ตอนที่ 5
“ผมไปห้องน้ำก่อน” จะว่าโง่ ใช้มุกเดิมซ้ำ ๆแต่คนไม่ค่อยฉลาดอย่างเขาก็คิดได้เท่านี้แหละไม่อย่างนั้นจะถูกพี่คายหลอกล่อด้วยวิธีการอะไรก็ไม่รู้ จับมาอยู่ใกล้แบบนี้หรือไงคิดแล้วอยากจะเอาหัวโหม่งผนังแรง ๆ สักสองสามทีเรียกสติตัวเอง
“ยอดรักมีความหลังกับห้องน้ำจังเลยนะสงสัยจะจำได้บ้างแล้วว่าเราทำเคยทำอะไรกันในห้องน้ำ”ชินกฤตกล่าวน้ำเสียงเหมือนจะหัวเราะ ั์ตาเข้มก็แวววาวเป็ประกาย
“พี่คาย!” ศรวัณเผลอขึ้นเสียงคนหน้าไม่อายแต่เมื่อรู้ว่าทำอะไรลงไปเขาก็รีบปิดปากตัวเองอย่างเร็วแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทันแล้วเพราะสายตาแวววาวและเสียงหัวเราะของพนักงานขายและลูกค้าในร้านต่างก็เพ่งมองมายังจุดที่เขาและคายยืนอยู่เขาอายจนอยากจะมุดพื้นหนีไปเลย
“ถ้าพี่ยังไม่หยุดพูดเื่บ้า ๆนั่นอีก คราวนี้ผมต่อยพี่จริง ๆ แน่”ศรวัณกัดฟันขู่ แต่เอาเข้าจริง เขาไม่กล้าหรอก กลัวโดนเฮียก้องหักคอทิ้งคนอะไรก็ไม่รู้ หน้าตาโหดชะมัด
“ไม่ล้อแล้ว ไปเลือกเสื้อผ้ากันเถอะ”
“เสื้อผ้าของพี่ไม่ใช่ของผมสักหน่อย พี่เลือกเองสิ”แต่ถึงเขาอยากจะฝืนไว้สักแค่ไหน สุดท้ายก็แพ้ไปตามระเบียบ
เฮ้อ! เป็แบบนี้แล้วอดหงุดหงิดไม่ได้เขาก็เลยเลือกดูเสื้อผ้าไปเรื่อยเปื่อยก็แหม...อย่างเขาจะมีปัญญาซื้อเสื้อผ้าพวกนี้ได้ยังไงแต่ละตัวแพงจนคิดว่าถ้าเขาซื้อไปคงจะต้องกินข้าวกับน้ำปลาไปเป็เดือนแต่เอ๊ะ...มันแปลกอยู่นะ ก็เสื้อและกางเกงรวมถึงของในร้านดูเหมือนจะไม่ใช่หุ่นพี่คายเลยนี่น่าหรือว่า...
