะที่บางชนิดก็มีราคาเทียบเท่ากับค่าแรงของเขาทั้งวัน
“ผลไม้พวกนี้มีราคา คนซื้อคงตั้งใจเลือกมาให้คุณเป็อย่างดี”
หลิวไป๋ฮวากลับไม่คิดที่จะฟังคำพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อเธอใช้ส้อมจิ้มลงไปบนลูกพลับแดงที่เธอคิดว่าอร่อยที่สุดส่งให้ชายหนุ่มที่หยุดชะงัก และลดสายตาลงมองลูกพลับที่กำลังจ่อปากเขาอยู่ในตอนนี้
“...จะให้ฉันทานคนเดียวได้อย่างไร คุณอุตส่าห์มาช่วยเหลือถึงขนาดนี้ หากจะทานคนเดียวทั้งหมดนี่ก็คงจะเป็การเสียมารยาทเกินไป”
“หากคุณไม่ทาน ฉันก็ไม่ทานเหมือนกัน” หลิวไป๋ฮวาไม่ใช่คนที่เห็นแก่กิน และเห็นแก่ตัวเสียหน่อย เธอไม่ชอบที่จ้าวหนิงเซี่ยกระทำต่อผู้อื่นเช่นนั้นและเธอก็จะไม่กระทำเช่นนั้นต่อผู้อื่นเช่นกัน
มือแกร่งหยิบลูกพลับแดงที่ถูกซ้อมเสียบเอาไว้ส่งเข้าปาก โดยที่สายตาจับจ้องมาของหลิวไป๋ฮวาด้วยความคาดหวังว่าอีกฝ่ายอาจจะชอบ
“ลิ้นผมคงด้านชาเกินกว่าจะรับรู้รสชาติของผลไม้ราคาแพงเช่นนี้” สำหรับชายหนุ่มกลับมองว่าลูกพลับแดงในหมู่บ้านที่ขึ้นเองตามธรรมชาติโดยที่ไร้การดูแล ไม่จำเป็ต้องใส่ปุ๋ยเพื่อให้รสชาติหวาน หรือมีผลที่ดกเต็มต้น ไม่จำเป็ต้องใช้สารเคมีเพื่อป้องกันสัตว์กัดแทะ เขากลับมองว่าลูกพลับนั้นมีรสชาติที่อร่อย และหวานกว่ากันเป็ไหน ๆ
“ผมชอบลูกพลับที่เติบโตขึ้นเองตามธรรมชาติมากกว่า เพราะมันไม่มีการฉีดพ่นสารเคมี และมีรสชาติที่หวานจัด ยิ่งถ้าเห็นว่ามีร่องรอยการแทะของหนอนเล็กน้อยก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าลูกพลับนั้นรสชาติดี”
“ขอโทษที่ผมไม่ชอบผลไม้พวกนี้สักเท่าไหร่นัก”
“มะ ไม่จำเป็ต้องขอโทษหรอก เื่พวกนี้มันฝืนใจได้ที่ไหนกัน” หลิวไป๋ฮวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พร้อมทั้งวางจานผลไม้ในมือลง
“อีกเดี๋ยวผมคงต้องออกไปช่วยชาวบ้านจัดงานชิวอิกกันแล้วล่ะ อย่างไรคุณก็พักผ่อนให้สบายเถอะ ผมไม่อยู่รบกวนเวลาคุณอีกแล้วล่ะ” ต้าเหวินโหร่วเอ่ยพลางเก็บของต่าง ๆ เพื่อให้บ้านเป็ระเบียบเรียบร้อย ทุกการกระทำของเขาต่างตกอยู่ในสายตาของหลิวไป๋ฮวาทั้งสิ้น
หญิงสาวพลันความคิดเกิดนึกย้อนกลับไปยัง่เวลาก่อนที่เธอจะได้ย้อนกลับมา ความโหดร้ายที่เขาได้พบเจอจากการกระทำที่ไร้ซึ่งเหตุผลของเธอ ทั้งที่ต้าเหวินโหร่วก็ปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้มาั้แ่แรก ไม่เคยแปรเปลี่ยนไปแม้จะเจอวาจาหยามเหยียดจากเธอ ในทุกครั้งที่เห็นหน้าอีกฝ่ายก็ยังคงมีความเจ็บแปลบเล็ก ๆ ก่อเกิดขึ้นมาในหัวใจ
เช่นนั้นหากเธอคิดจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง เปลี่ยนโชคชะตาที่ลิขิตทุกอย่างมาให้เป็เช่นนี้ด้วยมือของเธอเองมันจะเกิดอะไรขึ้น? ได้โอกาสย้อนกลับมาแก้ไขเื่ราวในอดีต หากจะให้เหตุการณ์เลวร้ายเกิดขึ้นซ้ำเป็ครั้งที่สอง สุดท้ายแล้วเธอก็พบเจอจุดจบเช่นเดิม
ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นในทันที หรือนี่เป็พรจากท่านเทพไท่ส่วยเอี้ย ที่กำลังให้โอกาสเธอ กลับมาเปลี่ยนแปลงโชคชะตาด้วยมือของเธอเอง
ดั่งเช่นคำที่ว่า…โชคชะตาของเรา เราสามารถลิขิตเอง…ได้อย่างนั้นหรือ
และหากจำไม่ผิดชีวิตของเธอพบเจอจุดจบที่แสนน่าเวทนา เป็ที่รังเกียจของทุกคนเช่นนั้น คือ่วันชิวอิกที่กำลังจะถึงนี้เป็ที่แน่ชัด หากเป็เช่นนั้นคงจะถึงเวลาที่เธอจะต้องฮึดสู้ เพื่อปกป้องตัวเองจากแผนการชั่วร้ายนั่น และเพื่อเปลี่ยนแปลงเื่ราวทั้งหมดนี้ให้จงได้!
916