ศรวัณรีบเงยหน้ามองพี่คายกำลังจะถามก็ถูกดักคอเสียก่อน
“ไปลองเสื้อกันเถอะ พี่อยากรู้เราใส่แล้วพอดีแค่ไหน”
เฮ้ย! เขาไม่ทันจะได้โต้ตอบอะไรก็ถูกลากเข้าไปในห้องลองเสื้อโดยมีคนตัวใหญ่ยืนกอดอกปิดทางออกเอาไว้
“ทำไมต้องลอง ผมไม่ได้คิดจะซื้อสักหน่อยพี่อยากจ่ายตังก็ซื้อใส่เองซิ” เขาพูดไม่ทันจะจบดีด้วยซ้ำ พี่คายก็ชะโงกหน้ามาหาจนปากเกือบจะัักัน ทำเอาใจเขาถึงกับเต้นรัวเร็วราวกับจะะโออกมาจากอก
“จะลองเองหรือให้พี่ช่วยถอด...ใส่ให้ครับ”
“ผม...พี่คาย!” ตอนแรกไม่เข้าใจแต่สะดุดตากับสายตาของคายที่มันทำให้เขาคิดไปถึงเื่คืนก่อนที่เขาจะใจกล้าบ้าบิ่นจูบกับคายไปหลายรอบที่มันทำให้เขาหน้าร้อนผ่าว
“ว่ายังไงล่ะ ตกลงยอดรักจะให้พี่ถอด...ใส่ให้ใช่ไหม”เห็นหน้าศรวัณแดงระเรื่อเพราะเขินอายอีกทั้งดวงตาก็แวววาวออกอาการตื่นตระหนกยิ่งทำให้ชินกฤตอยากที่จะแกล้งคนตรงหน้ามากยิ่งขึ้น
“ไม่...ไม่ต้อง ผม...เปลี่ยนเองได้พี่...พี่ออก...ออกไปได้แล้ว” โอ๊ย! แล้วเขาจะติดอ่างไปถึงไหน
“ผู้ชายด้วยกันจะอายอะไร แค่ถอดเสื้อกับกางเกงเองหรือยอดรักคิดอะไรกับพี่มากเกินไปกว่านั้นคิดอย่างนั้นเท่ากับชี้โพรงให้กระรอกนะเออ”
“เฮ้ย! ไม่...ไม่ใช่สักหน่อย พี่คิดอะไรอยู่เนี่ยออกไปเลยนะ” ศรวัณกลบเกลื่อนความอายด้วยการไล่คายให้ออกไปจากห้องลองเสื้อแค่นี้เขาก็เขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วให้ถอดเสื้อผ้าต่อหน้าอีก...เขาคงจะโดนความร้อนจนหลอมละลายกลายเป็ไอน้ำแน่ ๆ
“ถ้าพี่ไม่ออกล่ะ ยอดรักจะทำยังไง”ชินกฤตเลิกคิ้วขึ้นสูง
“พี่คายครับ...น้องจะลองเสื้อพี่คายออกไปรอน้องด้านนอกก่อนนะครับ เสร็จแล้วเราก็ไปหาอะไรกินกัน น้องหิวมากเลย”ทั้ง ๆที่ใจเต้นราวกับวิ่งระยะทางไกลมาเพราะความกังวลที่เกิดขึ้นหากศรวัณก็พยายามยิ้มอย่างที่คิดว่าหวานที่สุดขณะเดียวกันก็วางมือเล็กและเย็นไปบนอกกว้างของคายแล้วผลักร่างใหญ่ให้ออกจากห้องลองเสื้อ
“พี่ก็แค่อยากรู้ ที่เลือกให้ไปยอดรักใส่ไปแล้วเป็ยังไงบ้าง” แม้คำพูดของศรวัณจะทำให้เขาเขินไม่น้อยแต่การได้เห็นใบหน้าซับสีเืฝาดที่คิดอะไรก็บอกออกมาเสียหมดก็ทำให้เขารู้สึกอยากแกล้งให้อายมากยิ่งขึ้น
“เดี๋ยวก็เห็นเองแหละ ออกไปได้แล้ว”ศรวัณรีบดันร่างใหญ่ให้ออกห่างจากประตูและรีบปิดอย่างรวดเร็วเหมือนหูเขายังได้ยินเสียงหัวเราะของคายดังมาพอ ๆ กับหัวใจของเขาที่มันเต้นแรงเร็ว
“ยอดรักว่าอะไรนะ”
“เปล่าครับ ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย พี่อย่าหูดีเกินไปซิอย่าคิดหาเื่แกล้งผมด้วย” ศรวัณรีบพูดและจัดการดูเสื้อผ้าที่คายส่งมาให้
อะไรกันเนี่ย? บังคับให้เขาเปลี่ยนแทบตายก็แค่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเสมอเข่า มีเสื้อเชิ้ตให้สวมทับอีกตัวไม่ใช่หรือไงไปหาซื้อที่ตลาดนัดเอาก็ได้ มือสองดี ๆ มีให้เลือกเยอะแยะ ไม่เห็นต้องซื้อราคาแพงๆ แบบนี้เลย ศรวัณคิดอย่างไม่เข้าใจ
“เสร็จแล้วครับ” ศรวัณบอกเสียงเบาขณะขณะก้มลงมองเสื้อผ้าที่ช่างไม่เข้ากับรองเท้าผ้าใบขาด ๆจนแทบจะเห็นถุงเท้าด้านในที่ก็มีรอยขาดบริเวณนิ้วเท้ากับส้นเท้าเลยก่อนจะต้องรีบเงยหน้าขึ้นและเปิดประตูออกจากห้องลองเสื้อเพราะกลัวพี่คายจะทนไม่ไหวรีบเปิดเข้ามา
“ก็ใช้ได้อยู่นะ แต่ก็น่าจะยังมีอะไรขัด ๆ อยู่”ชินกฤตยกมือลูบปลายคางขณะมองศรวัณจากศีรษะจรดปลายเท้าที่เ้าตัวยุ่งรีบขยับเท้าหนีอย่างเร็ว ชินกฤตอมยิ้ม ั์ตาพราวระยับเมื่อรู้ว่าอะไรที่มันขัดอกขัดใจเขาอยู่.
“ผมใส่ให้ดูแล้ว ตอนนี้ก็เปลี่ยนกลับได้แล้วใช่ไหมครับ”เขาไม่ค่อยอยากใส่เสื้อผ้าเหล่านี้ นอกจากกลัวว่ามันจะสกปรกจนซักไม่ออกหากสิ่งสำคัญคือเขาไม่อยากใส่เสื้อผ้าเหล่านี้กลับไปที่บ้านเพราะรู้ดีว่ามันจะทำให้เกิดปัญหาวุ่นวายตามมาอย่างแน่นอน
“ไม่ต้องหรอก เสื้อผ้าเหล่านี้เป็ของยอดรักทั้งหมดเลย”คายดึงเอาเสื้อผ้าส่วนที่เหลือจากมือศรวัณส่งให้กับพนักงานที่รออยู่แล้วบอกไปว่าเขาเอาทั้งหมด ส่วนที่ศรวัณใส่อยู่ก็ไม่มีปัญหาเพราะเขาเลือกที่เหมือนกันไว้สองสามชุด “เดี๋ยวเราจะไปดูรองเท้าต่อกันเลย”
“อะไรนะครับ!”ศรวัณทำตาโตเพราะคิดว่าเขาคงจะเข้าใจอะไรผิดไป แต่เมื่อได้สบกับสายตาเข้มของพี่คายก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ไม่ต้องก็ได้นะพี่คู่นี้ของผมถึงจะเก่าแต่ยังใช้ได้การได้ดีอยู่เลย” เขาบอกไปเสียงเบาเพราะไม่อยากถูกหาว่าเข้าหาคายเพราะหวังสิ่งของและเงินทอง
“พี่รู้ว่ายอดรักคิดอะไรอยู่แต่เก็บความคิดไม่ดีพวกนั้นกับความเกรงอกเกรงใจที่มีไปไกล ๆ เลยนะเพราะพี่ไม่ได้คิดจะซื้อให้เราบ่อย ๆ แต่ที่พามาซื้อแบบนี้ เพราะเราจะเป็ต้องใช้อีกอย่างของพวกนี้ราคาก็คุ้มค่ากับการใช้งานนะแค่นี้ไม่ได้สิ้นเปลืองอะไรเลยครับ...พี่เต็มใจทำให้ยอดรักนะ”
“แต่...”คำปฏิเสธของเขากลายเป็เฮียก้องหน้าโหดที่มาพร้อมกับใครบางคน!
“ปล่อยผมนะ ปล่อย!”
ชินกฤตเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะมองหนุ่มน้อยหน้ามนที่ถูกเฮียก้องลากตัวมาหยุดตรงหน้าคนที่ไม่ว่าดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่พวกคนไม่ดีที่คิดร้ายกับเขา แต่ก็นะคนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เยอะแยะไปที่ปากหวานก้นเปรี้ยว ต่อหน้ายิ้มหวานแต่ลับหลังกลับแทงไม่ยั้ง พบเห็นได้ทั่วไป
“อยู่เงียบ ๆ เป็ไหม อยากเจอดีหรือไง” ก้องภพทำเสียงดุใส่ไอ้ตัวเล็กที่พยายามดิ้นรนพาตัวเองให้หลุดจากมือเขาดิ้นมาก ๆ เดี๋ยวเขาก็จับทำอย่างอื่นเสียหรอก เป็ผู้ชายแท้ ๆแต่ใบหน้ากลับหวาน ดวงตากลมโต ปากอิ่มเป็สีชมพูสดรับกับจมูกเล็กแต่โด่งผิวก็เนียนนุ่มและหอมเหมือนกับดอกไม้
“ปล่อยน้องมันก่อนก็ได้เฮีย ยังไงก็หนีไม่รอดหรอก”ชินกฤตบอกพลางหัวเราะกลั้วคอ
“ไม่รอดอะไร เห็นตัวเล็ก ๆ อวบ ๆ อย่างนี้ไวอย่างปรอทเลยนะ กว่าจะหาตัวเจอก็นานอยู่นะ” เขาต้องเดินตามหาหลายรอบกว่าจะเจอตัวแล้วกว่าจะจับตัวได้ก็เล่นเอาเหนื่อยไม่น้อย
“ก็แล้วคุณ มาจับผมไว้ทำไมล่ะ ปล่อยผมนะ ปล่อย!”ฮื่อ...พ่อจ๋า แม่จ๋าช่วยด้วย ลูกกำลังจะถูกร็อตไวเลอร์ฉีกเป็ชิ้น ๆ แล้วแต่ยิ่งเขาพยายามพาตัวเองให้หลุดจากมือที่กำรอบแขนเล็กมากเท่าไหร่แรงรัดก็มีเพิ่มมากขึ้น รัดรอบตัวมากเท่าไหร่ จนเหนื่อยก็ยังพาตัวเองให้อยู่ห่างไกลจากั์ใหญ่หน้าดุไม่ได้
เขาไปทำอะไรผิดมาั์ใหญ่หน้าดุถึงได้จับเอาตัวมาแบบนี้ มือก็หนัก จับจนแขนเจ็บไปหมดแล้วฮื่อ...เขาอยากจะร้องไห้
“เอ่อ...ผมว่าเฮียปล่อยมือที่จับน้องคนนี้ออกสักหน่อยดีกว่าไหมครับคือ...มันเป็จุดสนใจและ...แขนน้องอาจจะหักได้ มันเจ็บด้วยครับ”ศรวัณบอกเพราะเห็นหนุ่มน้อยหน้ามนพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ อยู่หลายครั้งสงสารและสงสัย หนุ่มน้อยตรงหน้าไปทำอะไรให้เฮียก้องไม่พอใจกันแน่ถึงได้ถูกจับตัวเอาไว้แบบนี้
ก้องภพเลิกคิ้วมองคนพูดที่รีบแอบไปหลบหลังคายเพราะกลัวผมไม่น้อยไหนจะไอ้ตัวเล็กที่ถูกผมจับตัวเอาไว้ยังคงดิ้นรนไม่หยุด “หยุดดิ้นได้แล้วถ้าไม่อยากถูกหักคอทิ้งตรงนี้”
ฮื่อ...น่ากลัว “คุณ...คุณก็ปล่อยผมก่อนสิครับมาจับตัวผมไว้ทำไม” เขารีบบอกเสียงสั่น กลัวจนฉี่จะไหลอยู่แล้วไม่กล้าจะเหลือบตามองั์หน้าดุด้วย
“ฉันควรจะถามนายมากกว่านะ มาเดินตามเราทำไม”ตอนแรกคิดว่าอาจเป็พวกไม่ดีที่ตามมาหวังทำร้ายคาย แต่พอดูวิธีการแล้วไม่เป็มืออาชีพเลย หน้าตาก็ใสซื่อ ค่อนข้างจะตื่นกลัวง่ายเหมือนลูกหมาดูแล้วไม่มีพิษมีภัย จึงคิดว่าไม่น่าจะใช่คนไม่ดี แต่เชื่อได้อย่างหนึ่งว่าตามแน่เขาเลยอยากรู้เหตุผล
“เปล่า...เปล่านะครับ ผมไม่ได้ตามคุณ”เขารีบปฏิเสธอย่างเร็วจนลิ้นแทบจะพันกันก็คนที่เขาตามนะคือชายหนุ่มร่างเพรียวบางที่ไปหลบอยู่หลังชายที่น่าจะชื่อคายต่างหากล่ะ
“แล้วตามใคร...อย่าบอกว่าไม่ เพราะถ้าไม่จริงเฮียก้องคงจะไม่สงสัยจนต้องตามไปจับตัวเราเอาไว้แน่” ชินกฤตดักคอ
“ผมแค่อยากคุยกับ...”คนถูกจับตัวไวพยายามบอกว่าคนที่เขาอยากจะคุยด้วยคือหนุ่มน้อยที่ยังไม่รู้ชื่อก็เลยได้แต่ชี้เขาค่อนข้างจะแน่ใจว่าจำคนไม่ผิด
“ผมหรือครับ” ศรวัณชี้มือเข้าหาตัวเองด้วยความงุนงงก็เขาไม่รู้จักชายหนุ่มตรงหน้าเลย แต่กลับบอกว่ามาหาเขาเนี่ยนะ
“ครับ...เราเคยเจอกัน คุณพอจะจำผมได้ไหมครับ”หนุ่มน้อยที่ก้องภพยังไม่ยอมปล่อยแขนถามศรวัณเสียงเบาขณะเดียวกันก็ไม่ละความพยายามที่จะดึงแขนออกจากการมือแกร่งที่จับไว้แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจที่จะหลุดพ้นได้และยังได้รับการเตือนจากคนตัวใหญ่...อยู่เฉย ๆ ถ้าไม่อยากเจอดี
ฮื่อ...พ่อจ๋า แม่จ๋า...ช่วยลูกด้วย
เคยเจอกัน...จำไม่ได้ ศรวัณส่ายศีรษะ “ขอโทษครับผมจำไม่ได้”
“เราเจอกันตอนที่...”
“ไปคุยกันที่อื่นดีกว่าเฮีย”ชินกฤตตัดบทเมื่อเห็นว่าตอนนี้พวกเขากลายเป็จุดสนใจ
“ดีเหมือนกัน...คายเลือกละกัน” ก้องภพโยนไปให้คายคิดทั้งที่ความจริงอยากจะกลับคอนโดเพราะอยากมีที่ส่วนตัวซักฟอกไอ้เด็กอวบเตี้ยผิวหอมให้รู้เื่
“เจอกันร้านอาหารญี่ปุ่นชั้นสองละกัน”
“แล้ว...”
“จะพายอดรักไปซื้อรองเท้าก่อน ไม่เป็ไรพี่ยังไงก็คนเยอะ”
“ยังไงก็ระวังตัวเอาไว้บ้าง”คายไม่ได้ประมาทแต่ชอบลองของ เขาถึงต้องเตือนอยู่เสมอ
“ฮื่อ รู้แล้ว” ชินกฤตพยักหน้ารับ
แม้จะห่วงชินกฤตแต่ก้องภพก็รู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่อันตรายและเขาเองก็อยากจะปล่อยให้เพื่อนมีเวลาเป็ส่วนตัวกับ...ว่าที่แฟน! บ้างส่วนขาก็มีหน้าที่ของผมที่จะต้องจัดการกับไอ้ตัวเล็กที่ยังดิ้นรนไม่หยุด
218
